Αυτή η μαγική ντρίμπλα του Μορόν, πάνω σε τρεις παίκτες της ΑΕΚ, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να κρατήσει ο Αρειανός ή ακόμα και ο ουδέτερος από το χθεσινό ντέρμπι του “Κλεάνθης Βικελίδης”.
Οταν το highlight ενός τέτοιου αγώνα είναι μία μαγική ενέργεια και ένα αντιαθλητικό φάουλ, που ορθώς δόθηκε κόκκινη, τότε λέει πολλά για όσα έγιναν… ή δεν έγιναν -για να είμαστε πιο ακριβείς- στο φινάλε της κανονικής διάρκειας για τον ΑΡΗ.
Το αήττητο στα ντέρμπι διατηρήθηκε αλλά η εικόνα του ΑΡΗ δεν ήταν η απαιτούμενη σε ένα ματς με μεγάλο κίνητρο και απέναντι σε έναν αντίπαλο που είχε με ασφυκτική πίεση για το αποτέλεσμα.
Δύο ομάδες που μέχρι το 58′ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην σκοράρουν. Νταρίντα και Σπίκιτς από τον ΑΡΗ και ο Ελίασον από την πλευρά της ΑΕΚ προσέφεραν κάποιες επιθετικές εξάρσεις που σήκωσαν τον κόσμο από τα καρεκλάκια του αλλά με ξεκάθαρη αναποτελεσματικότητα εκατέρωθεν. Και ενώ αμφότερες βρήκαν τις προϋποθέσεις που ήθελαν.
Ο ΑΡΗΣ έπαιξε σκόπιμα και σωστά πίσω από τη μπάλα για να βγει στα μέτρα που άφηνε η ΑΕΚ στην πλάτη της. Μοναδική στιγμή που το έκανε αποτελεσματικά ήταν στο Σπίκιτς στο 33′, έχοντας δυσκολία στο τρανζίσιον με την κυκλοφορία του αλλά και με τη δύναμη που τον περιόριζε άμεσα η ΑΕΚ. Η Ένωση πάτησε περισσότερο στο τελευταίο τρίτο αλλά με φλύαρη κατοχή και προϋποθέσεις ή τελικές στην ανισορροπία του ΑΡΗ δίχως ευστοχία.
Ένα ματς που προσπαθούσες να κρατηθείς ξύπνιος, όπως στο αμάξι όταν ήμασταν μικροί και πηγαίναμε βόλτα. Μέχρι που ο πατέρας μας έβλεπε μπροστά κάτι στον δρόμο και σε τράνταζε το φρενάρισμα. Κάπως έτσι ήταν και η φάση του 58′ με την μαγεία του Μορόν και την αποβολή στο εσκεμμένο τάκλιν του Μήτογλου. Εκεί το ματς απέκτησε σφυγμό
Ο στόπερ της ΑΕΚ έβγαλε καθαρά αντίδραση… σπασίματος για την ντρίμπλα που “έφαγε”. Για αυτό και ο Ζίμπερτ δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και του έδειξε αμέσως την κόκκινη. Ο λόγος που αυτό ξένισε σε αρκετούς είναι ότι οποιοσδήποτε Έλληνας θα έδειχνε απλά κίτρινη και θα συνεχιζόταν το ματς. Οπως έκανε δηλαδή ο Σιδηρόπουλος με τον Μπρινιόλι. Δεν έχουν μάθει σωστές διαιτησίες και εδώ εύλογα ο ΑΡΗΣ νομιμοποιείται να πει ξανά πόσο αδικήθηκε από τη διαιτησία φέτος. Δεν του φταίει όμως μόνο αυτή. Του φταίει και ο ευατός του.
Το μισό πλάνο του ΑΡΗ ήταν αποτελεσματικό και με σωστό διάβασμα από τον Ουζουνίδη να βάλει την ΑΕΚ σε διαδικασία δημιουργίας. Την μπλόκαρε με καλή ανασταλτική λειτουργία στα μεγαλύτερα διαστήματα του ματς.Την ίδια στιγμή όπως ήταν φανερό ξανά το πρόβλημα της δημιουργίας, πόσο μάλλον στο τελευταίο μισάωρο που είχε και το αριθμητικό πλεονέκτημα.
Με εξαίρεση πάλι τον Σπίκιτς, ο ΑΡΗΣ δεν έχει κάνει κλασσική ευκαιρία. Ο Μορόν δεν γίνεται να καταπίνει σπαθιά συνέχεια, δίχως να έχει υποστήριξη από τα εξτρέμ που πάλι προβλημάτισαν και με το φινάλε της κανονικής διάρκειας υπάρχει ο απογοητυετικός απολογισμός των δύο γκολ από τα άκρα. Ο άξονας δεν βοήθησε δημιουργικά στη μετάβαση με μοναδική εξαίρεση τον MVP Σιφουέντες -μαζί με τον Κουέστα- και τον Νταρίντα αποδεδειγμένα να μην υποστηρίζει τον δημιουργικό ρόλο. Ισως έναν ο Σπίκιτς έμενε στο ματς και έμπαινε νωρίτερα ο Φετφατζίδης αντί του κακού Σαβέριο, να γινόταν κάτι διαφορετικό. Ισως όμως…
O ΑΡΗΣ το ήθελε και γνώριζε ότι η ισοπαλία ήταν σαν ήττα… Δεν το απέδειξε όμως, βαραίνοντας από αρνητικές σταθερές όπως το ποιοτικό βάθος που δεν έχει ο προπονητής για να διαχειριστεί και να αλλάξει τις ισορροπίες σε συνθήκες αγώνες. Ή η νοοτροπία ή η αδυναμία κάποιων βασικών να δώσουν το κάτι παραπάνω. Πράγματα που όσο γίνεται πρέπει να αλλάξουν άρδην τις επόμενες εβδομάδες και ο ΑΡΗΣ να μπει πειστικά στο 5-8 για να το τελειώσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Οσο πιο νωρίς το κάνει, τόσο πιο γρήγορα θα ασχοληθεί με τα πολλά που είναι υποχρεωμένος να αλλάξει εν όψει της νέας σεζόν.
