Ο ΑΡΗΣ φέτος δεν έχει μέση κατάσταση… Είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο, όπως δείχνει η αλληλουχία των αποτελεσμάτων και της εικόνας του τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές.
Μία ομάδα που κινείται στα όρια της διπολικής διαταραχής, με… μανιακά επεισόδια κόντρα σε ΠΑΟ-Παναιτωλικό ή την καταθλιπτική εικόνα στο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό.
Είναι ανεξήγητο για τον εξωτερικό παρατηρητή αλλά αρκετά ξεκάθαρο για όποιον έχει το προνόμιο να βλέπει την κατάσταση από μέσα και πόσο μάλλον ο Μαρίνος Ουζουνίδης που είναι ο άμεσος ενδιαφερόμενος.
Οσα δεν είχε στη Λιβαδειά… και κάτι παραπάνω
Δεν θα υπερβολή εάν κάποιος χαρακτηρίσει το χθεσινό πρώτο ημίχρονο ως το καλύτερο του ΑΡΗ φέτος. Οχι επειδή απλά προηγήθηκε με 2-0 αλλά περισσότερο για όσα παρουσίασε. Δηλαδή όλα εκείνα τα ποδοσφαιρικά στοιχεία που απαιτούνται απέναντι σε αμυντικογενείς ομάδες όπως ο Παναιτωλικός.
Άμεσο παιχνίδι όποτε χρειαζόταν, κίνηση χωρίς τη μπάλα, πίεση, καλή κυκλοφορία και όλα πάνω στη βάση της νοοτροπίας. Ο Ουζουνίδης δεν άφησε την εμφάνιση στη Λιβαδειά να περάσει έτσι και έφερε αρκετούς παίκτες προ των ευθυνών τους, καταφέρνοντας να… κλειδώσει το θηριό της κακής νοοτροπίας κάπου στα αποδυτήρια για αυτό το Σαββατοκύριακο. Το στοίχημα να είναι να το αφήσει εκεί…
Ο ΑΡΗΣ κατάφερε απέναντι σε μία δυσκολοκατάβλητη ομάδα να γίνει παραγωγικός σε επίπεδο κλασσικών ευκαιριών. Και για να το κάνει αυτό έπρεπε να βγάλει περισσότερους παίκτες στο γκολ. Ο Σπίκιτς, ο Μόντσου και κυρίως ο Σιφουέντες έγιναν συμπληρωματικοί επιθετικοί εκφράστες δίπλα στον Μορόν στον οποίο έτσι κι αλλιώς ο αντίπαλος θα έκανε focus για να τον περιορίσει. Ολοι βγήκαν στο γκολ και το πιο εντυπωσιακό ήταν με τον 25χρονο από το Εκουαδόρ που πάτησε περιοχή περισσότερα από πολλά άλλα παιχνίδια της σεζόν.
Αμυντικά ήταν επίσης ένα ημίχρονο-υπόδειγμα στο οποίο οι παρεμβάσεις με Μπράμπετς-Μάγιο βοήθησαν σημαντικά. Ο Ισπανός ειδικά έδωσε πράγματα και στην επίθεση μέσα από τις καλές του συνεργασίες με τον Φετφατζίδη που ο Ουζουνίδης “διάβασε” σωστά την επιλογή του, όπως και όλο το ματς.
Τώρα πρέπει να το κρατήσει, ασχέτως στόχου
Από την άλλη ο ΑΡΗΣ θα είχε κάνει πιο εύκολη τη ζωή του εάν… σκότωνε από νωρίς τον αντίπαλό του. Είχε τις ευκαιρίες στο ανοικτό γήπεδο και για ακόμη ένα ματς τις σπατάλησε, αδικώντας τόσο την προσπάθειά του όσο και τη δουλειά του Ουζουνίδη που αρχίζει να γίνεται πιο έντονη μέσα στο γήπεδο. Απλά και αυτή πέφτει θύμα της έλλειψης σταθερότητας, σαν αυτή στο δεύτερο μέρος. Εκεί που μία απόφαση του Σιδηρόπουλου και το γκολ του Ντίαζ χάλσαν το μυαλό του ΑΡΗ, ο οποίος παρασύρθηκε στο γρήγορο ρυθμό που έδωσε σκόπιμα ο Παναιτωλικός στο ματς και ψάχνοντας τον Τετέι στο χώρο. Ωφελήθηκε και ο ΑΡΗΣ βέβαια διότι πάραξε φάσεις αλλά κινδύνεψε και ευτυχώς το ισορρόπησε λίγο αργότερα.
Εάν ο Ουζουνίδης μπορούσε να… ντύσει το Ρύσιο με όλά τα καρέ του χθεσινού πρώτου μέρους, μπορεί και να το έκανε. Για να θυμίζει στους παίκτες τί μπορούν να παράξουν. Εστω και ένα βίντεο κάθε μέρα πριν την προπόνηση.
Ο ΑΡΗΣ πρέπει να κρατήσει αυτά τα στάνταρ απόδοσης ή έστω να κινείται κοντά νσε αυτά. Σε πρώτη φάση για τα επόμενα δύο ματς και αργότερα για τα πλέι οφ όπου και αν τον βρουν. Λογικά στην 5η θέση αφού ακόμα και τώρα η 4άδα αποτελεί θαύμα, για το οποίο ωστόσο θα εξαντλήσει τις πιθανότητές του.
