Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα στην Ευρώπη, η πρόκριση ήταν κάτι που όλοι ήθελαν. Όλοι την πίστεψαν, όλοι την περίμεναν. Στο παρκέ όμως φάνηκε πως, αυτή τη στιγμή, δεν γινόταν. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Γιατί αν απογυμνώσουμε τη σεζόν από το συναίσθημα της στιγμής, τότε αυτό που μένει είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ο ΑΡΗΣ βρίσκεται στη χρονιά της αλλαγής.
Οι πραγματικές υπερβάσεις δεν έγιναν τόσο μέσα στις τέσσερις γραμμές, όσο έξω από αυτές. Τα χρέη, ένα βάρος που για χρόνια κρατούσε τον σύλλογο καθηλωμένο, άρχισαν επιτέλους να μπαίνουν σε τάξη. Και αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το αγωνιστικό τμήμα έμεινε στην άκρη. Αντιθέτως. Έπεσαν λεφτά. Και μάλιστα πολλά, για τα δεδομένα της εποχής και της κατάστασης στην οποία βρισκόταν η ΚΑΕ. Ο ΑΡΗΣ προσπάθησε, ρίσκαρε, πάλεψε.
Το σημαντικότερο όμως είναι αλλού. Ο ΑΡΗΣ δείχνει να χτίζει. Να δημιουργεί βάσεις. Να σκέφτεται όχι μόνο το «τώρα», αλλά και το «αύριο». Και μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία, προκύπτει ίσως το μεγαλύτερο κέρδος της χρονιάς.
Οι τρεις-τέσσερις επισκέψεις του Ρίτσαρντ Σιάο στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν τυπικές. Δεν ήταν απλές παρουσίες ενός ιδιοκτήτη που «πρέπει να φανεί». Ήταν επισκέψεις ουσίας. Το μικρόβιο μπήκε. Και μπήκε για τα καλά. Η εικόνα των γραφείων του να θυμίζουν κάτι από… Nick Galis Hall, τα μηνύματα, οι υποσχέσεις, αλλά κυρίως όσα ειπώθηκαν μακριά από τα φώτα, στους ανθρώπους της ομάδας, δείχνουν ξεκάθαρα τι έρχεται.
Ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ ΑΡΗΣ έγινε… πετσί. Ένιωσε τον σύλλογο, κατάλαβε το βάρος της φανέλας, άγγιξε την ιστορία. Και αυτό, σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι καθοριστικό. Γιατί όταν ο άνθρωπος που κρατά το τιμόνι «κολλήσει», τότε όλα μπορούν να αλλάξουν πιο γρήγορα και πιο ουσιαστικά.
Ο ΑΡΗΣ μπορεί να μην πήρε αυτό που ήθελε φέτος στην Ευρώπη, αλλά κέρδισε κάτι ίσως πιο πολύτιμο. Προοπτική. Πίστη. Και την αίσθηση ότι έρχονται πολύ καλύτερες μέρες για τον Αυτοκράτορα. Το καλοκαίρι που έρχεται προμηνύεται καυτό σε όλα τα επίπεδα. Και αυτή τη φορά, δεν μοιάζει απλώς με ευχή. Μοιάζει με υπόσχεση.
