Κάθε ματς του φετινού ΑΡΗ είναι μία ξεχωριστή κουβέντα. Την ίδια στιγμή όμως… κουβαλάει και όσα έχουν προηγηθεί μέσα στη χρονιά, ειδικά όταν υπάρχει αρνητικό αποτέλεσμα.
Αυτά είναι τα δεδομένα και για το χθεσινό ντέρμπι κόντρα στον Παναθηναϊκό…
Το ματς από μόνο του είχε μία εικόνα με την οποία η ήττα του ΑΡΗ είναι πέρα για πέρα άδικη. Και η ισοπαλία θα μπορούσε να θεωρηθεί δίκαιη , όμως οριακά η πλάστιγγα γέρνει προς την πλευρά των “κιτρινόμαυρων”, βάσει απόδοσης και ευκαιριών σε σχέση με τον Παναθηναϊκό.
Ο ΑΡΗΣ έχει τέσσερις κλασσικές ευκαιρίες και ένα γκολ, μαζί με την εικόνα πλήρους ελέγχου του αγώνα στα πρώτα 30 λεπτά. Στο δεύτερο έπεσε αλλά ούτε και ο Παναθηναϊκός ήταν κάτι το ιδιαίτερο βέβαια, αφήνοντας περιθώρια για κάτι παραπάνω.
Επιθετικά ήταν μία ομάδα που έδειχνε να έχει κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό της για το τακτικό κομμάτι. Υπομονή, καλή κυκλοφορία της μπάλας και καλές τελικές μέσα από το σετ παιχνίδι απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Λεπτομέρεια αλλά έχει την αξία της.
Την ίδια στιγμή και αμυντικά η παρουσία της ήταν εξίσου καλή. Οχι μόνο για 30 λεπτά αλλά σε όλο το παιχνίδι, με εξαίρεση δύο παιδικές αντιδράσεις συγκεκριμένων παικτών που εξέθεσαν την άμυνα και έδωσαν στον Παναθηναϊκό την ευκαιρία να πετύχει ένα εύκολο και ένα τυχερό γκολ.
Δεν μιλάμε φυσικά για εμφάνιση υπερομάδας. Δεν αλλάζει μία προβληματική κατάσταση σε 5-6 μέρες. Υπήρχαν και χθες αδυναμίες, συνολικά αλλά και ατομικά με κάποιους παίκτες. Τακτικά όμως ήταν στοχευμένη. Από την επίθεση στην άμυνα και τον ρόλο ειδικά του Ματέο μπροστά. Επιθετικά ήταν παραφωνία αλλά επιλέχθηκε για να πιέσει στις πάσες του Πέρεθ. Στη μία που κατάφερε να βγάλει σε όλο το πρώτο μέρος, ήρθε και το γκολ του Μαντσίνι. Απλά με αυτή την επιλογή ο Τερζής κέρδισε κάτι αμυντικά αλλά έχασε πολλά επιθετικά, όπως και με την παρουσία του Νταρίντα στον χώρο του κέντρου όταν δεν έβγαινε στον πλάγιο διάδρομο για να υποστηρίξει τον Οντουμπάζιο.
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε δίχως να κάνει σοβαρή τελική. Κέρδισε με τον διαιτητή να του δίνει τα “σπόρια”… και κάτι παραπάνω, επηρεάζοντας φυσικά το τελικό αποτέλεσμα.
Ολοκληρώνοντας μεμονωμένα για το χθεσινό ματς, ήταν μία βραδιά στην οποία ο ΑΡΗΣ είχε σε αρκετά σημεία καλή συμπεριφορά και αυτή που ήθελε. Πλήρωσε όμως τις ευκαιρίες που “πέταξε” μετά το 1-0 για να τελειώσει το ματς και φυσικά τα παιδικά λάθη που εκμεταλλεύτηκε ένας πολύ μέτριος Παναθηναϊκός. Τα ΜΜΕ του φυσικά “φουσκώνουν” την εικόνα του, πολύ μακριά από αυτό που παρουσίασε στην πραγματικότητα,
Αν το πιάσουμε συνολικά και προσθέσουμε στο χθεσινό όλα όσα συμβαίνουν φέτος στον ΑΡΗ, είναι μία ακόμα ήττα που βαραίνει κι άλλο το όλο κλίμα, κρατώντας την ομάδα σε ένα τεντωμένο σχοινί. Ειδικά από τη στιγμή μάλιστα που ο Βόλος έφυγε με τέσσερις μπροστά. Ο,τι και να καταγράφουμε θετικά ή αρνητικά για το χθεσινό ματς, το αποτέλεσμα μετράει. Και αυτό λέει ότι ο ΑΡΗΣ έχασε πάλι. Και πάλι “πέταξε” βαθμούς σε ντέρμπι.
Ετσι όπως εξελίσσεται η φετινή σεζόν, φτάνουμε στο σημείο του, “να τελειώνουμε και να κοιτάξουμε παρακάτω”. Κάπως έτσι είναι, όταν έχει απομείνει ένας αυτονόητος στόχος για τον ΑΡΗ των τελευταίων χρόνων. Και αυτός όμως έχει τη σημασία τους πολλούς λόγους.
Το θέμα είναι η ομάδα να σηκώσει επιτέλους κεφάλι και να μην ρισκάρει παραπάνω, έχοντας πλέον περισσότερη πίεση στις πλάτες της. Δεν πείθει ακόμα ότι μπορεί να το κάνει όπως πρέπει, αλλά έχει ακόμα τα περιθώρια και τα φόντα, δείχνοντας χθες κάποια μικρά-μικρά αλλά θετικά στοιχεία που μόνο αν εξελιχθούν μπορεί να ελπίζει ότι θα αποφύγει την… αυτοκτονία.
