Εκεί που νόμιζες ότι ο φετινός ΑΡΗΣ δεν μπορεί χειρότερα από τον Βόλο, ήρθε η χθεσινή εικόνα στη Νέα Φιλαδέλφεια για να δημιουργήσει ένα νέο αρνητικό σημείο αναφοράς.
Μία ομάδα που για 15 λεπτά, περίπου, εμφανίστηκε όντως στον αγωνιστικό χώρο και στη συνέχεια εξαφανίιστηκε. Δεν παραδόθηκε στην ΑΕΚ, αλλά στο δικό της πνευματικό κενό. Και εκεί ήταν που μία ομάδα υπερείχε και μία άλλη υστέρησε.
Η Ένωση μπήκε και έδειξε ότι το θέλει. Είχε νεύρο, είχε ενέργεια. Δεν έπαιξε το τρομερό ποδόσφαιρο. Διακατεχόταν όμως από μία ένταση και μία εγρήγροση. Δύο στοιχεία που “κούμπωσαν” πάνω στη νωχελικότητα του ΑΡΗ. Δύο στοιχεία τα οποία ο ΑΡΗΣ έχει εμφανίσει φέτος σε αρκετά παιχνίδια. Έχει “χτίσει” καλές εμφανίσεις πάνω σε αυτά. Γιατί όμως δεν τα έχει πλέον;
Είναι αποδεκτό το επιχείρημα της διαιτησίας… Οτι μπορεί να “χαλάσει” το μυαλό των παικτών. Οχι όμως σε τέτοιο βαθμό και ειδικά χθες που ακόμα και το πέναλτι που λανθασμένα δόθηκε δεν… σώζει τον ΑΡΗ για την εικόνα που παρουσίασε.
Η αγωνιστική όψη του ντέρμπι
Η αμιγώς ποδοσφαιρική προσέγγιση του ντέρμπι ξεκινάει σίγουρα από το κέντρο… Ένα κέντρο το οποίο από πηγή δύναμης εξελίχθηκε σε ακόμη ένα αγωνιστικό πρόβλημα, μαζί με αυτό των εξτρέμ. Ο Γκαρθία αδυνατεί να ξεφύγει από τα man to man που τον… έσβησαν με Βόλο και ΑΕΚ. Ο Σιφουέντες δεν είναι ο ίδιος παίκτης με το πρώτο κομμάτι της σεζόν. Και έτσι μένει να παλεύει ένας Μόντσου μόνος του στα χαφ αλλά και στον άξονα.
Οταν ο Μορόν πιέζει… επιλεκτικά, ο Γκαρθία δεν είναι καλά και ο Σιφουέντες το ίδιο, ο ΑΡΗΣ χάνει στην πίεσή της πρώτης γραμμής του και παράλληλα δεν είναι λειτουργικός επιθετικά. Το plan b θα ήταν τα εξτρέμ αλλά αυτά αποτελούν μόνιμο πρόβλημα. Ο Μάντζιος ανακατεύει διαρκώς την “τράπουλα” και χθες… τράβηξε τον Σαβέριο. Λάθος επιλογή, όπως και την προηγούμενη εβδομάδα που δεν ξεκίνησε τον Ντιαντί. Οχι όμως ικανές να επηρεάσουν τόσο πολύ ένα παιχνίδι όπως το χθεισνό.
Τρεις τελικές… Καμία από τον Μορόν. Μηδέν κόρνερ. Επτά επαφές στην αντίπαλη περιοχή. Μόνο 12 κλεψίματα, 36 κερδισμένες μονομαχίες… Νούμερα που εν συντομία περιγράφουν τα παραπάνω… και άλλα τόσα όσον αφορά το αγωνιστικό σκέλος…
Ολα ξεκινούν από το πνευματικό κομμάτι
Το πρόβλημα του ΑΡΗ όμως χθες δεν ήταν μόνο εάν έβγαλε τελικές, τριγωνάκια ή ο,τιδήποτε άλλο. Σίγουρα ο Μάντζιος έχει την πρώτη ευθύνη όταν η ομάδα παρουσιάζει αυτό το αντιαισθητικό αποτέλεσμα. Χρειάζεται όμως ο κάθε Μάντζιος για να κάνει ο Μορόν μία τελική; Για να βγάλει ένταση και να τρέξει ο Σιφουέντες αντί να… κρεμάει το κέντρο; Οχι.. Εκεί χρειάζεται φιλότιμο, διάθεση και εγωισμό.
Αυτά είναι που δεν είχε ο ΑΡΗΣ χθες. Ένας ΑΡΗΣ που ακόμα και στις όχι τόσο καλές του μέρες, επιδείκνυε πάθος, ένταση και την ενέργεια που ισορροπούσαν όσα μπορεί να πήγαιναν στραβά στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Το έκανε με τον Λεβαδειακό, το έκανε και στο Αγρίνιο μέχρι να τον μπλοκάρουν.
Η ομάδα ήταν χθες άνευρη… Σαν ευθεία γραμμή. Και επειδή το θέμα δεν είναι πλέον τόσο τί έγινε αλλά τί θα γίνει, μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες καλείται πρωτίστως να βρει το μυαλό της. Να βρει όλα εκείνα που αποτέλεσαν τη βάση για το πολύ καλό της διάστημα στον 1ο γύρο και την κρατούσαν στην κορυφή της βαθμολογίας.
Δεν μιλάμε για μία ομάδα που φέτος δεν έχει παρουσιάσει το παραμικρό… Το αντίθετο μάλιστα, έχει δείξει πολλά ως σύνολο και ατομικά. Παίκτες και προπονητής πιστώθηκαν τα θετικά. Παίκτες και προπονητής πιστώνονται τα αρνητικά . Και ο τελευταίος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη να το αλλάξει για να βγει αντίδραση… και ίσως πρόκριση στο Κύπελλο, μαζί με τη συνέχεια στο πρωτάθλημα.
Υπάρχει όμως και το “πρέπει’ των ποδοσφαιριστών που πρέπει να σεβαστούν τους εαυτούς τους. Να βάλουν φρένο σε εμφανίσες που δεν ανταποκρίνονται στις ικανότητές τους. Να βγάλουν εγωισμό και τις προσωπικότητές τους μπροστά. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Και δεν υπάρχει καλύτερο τάιμινγκ από αυτό του Κυπέλλου για να το κάνουν… Να σεβαστούν και έναν κόσμο που επέστρεψε δίπλα τους αλλά κινδυνεύουν να τον ξενερώσουν άσχημα με νοοτροπία όπως η χθεσινή και τέτοια σκορ που αποτελούν ντροπή για την ομάδα.
