Ο Δημήτρης Σαχινίδης γράφει για ένα κομμάτι που έχει πληγώσει ουκ ολίγες φορές φέτος τον μπασκετικό ΆΡΗ και σχολιάζει τον εκ νέου ορισμό του Αναστόπουλου στο παιχνίδι απέναντι στα Τρίκαλα.
Μπορεί να ηχεί τετριμμένο, χιλιοειπωμένο και γραφικό, ωστόσο είναι πλέον εμφανές προς όλους ότι ο μπασκετικός ΆΡΗΣ μετά από πολλά χρόνια ενοχλεί ξανά. Ίσως κάποιοι να πιστεύουν ότι ο Αρειανός κόσμος συνήθισε να τα βάζει με τη διαιτησία χρησιμοποιώντας της ως άλλοθι για τις ήττες της ομάδας του, όμως το στοιχείο της προκατάληψης δεν τον συνόδευε ποτέ ούτε φυσικά αρμόζει στην αθλητική παιδεία που αναμφίβολα διαθέτει. Από εκεί και πέρα από τη στιγμή στην οποία έχουν γίνει κάποια πράγματα τα οποία έχει δει όλη η Ελλάδα και κάποιοι ενεργούν στο ίδιο μοτίβο υπάρχει ένα θέμα κι όπως μπορεί να αντιληφθεί και ο πλέον αδαής με τα του αθλήματος είναι πάρα πολύ σοβαρό.
Ο λόγος φυσικά για τον εκ νέου ορισμό σε παιχνίδι του ΆΡΗ του Παναγιώτη Αναστόπουλου ο οποίος για πολλοστή φορά θα διευθύνει αγώνα της ομάδας παρά το γεγονός ότι δεν φημίζεται για την συμπάθεια του προς αυτήν. Ποιος μπορεί να ξεχάσει αλήθεια το αλήστου μνήμης παιχνίδι κόντρα στον συμπολίτη που διεκόπη για μια κορδέλα ενώ την ίδια στιγμή σε ανάλογα ντέρμπι των δύο χρηματοοικονομικά μεγάλων λαμβάνουν χώρα απερίγραπτες καταστάσεις; Ποιος μπορεί να λησμονήσει εκείνο το απόγευμα που 5.000 άνθρωποι δεν προκάλεσαν το παραμικρό και για χάρη των λίγων έφυγαν από το γήπεδο με την απορία ζωγραφισμένη στα μάτια τους; και τέλος ποίος μπορεί να ξεχάσει το παιχνίδι της Πάρας κόντρα στον Απόλλωνα στο οποίο ο ΆΡΗΣ υπέστη μια ακόμη σφαγή με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί σε ήττα;
Όλα τα παραπάνω ερωτήματα είναι σαφώς ρητορικά και δεν χρήζουν ούτε ψάχνουν απάντηση, όμως κανείς μας δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου και ελπίζουμε στο παιχνίδι του Σαββάτου να κυλήσουν ομαλά τα πάντα με σκοπό να βγει κερδισμένο το άθλημα. Δεν μέμφεται κανείς κανέναν, άλλα κάποια πράγματα οφείλουν να επισημαίνονται και να τονίζονται, μιας και όλοι περνούν από τη σφαίρα της κριτικής.