Ακόμα μια όμορφη ατμόσφαιρα, από ‘κείνες που γεννά οπαδούς.
Θα μιλήσουμε και λίγο αγωνιστικά, αλλά επαναλαμβάνω ότι το φετινό επίτευγμα της ΚΑΕ ΑΡΗΣ είναι το γεγονός ότι στο γήπεδο υπάρχουν εκατοντάδες μικρά παιδιά.
Είναι ένα αφύσικο πάντρεμα, ειδικά χθες. Στη μια θύρα όλες οι ακαδημίες που πραγματικά έζησαν τη στιγμή, από το λεωφορείο ως και το κάθε δευτερόλεπτο.
Από την άλλη, άνθρωποι που έζησαν ζωντανά την Αυτοκρατορία, αγώνα προς αγώνα και χθες γύρισαν τον χρόνο πίσω.
Και τέλος, όλοι αυτοί οι θρύλοι, χαμογελαστοί, ο ένας δίπλα στον άλλο, να περπατάνε μέσα σε ένα γήπεδο και να κοιτάζουν προς το ταβάνι, έχοντας αμέτρητες ιστορίες για κάθε λάβαρο.
Οι άνθρωποι ήταν οι σταρ μιας εποχής, κάτι το οποίο κουβαλούν και σήμερα στις πλάτες τους. Και τους αξίζουν τα όσα έζησαν χθες και πολλά περισσότερα. Και μακάρι η ΚΑΕ να βρει μια φόρμουλα να τιμήσει έναν προς έναν αυτούς τους ανθρώπους, αναγνωρίζοντας το παρελθόν της (και ίσως τα λάθη προηγούμενων).
Αυτό δεν δείχνει μια ομάδα προσκολλημένη στα όσα έκανε παλιά που αδιαφορεί για το μέλλον της. Να τη… φτύσουμε αυτή τη καραμέλα παιδιά. Το μέγεθος της ιστορίας του τμήματος, είναι από άλλο πλανήτη.
Τα παραπάνω ανήκουν στο πρώτο σκέλος του τίτλου, καθώς ξεκάθαρα μιλάμε για ευτυχία.
Στο δεύτερο σκέλος επιτρέψτε μου να προσθέσω τη τελική θέση της ομάδας (με τον απαραίτητο αστερίσκο του ΑΣΕΑΔ). Επισημαίνω τη βαθμολογική θέση και μόνο αυτή, καθώς η προσπάθεια του σταφ και των παικτών είναι κάτι πολύ παραπάνω από κατάθεση ψυχής.
Είναι να νιώθεις… (ελληνική λέξη με τρία α), σκεπτόμενος πως μια νίκη παραπάνω θα σου άλλαζε όλη τη σεζόν. Η σφαγή στο Περιστέρι; Στη Πάτρα; Στη Καρδίτσα; Η αδικαιολόγητη ήττα στο Λαύριο; Όλα αυτά συνθέτουν ένα παζλ που σε αφήνουν με το what if.
Και δε το αξίζει αυτή η ομάδα. Και δε το αξίζει αυτή η διοίκηση. Οι πρώτοι (επαναλαμβάνω με τον αστερίσκο του ΑΣΕΑΔ) χάνουν την ευκαιρία να αντιμετωπίσουν έναν αντίπαλο στα μέτρα τους και οι δεύτεροι χάνουν ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ (μπόνους θέσης, τηλεοπτικό, εισιτήρια).
Κάποιες ομάδες… έπρεπε να τερματίσουν ψηλά. Ειδάλλως, σήμερα θα ξημέρωνε Δευτέρα, ο ΑΡΗΣ θα είχε τερματίσει στην εξάδα, θα είχε κλείσει τη θέση του σε Ευρωπαϊκούς ομίλους και θα έλεγε στον Γιάννη Καστρίτη «σε θέλω, με θέλεις, γιατί δεν παντρευόμαστε;».
Αλλά φάε φίλε Αρειανέ την εσωστρέφεια. Για το αν ο “Χ” παίκτης αξίζει για τα “Ψ” λεφτά και αν ο τάδε πρέπει να παίζει περισσότερο από τον δείνα, την ώρα που οι… λύκοι είναι ανεξέλεγκτοι.
Δε του άξιζε του Σωκράτη Μάλαμα το “Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες” να μπει σε κείμενο όπου θα αναφερθεί η ΕΠΟ, για το τελευταίο σκέλος.
Πότες δεν είναι οι Πολωνοί. Πότες είναι όλοι αυτοί που σπεύδουν και καταναλώνουν ό,τι τους “πασάρουν” και αυτό είναι θλιβερό πράγμα.
Αν χθες είδες το ΑΕΚ-ΑΡΗΣ και μετά το τέλος είπες “Ναι αλλά οι διαιτητές δεν επηρέασαν το παιχνίδι”, σου… έχω νέα και είναι άσχημα όπως λέει και μια ψυχή.
Κριτική στον εαυτό σου κάνεις όταν όλα γύρω σου λειτουργούν μέσα σε κανόνες. Αυτό δε συμβαίνει στο Ελληνικό πρωτάθλημα, οπότε καλό είναι να δίνεις “μάχες”, αλλά διάλεξε προσεκτικά ποιες. Δεν αναφέρομαι σε αγώνες προφανώς. Εκεί υπάρχουν 6 αγωνιστικές, άρα 18 διαθέσιμοι βαθμοί. H κριτική που μπορεί να γίνει στη φετινή σεζόν… γράφει και βιβλίο, αλλά 10 Απριλίου είναι ανούσια. Από την επομένη της 10ης αγωνιστικής, είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.
Περάστε και καμιά βόλτα από το twitter.
Φωτογραφία: Eurokinissi
