Δεν είναι εύκολο να βάλεις τον ΑΡΗ στο πλαίσιο μίας λογικής συζήτησης και να ψάξεις τη λογική μέσα σε αυτήν. Θα σου πάρει ώρες… Κάποια στιγμή θα φτάσεις σε πολλές διαπιστώσεις και μία από αυτές είναι ότι η ομάδα… θέλει. τα δύσκολα. Είναι κάπως εθισμένη σε αυτά.
Με Παναθηναϊκό και ΠΑΣ ο ΑΡΗΣ είχε δύο ευκαιρίες για να πάρει το πάνω χέρι σχετικά με την 3η θέση. Λίγο η διαιτησία, λίγο οι δικές του ανορθογραφίες τον έφεραν πάλι στα όρια του, με την πρώτη μίνι αγωνιστική κρίση επί Μπούργος και το ντέρμπι του ΟΑΚΑ να εξελίσσεται σε… τελικό.
Ο ΑΡΗΣ πήγε στο Ολυμπιακό Στάδιο και επιβεβαίωσε τον χαρακτήρα που βγάζει στα δύσκολα. Το έκανε κι άλλες φορές φέτος, το έκανε και χθες. Είναι κάτι που τείνει να γίνει συνήθεια στον φετινό ΑΡΗ. Να δείχνει μέταλλο όταν η μπάλα… καίει, εκμεταλλευόμενος και τις συγκυρίες που βρίσκει απέναντί του.
Ο Πάλμα ήταν η κίνηση με την οποία ο Μπούργος αιφνιδίασε, αλλά ακόμα και τον Ματέο να έβαζε ήταν φανερή η λογική του μεσοεπιθετικά. Πόνταρε στην ταχύτητα, πόνταρε στο ανοικτό γήπεδο. Και η ΑΕΚ του έκανε το χατήρι με το καλημέρα.
Τη στιγμή που η αδυναμία του ΑΡΗ σε κλειστές άμυνες είναι εμφανής σε όλους, η Ένωση επιλέγει να πάει ανοικτά και… βουρ επιθετικά, χωρίς ιδιαίτερο πλάνο και φορτώνοντας την αριστερή πλευρά του ΑΡΗ που εκτέθηκε μόνο στο γκολ του Ρότα.
Οι παίκτες του Μπούργος βρήκαν με το καλημέρα τις αγωνιστικές συνθήκες που τους ταιριάζουν, έτρεξαν το γήπεδο και… έτρεξαν την ΑΕΚ, με το ματς να αποκτάει γρήγορο ρυθμό και τους φιλοξενούμενους να είναι πιο απειλητικοί στο σύνολο των 98 λεπτών που παίχτηκαν.
Ο ΑΡΗΣ παρέσυρε τους γηπεδούχους σε ένα τέμπο που τους δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη ανισορροπία, ούτε αυτός όμως είχε την ουσία στις φάσεις που βρέθηκε απέναντι από τον Τσιντώντα. Και μιλάμε για ροή αγώνα, όπου το πρόβλημα του γκολ ήταν πάλι εμφανές. Ηρθε όμως παράδοξα για τα δεδομένα του ΑΡΗ. Και λέμε παράδοξα, διότι ήρθε από στατικές φάσεις, έστω και αν μιλάμε για 2ους ή και 3ους χρόνους.
Στο πρώτο γκολ υπάρχει το… δώρο του Τσιντώντα, όμως οφείλεται και σε μία κομπίνα που εφαρμόζει ο Μπούργος στα κόρνερ, τοποθετώντας σχεδόν όλους τους παίκτες στη μικρή περιοχή του αντιπάλου για να δημιουργήσει… συνωστισμό. Ο Πάλμα ήταν στο σωστό μέρος, στο σωστό τάιμινγκ, χωρίς φανεί κάπου άλλού στο παιχνίδι και τις βοήθειες που… δεν έδινε αμυντικά να είναι πρόβλημα.
Στο δεύτερο υπάρχει πάλι “δώρο”, αυτή τη φορά από τον Κριχόβιακ αλλά και τον Σάσα να είναι πάλι σωστά τοποθετημένος για να κάνει την κεφαλιά για το τελικό 1-2.
Η τελευταία φορά που θυμόμαστε τον ΑΡΗ να σκοράρει από κόρνερ, είναι τον Οκτώβριο στη Λαμία. Οπότε έστω κι έτσι, είναι σημαντικό για την ομάδα που βρήκε γκολ με έναν σπάνιο -για αυτήν- τρόπο.
Η αντίδραση του ΑΡΗ λοιπό, ήταν κάτι σύνηθες. Οπως σύνθηες, φυσιολογικό -πείτε του όπως θέλετε- ήταν και η νίκη επί της ΑΕΚ, που είναι προβληματική εντός γηπέδου, εκτός γηπέδου… και επί τα αυτά. Είχαμε σημειώσει ότι εφόσον ο διαιτητής είναι ξένος και όχι… ταλιμπάν -βλέπε Διαμαντόπουλο στον 1ο γύρο- ο ΑΡΗΣ θα έχει παραπάνω από ρεαλιστικές ελπίδες για να κερδίσει. Και το έκανε… Σε ένα ματς που βρήκε τις συνθήκες που ήθελε, δεν τις αξιοποίησε στον απόλυτο βαθμό αλλά έστω και με κόρνερ, έστω και με τα λάθη της ΑΕΚ, πήρε αυτό που ήθελε.
Τώρα δεν κυνηγάει, αλλά τον κυνηγούν. Έχει ακόμα έξι… τελικούς μπροστά του και πρέπει να κρατήσει όχι μόνο τη νίκη από το ΟΑΚΑ αλλά και τα αρνητικά του ως ομάδα. Οτι δηλαδή δεν μπόρεσε να σκοράρει στις κλασσικές ευκαιρίες που του δόθηκαν. Πήρε όμως ψυχολογία και ώθηση για τη συνέχεια και το επίσης κομβικό παιχνίδι που έχει μπροστά του με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ.
Θα κλείσουμε με ατοιμικές αποδόσεις. Διότι όλα τα παραπάνω ο ΑΡΗΣ τα έκανε χωρίς τον Μπαντού Εντιαγέ, στον οποίο ο πάγκος ‘ίσως κάνει και καλό. Οπως επίσης πρέπει να υμνήσουμε τους δύο MVP του ΑΡΗ χθες. Πρώτα τον Φαμπιάνο που “καθάριζε” τα πάντα χθες και μετά τον Μαντσίνι ο οποίος κινούσε τα νήματα επιθετικά και από ρολίστας εξελίσσεται σε διαδραστικό παίκτη μπροστά, βάζοντας στο παλμαρέ του και τις πρωτοβουλίες.
