Πόσο κρίμα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Για τον ελληνικό φίλαθλο. Να μη μιλάει σήμερα για τον αρτίστα Μάνου Γκαρθία, για τα υπέροχα γκολ που πέτυχε. Τις «ζωγραφιές» του.
Πόσα «ωωωωω» ακούστηκαν και στα δύο τέρματα που σημείωσε. Τι θαυμασμός από φίλους κι εχθρούς. Πόσο σπουδαίο να γίνεσαι αλλαγή και να σε αποθεώνει όλο το γήπεδο. Του αντιπάλου…
Κι όμως ο κάθε Τσιμεντερίδης και ο κάθε Ζαμπαλάς, θέλουν, προσπαθούν και πολλές φορές πετυχαίνουν όλους τους «Μάνου Γκαρθία» να τους βάλουν στο περιθώριο και να έχουν το δικό τους όνομα πρώτο στην «μαρκίζα» ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.
Ο Μανού Γκαρθία εξακολουθεί να είναι μία από τις ατραξιόν του φετινού πρωταθλήματος. Ο μαέστρος του ΑΡΗ, που δείχνει πόσο απλό και πόσο όμορφο είναι το ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα μιλάμε για ένα παιδί που πέρασε υπερβολικά δύσκολα τους προηγούμενους μήνες στην καριέρα του. Δεν είναι εύκολο να μένεις εκτός δράσης για σχεδόν έναν χρόνο. Να κινδυνεύει η καριέρα σου. Να μην μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς. Ο ΑΡΗΣ ήταν δίπλα του. Του δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για να μπει και πάλι στον ίσιο δρόμο. Και ο Μανού δείχνει ότι φέτος, όλα αυτά τα άφησε πίσω του.
Είναι μεγάλη υπόθεση για κάθε φάλτσο κάποιων Τσιμεντερίδη και Ζαμπαλά, να υπάρχει ένας μαέστρος όπως ο Μανού Γκαρθία.
