Το μπάσκετ του έδωσε μια ζωή που κάποτε έμοιαζε αδύνατη. Όμως ο Γουένιεν Γκέιμπριελ δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε.
Γεννημένος στο Νότιο Σουδάν και αναγκασμένος να φύγει από τη χώρα του όταν ήταν ακόμη μωρό, ο πρώην παίκτης του ΝΒΑ επέστρεψε εκεί όπου ξεκίνησε η ιστορία της οικογένειάς του, όχι ως πρόσφυγας αυτή τη φορά, αλλά ως σύμβολο ελπίδας.
Ο Γκάμπριελ, που αγωνίστηκε στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου αλλά και σε μεγάλες ευρωπαϊκές λίγκες, έγινε ο πρώτος πρεσβευτής καλής θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) από τον χώρο του μπάσκετ.
Η αποστολή του είναι ξεκάθαρη: να δώσει φωνή σε εκατομμύρια ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να υπενθυμίσει πως η καταγωγή ή οι δυσκολίες δεν πρέπει να καθορίζουν το μέλλον κανενός.
«Πρόσφυγας πρέπει να είναι μόνο ένα κεφάλαιο της ζωής σου»
Το μήνυμα που θέλει να μεταφέρει είναι απλό, αλλά βαθιά προσωπικό.
«Θα έλεγα σε ένα παιδί πρόσφυγα να μην χάσει την ελπίδα του. Το να είσαι πρόσφυγας πρέπει να είναι μόνο ένα κεφάλαιο της ζωής σου, ποτέ το τέλος της ιστορίας σου», είπε πρόσφατα στην AS.
Ο Γκάμπριελ γνωρίζει αυτή την πραγματικότητα καλύτερα από τους περισσότερους.
Η οικογένειά του εγκατέλειψε το Νότιο Σουδάν αναζητώντας ασφάλεια και μια καλύτερη ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Οι συνθήκες στις οποίες βρίσκεσαι δεν καθορίζουν ποιος είσαι ούτε όλα όσα μπορείς να γίνεις. Ο δρόμος μπορεί να είναι δύσκολος, αλλά πρέπει να συνεχίζεις να πιστεύεις στον εαυτό σου».
Η επιστροφή εκεί όπου ξεκίνησαν όλα
Κάθε επιστροφή στο Νότιο Σουδάν έχει για τον Γκάμπριελ ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος.
«Πάντα είναι μια εμπειρία γεμάτη συναισθήματα, γιατί εδώ ξεκίνησε η ιστορία της οικογένειάς μου».
Έχει ταξιδέψει στη χώρα μαζί με τους γονείς και τα αδέρφια του, προσπαθώντας να καταλάβει καλύτερα όσα έζησαν πριν εκείνος γνωρίσει τον κόσμο.
«Σκέφτομαι συχνά όλα όσα πέρασαν οι γονείς μου, τις θυσίες που έκαναν και το θάρρος που χρειάστηκαν για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους σε μια άλλη χώρα».
Η διαδρομή τους έγινε η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η δική του επιτυχία.
«Ξέρω ότι η πορεία μου ήταν δυνατή επειδή η οικογένειά μου βρήκε ένα ασφαλές μέρος και επειδή εγώ είχα την ευκαιρία να σπουδάσω, να παίξω μπάσκετ και να ονειρευτώ το μέλλον μου».
Η συγκλονιστική συνάντηση με ένα κορίτσι οκτώ ετών
Κατά την επίσκεψή του σε προσφυγικούς καταυλισμούς, μια συγκεκριμένη ιστορία έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του.
Στον καταυλισμό Ντόρο γνώρισε ένα κορίτσι μόλις οκτώ ετών, που είχε φύγει από το Σουδάν μαζί με τη μητέρα του και είχε περάσει από την Αιθιοπία πριν φτάσει στο Νότιο Σουδάν. Παρά όλα όσα είχε βιώσει, δεν είχε χάσει τα όνειρά του.
«Μου είπε ότι ήθελε να πάει σχολείο και να γίνει γιατρός. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα αμέσως πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες για παιδιά σαν αυτή».
Μια άλλη συνάντηση τον σημάδεψε ακόμη περισσότερο. Ήταν μια μητέρα που είχε χωριστεί από τον σύζυγο και τα παιδιά της.
«Μου είπε ότι σχεδόν δεν μπορούσε να φάει ή να κοιμηθεί, γιατί δεν ήξερε αν τα παιδιά της ήταν ασφαλή, αν είχαν φαγητό ή ακόμη και παπούτσια».
Για τον Γκέιμπριελ, η στιγμή αυτή ήταν αδύνατο να ξεχαστεί.
«Ως άνθρωπος που ξέρει πόσο πολύ ανησυχεί η δική του μητέρα για τα παιδιά της, αυτή η συζήτηση με επηρέασε βαθιά».
«Το μπάσκετ μού έδωσε περισσότερα από μια καριέρα»
Ο Γκέιμπριελ θεωρεί πως το άθλημα μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο αλλαγής. «Το μπάσκετ μπορεί να προσφέρει χαρά, πειθαρχία και σταθερότητα στη ζωή ενός νέου ανθρώπου».
Για εκείνον, το γήπεδο δεν είναι απλώς ένας χώρος άθλησης. «Σου μαθαίνει ότι η προσπάθεια φέρνει αποτέλεσμα, αλλά και πώς να συνεργάζεσαι με άλλους ανθρώπους και να ανήκεις σε μια ομάδα».
Αυτός ήταν και ο λόγος που έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη δημιουργία ενός γηπέδου μπάσκετ στον καταυλισμό προσφύγων του Ντόρο.
«Την ημέρα των εγκαινίων ήρθαν χιλιάδες άνθρωποι και πολλά παιδιά θέλησαν να συμμετέχουν».
Όμως η αξία του εγχειρήματος δεν βρίσκεται μόνο στο αν κάποιος γίνει επαγγελματίας παίκτης.
«Δεν θα φτάσουν όλοι όσοι παίξουν εκεί στο επίπεδο του επαγγελματικού αθλητισμού. Όμως η αυτοπεποίθηση, οι φιλίες και το αίσθημα του ανήκειν μπορούν να τους συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή».
«Η επιτυχία σήμερα σημαίνει να ανοίγω δρόμους για άλλους»
Ο Γκέιμπριελ παραδέχεται πως όταν ήταν μικρός είχε διαφορετικό ορισμό για την επιτυχία.
«Όταν ήμουν νεότερος, επιτυχία σήμαινε να φτάσω στην κορυφή του μπάσκετ. Ήθελα να παίξω στο ΝΒΑ, να ανταγωνιστώ τους καλύτερους».
Σήμερα, όμως, η εικόνα του έχει αλλάξει. «Η επιτυχία σημαίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο. Θέλω να χρησιμοποιήσω όσα μου έδωσε το μπάσκετ για να επηρεάσω θετικά όσο περισσότερους ανθρώπους μπορώ. Για μένα επιτυχία είναι να ανοίγω πόρτες για άλλους, να δίνω προβολή σε ανθρώπους που συχνά ξεχνιούνται και να βοηθώ τα παιδιά να καταλάβουν ότι οι συνθήκες τους δεν καθορίζουν το μέλλον τους».
«Κανείς δεν επιλέγει να γίνει πρόσφυγας»
Ο Γκέιμπριελ θέλει επίσης να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος βλέπει τους πρόσφυγες.
«Κανείς δεν επιλέγει να γίνει πρόσφυγας. Κανείς δεν ξυπνά ένα πρωί και αποφασίζει να αφήσει το σπίτι του, την κοινότητά του και όλα όσα γνωρίζει».
Το σημαντικό, όπως λέει, είναι να βλέπουμε πίσω από την ταμπέλα.
«Οι πρόσφυγες δεν πρέπει να καθορίζονται μόνο από όσα τους συνέβησαν. Έχουν όνειρα, ταλέντο και φιλοδοξίες. Αν τους προσφερθεί ασφάλεια και μια πραγματική ευκαιρία, μπορούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους και να πετύχουν σπουδαία πράγματα».
Κοιτάζοντας πίσω, ο Γκέιμπριελ πιστεύει πως το παιδί που κάποτε έφυγε από το Νότιο Σουδάν θα ήταν περήφανο όχι μόνο για την καριέρα του, αλλά κυρίως για όσα κάνει σήμερα.
«Πιστεύω ότι ο μικρός μου εαυτός θα ήταν περήφανος που έφτασα στην κορυφή του μπάσκετ, αλλά ελπίζω να ήταν ακόμη πιο περήφανος επειδή δεν ξέχασα ποτέ από πού προέρχομαι».
