Νοοτροπία… διαρκείας

από Νίκος Παπαδόπουλος

Η μεταγραφική… φρενίτιδα των τελευταίων 24ώρων είναι εκείνη που φυσιολογικά απασχολεί τους πάντες. Και ειδικά από τη στιγμή που σήμερα ολοκληρώνονται οι μεταγραφές…

Για τον ΑΡΗ θα έχουμε χρόνο να αναλύσουμε τις κινήσεις που έχει κάνει και αναμένεται να κάνει αυτές τις τελευταίες ώρες, ενδεχομένως και στο δεκαήμερο των… ελεύθερων που θα ακολουθήσει. Μία επαγγελματική αθλητική ομάδα όμως δεν είναι μόνο το αγωνιστικό τμήμα και οι παίκτες που το απαρτίζουν. Είναι και ο κόσμος της ή για να είμαστε πιο ακριβείς, ΕΙΝΑΙ ο κόσμος της.

Θα βγω λοιπόν λίγο εκτός μεταγραφικού κλίματος, με αφορμή μία χθεσινή είδηση που αφορά την μπασκετική Βαλένθια και μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Εκεί λοιπόν στις όχθες του ποταμού Τούρια, πριν καν ξεκινήσει η σεζόν επίσημα, οι φίλοι της Βαλένθια έκαναν sold out στα διαρκείας. Εμειναν βέβαια περίπου στα 100, αλλά λίγη σημασία έχει…

Συνολικά λοιπόν, οι «νυχτερίδες» διέθεσαν 7.500 εισιτήρια διαρκείας. Μήνα Αύγουστο και με το πρώτο τζάμπολ τις ACB να είναι προγραμματισμένο για την 1η Οκτωβρίου. Ναι, γίνονται κι αυτά. Στην Ευρώπη όμως, όχι εδώ.

Δεν είναι βέβαια μόνο το παράδειγμα της μπασκετικής Βαλένθια. Είναι και εκείνο της Ντόρτμουντ τα τελευταία χρόνια ή ακόμα και άλλα που δεν έχουν κερδίσει ανάλογη δημοσιότητα. Στο άλλοτε «Βεστφάλεν» και νυν «Σίγκναλ Ιντούνα Παρκ» από το 2005, κάθε χρόνο τα διαρκείας σχεδόν ξεπουλάνε. Και όχι τα τελευταία χρόνια με την αγωνιστική άνοδο της ομάδας, αλλά από την εποχή που βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να χτυπήσει την πόρτα της… μισητής Μπάγερν Μονάχου για οικονομική βοήθεια. Αλλο παράδειγμα η Πάρμα, η οποία πέρυσι στην 4η κατηγορία είχε πουλήσει 5 χιλιάδες διαρκείας μέσα σε μόλις πέντε ημέρες! Πράγματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι, τι γίνεται λάθος στην Ελλάδα… Ακόμα ψάχνουμε, αλλά την απάντηση την έχουμε μονίμως μπροστά μας. Απλά δεν θέλουμε να την αποδεχθούμε.

Θα αναφερθώ μόνο στον ΑΡΗ, μίας και αυτός είναι που μας ενδιαφέρει. Και θα ξεκινήσω από το μπάσκετ.

Από πέρυσι η ομάδα έχει στο τιμόνι της έναν άνθρωπο που ήρθε για να βγάλει το κάρο από την λάσπη. Και τα καταφέρνει μια χαρά. Ποτέ δεν έταξε, έθεσε ως πρωταρχικό στόχο την οικονομική εξυγίανση και έχει χαράξει μία συγκεκριμένη και αυστηρή οικονομική στρατηγική. Από την οποία δεν θα παρεκκλίνει. Παρόλο που έχει λεφτά και με το παραπάνω για να το κάνει.

Ο μπασκετικός ΑΡΗΣ λοιπόν από πέρυσι αρχίζει να επιστρέφει στο προσκήνιο. Πληρώνει τις αμαρτίες των πρώην, κάνει καλές κινήσεις εντός και εκτός παρκέ, αλλάζοντας το στάτους του. Θα γίνουν και λάθη φυσικά. Και έχουν γίνει. Κλασσικό παράδειγμα οι σχέσεις με Γκάλη και το Nick Galis Cup. Αλλά όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι.

Στο ποδόσφαιρο, ήρθε ένας άνθρωπος που και αυτός έκανε τα λάθη του. Αλλά κράτησε τον ΑΡΗ ζωντανό μετά από την αποτυχία της ανόδου πρόπερσι, όταν δεν υπήρχε άλλος ικανός να το κάνει. Ανέβασε την ομάδα, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά, έχει δημιουργήσει και φέτος ένα σύνολο Σούπερ Λιγκ και μας κάνει να ασχολούμαστε ξανά με παίκτες, συστήματα και μεταγραφές. Οχι με Ειρηνοδικεία, άρθρα επί άρθρων και… ανεβαίνουμε ή δεν ανεβαίνουμε. Και μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω στα διαρκείας; Κανένα. Και το διαρκείας στην τελική, δεν είναι για κανέναν Λάσκαρη, κανέναν Καρυπίδη. Επειδή οι μεγαλομέτοχοι βάζουν τα ωραία τος λεφτά, δεν σημαίνει ότι και ο κόσμος δεν πρέπει να στηρίζει. Το κάνουν στην Ευρώπη όπου τα έσοδα των ομάδων από χορηγίες και μάρκετινγκ, φτάνουν από μόνα τους για να βγει η σεζόν. Για αυτούς το διαρκείας είναι νοοτροπία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου πρώτα περιμένουμε να δούμε και μετά να στηρίξουμε. Ξεχνάμε όμως ότι το διαρκείας δεν είναι για τον εκάστοτε μεγαλομέτοχο, αλλά για την ομάδα. Είτε κερδίζει είτε χάνει. Είτε βρίσκεται στην Σούπερ Λιγκ είτε στην Φούτμπολ Λιγκ. Είτε έχε δικαίωμα να πάρει Αμερικανούς είτε δεν έχει.

Και προς Θεού, δεν αναφέρομαι σε εκείνους που τα οικονομικά τους, δεν τους επιτρέπουν να αγοράσουν διαρκείας. Αναφέρομαι σε εκείνους που το πορτοφόλι τους σηκώνει την αγορά ενός διαρκείας. Και δεν το παίρνουν. Οταν όμως ο ΑΡΗΣ θα παίξει στο Μιλάνο, τη Μαδρίτη,το Μόναχο ή την Φρανκφούρτη, θα πάνε για το ταξίδι. Και μετά στην πρώτη στραβή, θα έχουν άποψη. Την ίδια ώρα που άλλοι στερούνται από τα ήδη λίγα χρήματα που διαθέτουν, για να περάσουν μία Κυριακή στο γήπεδο. Για την τρέλα τους και επειδή γουστάρουν. Και αυτοί θα κάνουν κριτική. Αλλά την επόμενη Κυριακή θα είναι πάλι στο γήπεδο και θα στηρίξουν.

Διότι μέσα από την εμπορευματοποίηση των ομάδων, στην Ελλάδα ξεχάσαμε τι σημαίνει να πηγαίνεις στο γήπεδο. Από την χαρά του αθλήματος, πήγαμε στις απαιτήσεις και την κριτική από τον καναπέ του σπιτιού μας. Ενώ στην Ευρώπη χάσουν κερδίσουν, θα είναι εκεί και θα κάνουν και την κριτική τους. Διότι για αυτούς, η ομάδα είναι τρόπος ζωής και όχι τσιφλίκι τους. Δεν έχουν μάθει μόνο να ζητούν, αλλά και να δίνουν.

Καλό λοιπόν θα ήταν η επανεκκίνηση που γίνεται σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο, να συνδυαστεί και με την επανεκκίνηση του κόσμου. Σε αυτούς που ήδη βρίσκονται στο πλευρό της ομάδας, να έρθουν και να προστεθούν πολλοί περισσότεροι. Γιατί ο κόσμος ήταν αυτός που κρατούσε τον ΑΡΗ πάντα στις δύσκολες στιγμές. Ας τον δυναμώσει τώρα που φαίνεται ότι πάει να γίνει κάτι καλό. Μπορεί όλα αυτά σε κάποιους να φαίνονται ουτοπικά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγή πλεύσης. Τροφή για σκέψη…

Προτεινόμενα Άρθρα

AllAboutARIS TV, Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή στις 20:30, ζωντανά στο YouTube του AllAboutARIS!

Χ
X