Ένας χρόνος πέρασε από την ιστορική -πια- ανακοίνωση της ΚΑΕ ΑΡΗΣ, στην οποία εμπεριεχόταν η παρακάτω πρόταση:
“Η ΚΑΕ ΑΡΗΣ Midea ανακοινώνει ότι δέχτηκε δεσμευτική πρόταση από τον επενδυτικό οργανισμό με τον οποίο βρίσκεται σε συνεχείς επαφές τον τελευταίο μήνα, για τη μεταβίβαση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της εταιρείας”.
Επένδυση; Μπάσκετ; Δύο λέξεις που είναι παράλληλες γραμμές και δεν τέμνονται ούτε με βαλέ. Κι όμως, εκείνη η μέρα αποδείχθηκε ουσιαστική… για την επόμενη μέρα. Μια επόμενη μέρα με ξέφρενο ενθουσιασμό, πολλές ευθύνες και σοβαρό πλάνο με χρηματοδότηση.
Το πρώτο πλάνο επί χάρτου περιλάμβανε πιο συντηρητικό και εκτενές μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Φάνηκε από την αρχή η σοβαρότητα της νέας προσπάθειας, όταν ο πρώτος στόχος που τέθηκε ήταν ο μηδενισμός των χρεών και όχι οι «φανφάρες». Και αφού το κοντέρ… μηδένισε, άρχισε να χτίζεται κάτι καλό και κάτι ακόμα καλύτερο στη συνέχεια, αφού το νέο επενδυτικό σχήμα, στο οποίο ηγείται ο Ρίτσαρντ Σιάο είδε ακόμα μεγαλύτερες ευκαιρίες να ανοίγονται μπροστά του.
Αν βάζαμε κάποιον σε χρονοκάψουλα πέρσι την άνοιξη και τον «ξεκλειδώναμε» σήμερα, θα δυσκολευόταν να αντιληφθεί το τι μέλλει γενέσθαι. Το επιβλητικό και απόρθητο κάστρο που χτίστηκε πριν από 4-5 δεκαετίες, έφτασε να σώσει το τελευταίο του τούβλο με την περασμένη διοίκηση πρωτοδικείου. Το πως δεν γκρεμοτσακίστηκε ο ΑΡΗΣ και έβγαλε άσο από το μανίκι του, είναι αποτέλεσμα αίμα, δακρίων και ιδρώτα.
Ο νέος και φιλόδοξος Ρίτσαρντ Σιάο, άφησε πίσω του στην Ελλάδα τους νέους και φιλόδοξους -σε αυτό το χώρο- Αγαπητό Διακογιάννη και Βύρωνα Αντωνιάδη. Όπως παραδέχθηκαν και οι ίδιοι, χρειάστηκαν χρόνο, προβληματισμό, στροφή στον εαυτό τους και μπόλικη οργάνωση για να φέρουν εις πέρας την πρώτη -αναγνωριστική- χρονιά.
Ο ΑΡΗΣ έχει απαιτήσεις. Η οικονομική και αγωνιστική κατάσταση του ΑΡΗ τα τελευταία 15 χρόνια, δε συνάδει με την ιστορία της ομάδας. Δέκα γραφικοί γράφαμε αυτά τα χρόνια, ότι μπορεί με μια κίνηση να γίνει η σπίθα πυρκαγιά και πάνω κάτω αυτό είναι και το «σλόγκαν» της ΚΑΕ για τα διαρκείας. Μιλώντας για διαρκείας, πιο εύκολα θα μπαίνεις σε πανεπιστήμιο από Πανελλήνιες, παρά στο Παλέ από εισιτήρια πόρτας.
Οι φιλοδοξίες του ιδιοκτήτη του ΑΡΗ και του γεμάτου -από στελέχη- οργανογράμματος της ΚΑΕ, δεν σταματούν εδώ. Στο μπάσκετ συντελείται κοσμογονία. Οι «Κίτρινοι» δεν κρατούν… ομπρέλα πια. Παρατηρούν και πράττουν. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, το φυσιολογικά αυξημένο μπάτζετ για τη νέα σεζόν, έγινε «θα προσπαθήσω να πείσω τον Βασίλη Σπανούλη» του Νίκου Ζήση.
Και πως έγινε αυτό; Εξίσωση. Αφαιρούμε χρέη, προσθέτουμε χρήματα για επένδυση, προσθέτουμε ικανά στελέχη εντός και εκτός παρκέ, παρουσιάζουμε όραμα και το πιο σημαντικό: ξέρουμε πως θα γίνει το όραμα πράξη. Καλό το «θέλω», αλλά σε έναν αποστειρωμένο επαγγελματικό αθλητισμό, έχουμε ανάγκη πια από το «θέλω και ξέρω πως θα το κάνω πράξη».
ΥΓ. Η επένδυση κάνει ακόμα βρεφικά βήματα. Είμαστε στην αρχή των γεγονότων, στο νέο τόμο αλλά στις εισαγωγικές σελίδες.
