Ούτε μας ξάφνιασε, ούτε μας αιφνιδίασε.
Οι πιθανότητες να συμβεί, ήταν κάτι παραπάνω από πολλές.
Το σενάριο να κριθεί ο τίτλος του φετινού πρωταθλήματος στο Χαριλάου, έπαιζε δυνατά από την πρώτη στιγμή που είχε γίνει η κλήρωση των play off.
Πόσο περισσότερο, όταν ο συμπολίτης μπήκε στο μίνι πρωτάθλημα, ως πρωτοπόρος στη βαθμολογία της κανονικής περιόδου.
Είχε βοηθήσει σε αυτό ο ΑΡΗΣ!
Το ισόπαλο 3-3 με την Α.Ε.Κ. την τελευταία αγωνιστική, «γκρέμιζε» την Ένωση από την κορυφή.
Τι να κάνουμε;
Αυτός είναι ο ΑΡΗΣ.
Τα έχουμε πει αυτά.
Δεν κοιτάζει αντιπάλους.
Δεν επηρεάζεται αν έχουν χαθεί οι στόχοι.
Ούτε βολεύεται, ούτε συμβιβάζεται, ούτε κάθεται να χάσει, για κανέναν.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα άλλων ομάδων…
Όχι όμως του ΆΡΗ.
ΠΑΝΤΟΥ και ΠΑΝΤΑ παίζει μόνο για τη νίκη.
Και η λεβέντικη και παλικαρίσια παρουσία του στα play off, το απέδειξε πανηγυρικά για ακόμη μια φορά.
Ήταν λοιπόν πάρα πολύ πιθανό να φτάσουμε τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος και να κρίνονται όλα στο ντέρμπι του «Κλεάνθης Βικελίδης»
Αυτό ακριβώς έγινε.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω για το συγκεκριμένο αγώνα.
Όλοι οι Αρειανοί, ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν και κυρίως, τι ΔΕΝ θέλουν.
Ο ΑΡΗΣ έχει 1914 λόγους να θέλει να κερδίσει και να κόψει το πρωτάθλημα από τον συμπολίτη.
Λογικό.
Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μια στο εκατομμύριο να πιστέψω κάποιον οπαδό του συμπολίτη, ο οποίος σε μια αντίστοιχη περίπτωση θα ήθελε να πάρει το πρωτάθλημα ο ΑΡΗΣ.
Αυτά τα περί «αδελφωμένης Θεσσαλονίκης» και «πάμε όλοι μαζί για το καλό της πόλης» είναι παραμύθια, που δεν τα πιστεύει ούτε τρίχρονο παιδάκι.
Ας μιλήσουμε σοβαρά.
Και πάνω από όλα ας βγάλουν ορισμένοι αυτή την μάσκας υποκρισίας που έχουν φορέσει από την Τετάρτη το βράδυ.
Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει την αγνότητα των προθέσεων τους.
Ο πρότερος βίος τους, δεν αφήνει πολλά περιθώρια.
Η αχαριστία που έχουν δείξει διαχρονικά, είναι μνημειώδης.
Όταν ας πούμε ο ΑΡΗΣ, κέρδιζε την Α.Ε.Κ. την προτελευταία αγωνιστική και ουσιαστικά τους έδινε το πρώτο τους πρωτάθλημα το 1976…
Το ευχαριστώ τους ήταν, τέσσερα χρόνια μετά, να πάνε και να υποστηρίξουν τον (υποτιθέμενο) «εχθρό» τους (γελάνε και οι βάρκες της Καστέλας…) στο μπαράζ του Βόλου και να του εύχονται «ολόψυχα κατάκτησιν πρωταθλήματος».
Τότε «το καλό της Θεσσαλονίκης» πνίγηκε στα νερά του Παγασητικού…
Κι είναι αναρίθμητες οι φορές που έχουν φερθεί άδικα και αχάριστα στον ΑΡΗ.
Είναι αναρίθμητες οι φορές που πολέμησαν με ύπουλους και υποχθόνιους τρόπους τον Σύλλογο μας.
Θα μπορούσα να πω και να γράφω μέχρι το πρωί.
Για αυτό πλέον δεν πείθουν κανέναν.
Ούτε τους ίδιους.
Είναι σαν τον γνωστό μύθο του Αισώπου με τον ψεύτη βοσκό, που ήθελε να κάνει πλάκα.
Φώναξε ο ψευταράς ο βοσκός τη πρώτη φορά: «Βοήθεια συγχωριανοί. Λύκοι τρώνε τα πρόβατα μου. Τρέξτε. Βοήθεια!»
Πήγαν οι άνθρωποι να τον βοηθήσουν και όχι μόνο δεν είδαν λύκους, αλλά ο απατεώνας βοσκός, γελούσε με το πάθημα τους.
Ξαναφώναξε ο ψευταράς τη δεύτερη φορά:
«Βοήθεια συγχωριανοί. Λύκοι τρώνε τα πρόβατα μου. Τρέξτε. Βοήθεια!».
Ξαναπήγαν οι άνθρωποι να τον βοηθήσουν και για ακόμη φορά, όχι μόνο δεν είδαν λύκους, αλλά ο βοσκός, γελούσε ακόμη πιο δυνατά με την πλάκα που τους είχε κάνει.
Την τρίτη φορά που φώναξε ο ψευταράς, όλοι τον έγραψαν…
«Βοήθεια συγχωριανοί. Λύκοι τρώνε τα πρόβατα μου. Τρέξτε. Βοήθεια!».
Που να τον πιστέψουν τον ψευταρά;
Εκείνη τη φορά, γέλασαν οι λύκοι…
Λοιπόν, για να το μαζεύουμε.
Κανείς δεν πείθεται, ειδικά από αυτές τις μουλωχτές τακτικές τους.
Ξέρουμε πολύ καλά, τι θα γίνει τη Δευτέρα, ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα της Κυριακής.
Αν πιστεύει κάποιος ότι θα υποστηρίξουν στον τελικό κυπέλου τον ΑΡΗ, ζει στη κοσμάρα του.
Τη δουλειά τους θέλουν να κάνουν…
Προσπάθησαν (με το νου τους) να υπνωτίσουν τον οργανισμό που λέγεται ΑΡΗΣ.
Όμως οι «συγχωριανοί» ξύπνησαν…
Ακόμη και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Αρειανοί, που κάποτε έδειχναν μια απίστευτη αφέλεια και αθωότητα και «τσιμπούσαν» στα παραμύθια τους…
Είπαμε έχουμε χίλιους 1914 λόγους για να θέλουμε να τους κερδίσουμε.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά…
Για τα μαύρα γεγονότα του 72 και την διάλυση της ομάδας του ΑΡΗ…
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για την αχαριστία που έδειξαν αναρτώντας εκείνο το ντροπιαστικό πανό υπέρ του Ολυμπιακού στον μπαράζ του Βόλου.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για όλα αυτά που έκαναν με το μπάσκετ με στόχο να χτυπήσουν τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΡΗ.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για τα αεροπλανάκια και την χυδαία καζούρα τους.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για τον πόλεμο και την πίεση που άσκησαν στα όργανα και στους «χαλίφηδες» της τότε παράγκας (1997) προκειμένου να μην υπάρξει άρση της άδικης τιμωρίας του ΑΡΗ και να υποβιβαστεί.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για τον μπαμπέσικο τρόπο με τον οποίο έκοψαν την παρουσία φιλοξενούμενων οπαδών στα ντέρμπι του μπάσκετ και χαλάσανε όλη εκείνη τη μαγεία.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για εκείνη τη σκοτεινή υπόθεση της τιμωρίας του Μιούρσεπ και του Αγγελίδη, που αποδυνάμωσαν τον ΑΡΗ στα play off του 1999 και ουσιαστικά οδήγησαν τον συμπολίτη στην ευρωλίγκα, το Final Four της οποίας την επόμενη χρονιά, διοργανώνονταν στο καινούργιο γήπεδο, που τους είχε κατασκευάσει το ελληνικό κράτος.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για την εσκεμμένη δολιοφθορά στον πυλώνα, για να μην παίξουμε τον ευρωπαϊκό μας αγώνα στην Τούμπα (2003)
Θα μπορούσαμε να γράψουμε για την απίστευτη ξεφτίλα της Καλαμαριάς το 2005, τότε που επέβαλαν στους ποδοσφαιριστές τους να καθίσουν να χάσουν από τον Απόλλωνα, για να υποβιβαστεί ο ΑΡΗΣ.
Όχι δεν θα γράψω για όλα αυτά.
Απλώς ανέφερα ορισμένα ιστορικά γεγονότα, επιγραμματικά.
Γεγονότα που δεν ξεχνιούνται.
Αυτή τη μάχη λοιπόν, για 1914 λόγους θέλουμε να την κερδίσουμε
Το θέλουμε για λόγους ηθικούς, ψυχολογικούς και πάνω από όλα αγωνιστικούς.
Πάνω από όλα όμως, θέλουμε τη νίκη για την επόμενη μέρα του Συλλόγου μας.
Επειδή λοιπόν την επόμενη μέρα θέλουμε να είμαστε ήρεμοι, ατσάλινοι και ενωμένοι για να πάμε στην επόμενη μεγάλη μάχη, της διεκδίκησης του κυπέλλου, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα για την Κυριακή, τόσο για την ομάδα, όσο και για τον κόσμο.
Η ομάδα, πρέπει και επιβάλλεται να αγωνιστεί με αυτοθυσία, με αυταπάρνηση, με αποφασιστικότητα και με θέληση για τη νίκη.
Επιβάλλεται να κάνει μια κατάθεση ψυχής και να τελειώσει έτσι όπως πρέπει ο πρώτος από τους δύο τελικούς.
Ο κόσμος, είναι στις επάλξεις.
Θα γεμίσει ασφυκτικά της κερκίδες του «Κλεάνθης Βικελίδης» και θα συμπαρασταθεί στην ομάδα με όλη τη ψυχή του.
Όλο το γήπεδο θα είναι μία κερκίδα!
Θα υπάρχουν πυρήνες παντού.
Η μαζική και δυναμική παρουσία των οπαδών του ΑΡΗ, θα είναι για την ομάδα το ιδανικότερο ντοπάρισμα πριν το τελικό.
Δυστυχώς δεν έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε στον τελικό.
Ας είναι καλά, όλα αυτά τα τερτίπια του Γ. Αλαφούζου και των παρατρεχάμενων του, που ξεφτίλισαν τον Παναθηναικό και το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Η εικόνα του γεμάτου Χαριλάου που θα βγάζει πάθος και τρέλα για την ομάδα, αθ είναι ευεργετικό για την ψυχολογία του Απόστολου Μάντζιου και των ποδοσφαιριστών μας.
Την Κυριακή λοιπόν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.
Ο ΑΡΗΣ θα παίξει για την πάρτη του.
Ο ΑΡΗΣ θα παίξει για την ιστορία του.
Ο ΑΡΗΣ θα παίξει για τον λαό του.
Θα παίξει και θα νικήσει για τον Άλκη και τον Τόσκο.
