Η ουσία της νίκης και βλέποντας πίσω από αυτήν…

από Νίκος Παπαδόπουλος

Προσωπικά ήμουν προετοιμασμένος εδώ και μέρες για μία κρίσιμη πρεμιέρα. Οχι μόνο λόγω της περίσταση (πρεμιέρες, εκπλήξεις κλπ), αλλά και όσων είχε παρουσιάσει η ομάδα το προηγούμενο διάστημα, με εξαίρεση την εξαιρετική εμφάνιση κόντρα στην Σάλκε.

Η περσινή χρονιά ολοκληρώθηκε με τον στόχο η ομάδα να βγάλει ως σύνολο κάτι καλύτερο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Και δεν θα ήταν φυσιολογικό να το κάνει τόσο νωρίς στην σεζόν. Είναι όμως κάπως αφύσικο να μην το κάνει και καθόλου. 

Είχαμε σημειώσει εξ αρχής ότι το 4-3-3 είναι ένα ιδιαίτερο σύστημα, το οποίο απαιτεί εκπαίδευση και συγκεκριμένους ρόλους για τους ποδοσφαιριστές. Και φυσικά θέλει χρόνο. 

Δεν είναι όμως φυσιολογικό η ομάδα να μην βγάζει ακόμα έστω κάποιο μοτιβό, ένα πλάνο, έναν τακτικό προσανατολισμό μέσα στο γήπεδο.

Δεν πρέπει να πάρουμε ως δεδομένο ότι ο ΑΡΗΣ δεν θα παίξει ποτέ έτσι. Απλά φαίνεται ότι προσπαθεί να το κάνει με λάθος τρόπο για την ώρα. 

Θα πιστωθούν στον Ένινγκ οι γρήγορες αλλαγές και το… γύρισμα σε 4-2-3-1. Οχι ότι ο ΑΡΗΣ μεταλλάχθηκε, αλλά με δύο χαφ στην ευθεία έγινε πιο compact μεσοαμυντικά και βοήθησε τους μεσοεπιθετικούς να επικεντρωθούν περισσότερο στο γκολ, με ένα σύστημα στο οποίο φαίνεται να βρίσκουν πιο εύκολα ρόλο.

Πάλι όμως αν κοιτάξουμε προσεκτικά το δεύτερο μέρος, ο ΑΡΗΣ ήταν ναι μεν πιο συγκεκριμένος αλλά μέχρι το 1-1 δεν ήταν τόσο διαφορετικός, ούτε πάραξε κάτι στην ροή του ματς. Ένα γκολ από φάουλ, ένα από πέναλτι και ένα στον χώρο που σου έδωσε ο αντίπαλος.  Ειχε όμως την ουσία. Και αυτό μετράει στο τέλος.

Τα πρόσωπα που… τράβηξε ο Ένινγκ από τον πάγκο και το πείσμα της ομάδας μετά το 1-1 ήταν τα στοιχεία που έφεραν την ανατροπή κατά κύριο λόγο. 

Μία νίκη λοιπόν, που ήταν το θέμα για τον ΑΡΗ, σε αυτό το χρονικό σημείο. Οχι να παίξει μπαλάρα, αλλά να κάνει τα αυτονόητα. Απλά συνδυάστηκε και με μία εικόνα που μόνο ικανοποίηση δεν έφερε. 

Η λογική λέει ότι τα πρώτα 45 λεπτά θα φέρουν αλλαγές στο επόμενο διάστημα. Πρώτα στο σύστημα και μετά στα πρόσωπα. Ο Τζέγκο για παράδειγμα, με οποιοδήποτε σύστημα πρέπει να παίζει στο “6”. Και φάνηκε από την βοήθεια που έδωσε ανασταλτικά, όταν πήρε αυτόν τον ρόλο στην επανάληψη. Ο Ρόουζ ίσως “κουμπώνει” καλύτερα στα δεξιά της άμυνας. Ο Γκάμα στο πέρασμα της μπάλας από τον άξονα προς την περιοχή και ο Σάκιτς μπορεί να δώσει στα χαφ την επιλογή που στερεί το διαφαινόμενο “ναυάγιο” της απόκτησης του Εχσάν Χατζισαφί. 

Τα πρόσωπα, όμως, είναι πρόσωπα. Και δεν θα είναι πάντα στην καλή τους μέρα. Το θέμα είναι ο ΑΡΗΣ να γίνει σύνολο. Έτσι θα παίξει κατακτητικό ποδόσφαρο, το οποίο απαιτείται σε παιχνίδια όπως το χθεσινό. Διότι στα υπόλοιπα θα έχει τους χώρους να κάνει πράγματα. Οπως με την Σάλκε. 

Μόνες τους οι μονάδες είναι σημαντικές αλλά όχι πάντα αρκετές απέναντι σε τόσο “σφιχτές” άμυνες. Θέλει συνεργασίες, αυτοματισμούς, προσανατολισμό. Στοιχεία που η ομάδα έπρεπε να έχει έστω μέχρι ένα σημείο αλλά μπροστά μοιάζει ακόμα μπερδεμένη. Και αυτό θα αλλάξει μόνο εάν δώσει ο Ένινγκ κάτι σαφές και συγκεκριμένο στους παίκτες. Δώσει προσανατολισμό και ρόλους. Στοιχεία που δεν βλέπουμε μέχρι στιγμής. 

Υ.Γ. Βιάστηκαν κάποιοι να κρίνουν τον Λόπεθ. Οχι ότι με ένα γκολ έγινε… Ιμπρα, αλλά δύο εβδομάδες είναι ο άνθρωπος στην ομάδα. Να τον δούμε σε βάθος χρόνου. Ο Χαριστέας ξέρει. Οπως ξέρουν και όσοι  τον παρακολουθούσαν τα τελευταία δυό χρόνια. 

Υ.Γ.1. Οταν αντιλαμβάνεσαι ότι έρχονται τα δύσκολα και ο κόσμος καταλαβαίνει τι έχεις κάνει, όπως και τί συνεχίζεις να κάνεις, τα… γυρνάς και το παίζεις σωτήρας. Αλλά στον ΑΡΗ δεν… τρώνε

Προτεινόμενα Άρθρα

AllAboutARIS TV, ΠΛΕΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ στις 20:30, μέσα από το κανάλι του AllAboutARIS.GR στο YouTube.

X