Tο ματς του Βόλου ήταν για τον ΑΡΗ… όλη η χρονιά του. Οχι, δεν εννοούμε ότι κρινόταν όλα η χρονιά. Ηταν το ματς στο οποίο αποτυπωνόταν όλη η φετινή σεζόν.
Τα λάθη του ΑΡΗ και η διαιτησία συνδυάστηκαν σε… αρμονικό σημείο χθες ώστε μόνο σε ένα ματς να αποτυπωθεί όλη η φετινή χρονιά της ομάδας. Αυτός είναι ο φετινός ΑΡΗΣ. Οι δύο αιτίες του εκτροχιασμού του από τις “ράγες” που βρισκόταν μέχρι τον περασμένο Νοέμβριο. Λάθη εγκληματικά όπως το χθεσινό κόρνερ ή εκείνο στη Λιβαδειά και πάει λέγοντας. Ειδικά όμως το χθεσινό είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ, όταν δίνεις τόσο χώρο στον στόπερ ώστε να πλασάρει και όχι να κάνει κεφαλιά. Συν λάθη… όργια όπως του Παπαδόπουλου, Τσιμεντερίδη, Τσαγκαράκη και πάει λέγοντας…
Ολα τα στραβά μαζεμένα σε ένα ματς στο οποίο ο ΑΡΗΣ δεν επιδέχεται ιδιαίτερης κριτικής στο αγωνιστικό. Πρωτίστως διότι δεν έπαιξε όπως έπρεπε, επειδή δεν είχε τη σωστή βάση νοοτροπίας για να εκπονίσει το πλάνο του Ουζουνίδη ή ακόμα και να διαχειριστεί ένα υπέρ του σκορ… Ακόμα κι έτσι προηγήθηκε. Και όταν πήρε το προβάδισμα κόντρα στην εχθρική διαιτησία που είχε επίσης να αντιμετωπίσει, τα γκρέμισε όλα με ένα λάθος και κακή διαχείριση σε ακόμη ένα ματς. Και όταν θα μπορούσε να αξιοποιήσει ένα αριθμητικό πλενοέκτημα, είδε πάλι τον Παπαδόπουλο να… σώζει τον Μύγα από τη δεύτερη κίτρινη. Τον είδε να κόβει επιθέσεις με ανύπαρκτα φάουλ, αναγκάζοντας ακόμα και τον Ουζουνίδη να γίνει έξαλλος με τη διαιτησία. Είχε βέβαια και αγωνιστικούς λόγους να βγάλει εκνευρισμό. Και όχι άδικα όταν παλεύει με τα… θηρία κάθε εβδομάδα και κυρίως αυτό της αστάθειας όπως φάνηκε χθες.
Μόλις μπήκε ξανά για τον ΑΡΗ στη συζήτηση η λέξη “ευκαιρία”, λύγισε…
Ηταν η ευκαιρία να ανέβει προσωρινά στην 4η θέση και να περιμένει το ΠΑΟΚ-Αστέρας… Ηταν η ευκαιρία του στον Λέβαδειακό για την 4η σερί νίκη. Και πάει λέγοντας.
Στο “πρέπει”, στο πιστόλι στον κρόταφο βλέπεις και τη σωστή αντίδραση από την ομάδα. Οταν όμως νιώθει ότι θα “πιάσει” κάτι, έστω και προσωρινά όπως χθες, το χάνει. Και όταν μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση έχει να αντιμετωπίσει και μία κάκιστη διαιτησία, δεν θέλει και πολύ. Οταν μαζί με τα δικά σου πάγια ζητήματα, έχει να αντιμετωπίσεις μπούκες γραφικών παραγόντων και επικίνδυνους διαιτητές που αλλοιώνουν τις συνθήκες του αγώνα σε κάθε ευκαιρία.
Τέτοια παιδικά λάθη έχουν παρακοστίσει φέτος, σε μία ομάδα που έχει να διαχειριστεί και τις ανορθογραφίες του σχεδιασμού της. Διότι έφτασε η στιγμή που θα έλειπε ένας χαφ και δεν τον είχες. Ο λάθος σχεδιασμός με τους μη κοινοτικούς άφησε έξω τον Σαμόρα και ως δεύτερη επιλογή στο “9” τον Κουάισον που δεν πείθει. Για να φτάνει ο Ουζουνίδης σε σημείο να επιστρατεύει, πέραν του Σουηδού, τον Πάρντο που ήταν στην πόρτα της εξόδου πριν 1,5 μήνα. Ούτε ο προπονητής φταίει, ούτε ο παίκτης που μπήκε και δεν ήταν αρνητικός.
Η διαιτησία δεν είναι δικαιολογία για να κρυφτεί από πίσω ο ΑΡΗΣ. Έπαιξε τον ρόλο της όμως στο τελικό αποτέλεσμα, όπως έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης στη φετινή χρονιά και τη διαφαινόμενη απώλεια της 4άδας.
Η ΠΑΕ είχε δίκιο στην ανακοίνωσή της, αποτυπώνοντας τολμηρά αλλά και αυτονότητα τον τρόπο επιτυχίας στο ελληνικό πρωτάθλημα που γνωστοί… παπαγάλοι προσπαθούν να το “ντύσουν” με τον μανδύα της τιμιότητας.
Ο ΑΡΗΣ έχασε φέτος τουλάχιστον 8-10 βαθμούς εξαιτίας… ανθρώπινων λαθών. Επειδή όμως αυτά δεν θα αλλάξουν όπως φαίνεται, ας κοιτάξει μετά την καταγραφή της ελληνικής πραγματικότητας να καταγράψει και τα δικά του λάθη. Οχι αυτά που φυσιολογικά γίνονται σε έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό κάθε χρόνο, αλλά αυτά που ξεφεύγουν από τη σφαίρα της λογικής. Οπως και τα επαναλαμβανόμενα. Και δεν ήταν λίγα φέτος… Να το κάνει για να περιορίσει τη χασούρα την επόμενη χρονιά. Να το κάνει για την ευρωπαϊκή διάκριση εφόσον πάρει το 5ο εισιτήριο. Και επειδή το 5-8 μοιάζει σχεδόν κλεισμένο πλέον, να το κάνει σιγά-σιγά από τώρα για να είναι έτοιμος το καλοκαίρι.
