Λίγο ο Τερζής, λίγο η πρόθεση του ΑΡΗ να “χτυπήσει” στον χώρο, λίγο και οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν στο παιχνίδι, με γύρισαν 2,5 χρόνια πίσω.
Τον Σεπτέμβριο του 2019 ο ΑΡΗΣ έπαιζε με τον Παναθηναϊκό στο “Βικελίδης”. Πάλι μετά από αποχώρηση προπονητή, πάλι με τον Τερζή στον πάγκο και πάλι με ιδιαίτερες συνθήκες.
Οπως τότε, έτσι και χθες ο ΑΡΗΣ έδωσε σκόπιμα τη μπάλα σε μία ομάδα που δεν ξέρει τί να την κάνει όταν την έχει στο σετ παιχνίδι. Και δεν είναι μόνο ο ΠΑΟΚ. Σχεδόν καμία ομάδα στην Ελλάδα δεν κάνει εύκολα το βήμα στο τελευταίο τέταρτο του γηπέδου. Και ο ΑΡΗΣ στις πολλές φορές που το έπραξε φέτος, δεν είχε ούτε τη σωστή απόφαση ούτε τη σωστή εκτέλεση. Οπως και χθες που πήγε σε ένα άλλο μοτίβο αγώνα.
Ο Τερζής διάβασε τις αδυναμίες του αντιπάλου, ο οποίος για 90 λεπτά δεν έκανε τελική στην εστία, επέλεξε μπροστά παίκτες με εντάσεις και τρεξίματα που ενίσχυσαν την ικανότητα του ΑΡΗ να βγει στο τρανζίσιον. Οπως και έκανε δηλαδή.
Εκεί όμως όπου η τακτική σταματάει και μπαίνει η ικανότητα, οι “κιτρινόμαυροι” υστέρησαν και έχασαν μία νίκη την οποία άξιζαν.
Το ντέρμπι του “Βικελίδης” είχε καλά διαστήματα που μοιράστηκαν οι δύο ομάδες, με τον ΑΡΗ οριακά καλύτερο και τον ΠΑΟΚ να φαίνεται περισσότερο μετά το 75′. Εκεί φάνηκε το ποιοτικό βάθος του πάγκο του -τον Γενάρη έκανε δουλειά σε αντίθεση με τον ΑΡΗ- το οποίο σε συνδυασμό με την κόπωση των γηπεδούχων και τις αλλαγές που… έριξαν την απόδοσή τους αντί να την ανεβάσουν, είχε ως αποτέλεσμα η ομάδα του Λουτσέσκου να πιέσει για πρώτη φορά τόσο ασφυκτικά. Πάλι όμως ανούσια και με κορυφαίο επιθετικά τον Ντιέγκο Μπίσεσβαρ. Αυτό μπορεί να λέει και πολλά…
Για να επιστρέψω στη σύγκριση του χθεσινού ΑΡΗ με εκείνον προ 2,5 ετών. Δεν είχε έναν Φετφατζίδη, έναν Ιντέγε ή ακόμα και έναν Ντιγκινί. Έναν Γκάμα 2,5 χρόνια νεότερο. Δεν είχε ουσία και εκτελεστική δεινότητα.
Αυτά είναι τα μόνιμα προβλήματα του ΑΡΗ από πέρυσι, τα οποία δυσκόλεψαν πολύ το έργο του Μάντζιου. Φέτος δεν τα διόρθωσε και τον “πνίγουν”, αδικώντας και ό,τι καλό βγάζει τακτικά μέσα στο γήπεδο. Είτε με τον Μάντζιο σε πολλά φετινά ματς είτε στο χθεσινό υπό τις οδηγίες του Τερζή και του Μελισσά.
Για να στρώσει αυτό το κομμάτι ο Μπούργος, θα πρέπει να βγάλει από τη μύγα ξύγκι αφού δεν μπορεί να προσθέσει νέα πρόσωπα στο ρόστερ για την ώρα. Ο ΑΡΗΣ ξόδεψε εκατομμύρια το περασμένο καλοκαίρι και για ακόμη μία φορά αποδείχθηκε ότι τα λεφτά δεν φέρνουν το γκολ. Ο σωστός προγραμματισμός και οι ποδοσφαιρικές επιλογές το φέρνουν. Οπως έκανε κάποτε ο Καρυπίδης, επιλέγοντας Φετφατζίδη ή Ντιγκινί πχ. Για να λέμε και τα καλά του, όχι μόνο τα λάθη του.
Από σήμερα όλοι στρέφουμε τα βλέμματά μας στο Ρύσιο και στον Μπούργος που σηκώνει μανίκια. Μέχρι χθες, ήταν ένας απλός παρατηρητής. Τώρα θα το ζήσει εκ των έσω. Οχι με την πολυτέλεια του χρόνου για να δουλέψει, τουλάχιστον αυτή την εβδομάδα. Αρχικά με μικρές “πινελιές” και σταδιακά θα επιχειρήσει να διορθώσει περισσότερα πράγματα αφού το γεμάτο πρόγραμμα δεν του αφήνει πολλά περιθώρια για την ώρα.
Αυτό που θα περιμένει φυσικά είναι το καλοκαίρι. Να γίνουν με το καλό μεταγραφές και σίγουρα θα αλλάξει αρκετά. Μέχρι τότε καλείται να δουλέψει με ό,τι έχει και πολλά ομαδικά ή ατομικά στοιχήματα που καλείται να διαχειριστεί.
Τί άρεσε επίσης χθες; Ο Μπριχ… Δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Και το πιο σημαντικό ήταν ότι άφησε να παιχτεί το ματς. Αύξησε τον καθαρό χρόνο παιχνιδιού, το οποίο αποτελεί παθογένεια του ελληνικού ποδοσφαίρου με τα συνεχή σφυρίγματα που κόβουν τον ρυθμό των ομάδων. Βέβαια οι δικοί μας εδώ λειτουργούν κάποιες φορές και κάτω από το δαμόκλειο σπάθη άλλων συμφερόντων. Όποτε πρέπει να αλλάξει πρώτα αυτό…
Υ.Γ. Σε ένα τόσο ωραίο ντέρμπι, με υποδειγματικό κόσμο και χωρίς νεύρα στο γήπεδο, δυστυχώς είχαμε τις άστοχες δηλώσεις του Λουτσέσκου. Μάλλον ξέχασε στο πρώτο κομμάτι της σεζόν που ο ΠΑΟΚ έδινε τη μπάλα σε Αστέρα και Παναιτωλικό για να βγει στο τρανζίσιον. Και καλά έκανε. Δεν είναι ταμπού, πλέον, για τις μεγάλες ομάδες αυτός ο τρόπος παιχνιδιού.
