Αν ο Αλέκος Αλεξιάδης βλέπει από κάπου εκεί ψηλά τα σκυθρωπά πρόσωπα και το πένθος στο οποίο έχει βυθιστεί όλος ο ΑΡΗΣ με την απώλειά του, ή καμιά φωνή θα έβαζε να μας ξυπνήσει ή θα μας έσκαγε κανά χαμόγελο και θα μας έλεγε να προχωρήσουμε.
Δεν ήταν σκληρός… Άλλωστε όσοι τον γνώριζαν πολύ καλά κάνουν λόγο για έναν σκληρό παίκτη αλλά για μία αγνή καρδιά έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Μία καρδιά που ήταν ποτισμένη με τον ΑΡΗ, όπως και η ψυχή του ολόκληρη. Από τη μέρα που γεννήθηκε μέχρι και τη μέρα που άφησε την τελευταία του πνοή.
Οι τελευταίες γενιές δεν είχαν την ευλογία να τον δουν να αγωνίζεται. Μέσα από τις ιστορίες των παλιών και των πατεράδων μας ο Αλεξιάδης φορούσε ξανά τα κιτρινόμαυρα και σκόραρε ξανά… Με το πάθος του, την αυταπάρνηση και την αποφασιστικότητα που έβαζε πάντα τα πόδια του στη φωτιά. Αμ το κεφάλι του. Αυτό κι αν έβαλε.
Ένα γκολ-θρύλος για δεκαετίες ολόκληρες
Το πρώτο που θα σου πει κάποιος για τον Αλεξιάδη είναι το θρυλικό γκολ με κεφαλιά ψαράκι κόντρα στον ΠΑΟΚ το 1968, από τη σέντρα του Συρόπουλου. Φουντουκίδης και Μήτρακας απέναντί του αλλά δεν δίστασε να βάλει το κεφάλι του στη φωτιά και με μεγάλο κίνδυνο να τραυματιστεί σοβαρά, αφήνοντας άπαντες με το στόμα ανοικτό. ”Το έβλεπα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ μπροστά μου …ήταν ο Αλέκος παλικάρι και τρελός για τον ΑΡΗ”, θα δήλωνε αρκετά χρόνια μετά ο Μήτρακας.
Ο Κλεάνθης Βικελίδης έβρισκε τον διάδοχό του
Το πρώτο μεγάλο “τοτέμ” του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ… Ο Κλεάνθης Βικελίδης ήταν θρυλός πολύ πριν φύγει από τη ζωή. Σε μία Θεσσαλονίκη με φτώχια αλλά αγνότητα, ο ίδιος θα έκανε πολλές φορές βόλτες και γυρνούσε στις αλάνες για να βρει παίκτες. Οχι με το WyScout όπως τώρα ή τους μανατζαρέους που κάνουν ουρά έξω από γραφεία προέδρων.
Έτσι είχε εντοπίσει μία μέρα και τον Αλεξιάδη. Κανείς δεν ξέρει εάν τότε έβλεπε σε εκείνο το αγνό παδιί τον διάδοχό του. Αυτό δηλαδή στο οποίο εξελίχθηκε ο κυρ Αλέκος τα επόμενα χρόνια που έδωσε την ψυχή του για τον ΑΡΗ. Και δεν τον απαρνήθηκε ποτέ στα άσχημα.
Η τιμωρία από τη Χούντα και το “Αντε γεια” στον Παναιτωλικό
Ο ΑΡΗΣ είναι γνωστό ότι βρισκόταν σε δυσμένεια από τη Χούντα, σε αντίθεση με άλλες ομάδες που είχαν σαφώς πιο ευνοϊκή διαχείριση εκείνη την περίοδο… Μία κατάσταση που έφερε και απώλειες.
Ποιός δεν θυμάται άλλωσττε από τους παλιούς το παρολίγον ξύλο με τον Ασλανίδη στα επινίκεια της κατάκτησης του Κυπέλλου το 1970. Δύο χρόνια μετά όμως δεν υπήρχε το “παρολίγον” αλλά πολύ ξύλο σε ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ και τον Αλεξιάδη να παίρνει τον Μίχα στο κυνήγι, για να έρθει το επιστέγασμα των συμπλοκών με τους Αστυνομικούς. Ο Αλεξιάδης τιμωρήθηκε 1,5 χρόνο περίπου, όσο και ο Σπυρίδων.
Το συμβόλαιό του με τον ΑΡΗ διεκόπη και μία θρυλική ομάδα αποδεκατίστηκε. Ο κυρ Αλέκος όμως δεν σταμάτησε να πηγαίνει στο γήπεδο και να βλέπει την αγαπημένη του ομάδα. Ο κόσμος τον αγαπούσε ακόμα και στην κερκίδα. Και σε εποχές δύσκολες οικονομικά, γέμιζε τα μπατζάκια του γιου του με χιλιάρικα για να βοηθήσουν την οικογένειά του.
Ισως το επιστέγασμα της Αρειανοσύνης του ήταν όταν πήγε στον Παναιτωλικό. Ένα ιστορικό λάθος του ΑΡΗ τότε, ξεριζώνοντας μία σημαία του στο πλαίσιο της ανοικοδόμησης του ρόστερ. Ο Αλεξιάδης πηγαίνει στον Παναιτωλικό και κάποια στιγμή ήταν δεδομένο ότι θα πρέπει να παίξει κόντρα στον ΑΡΗ. Ηταν η μοίρα και ο κυρ Αλέκος την νίκησε και αυτήν. “Εφυγα στα 30 και πήγα στον Παναιτωλικό. Ηρθε να παίξει ο ΑΡΗΣ εκεί, δεν έπαιξα και με διώξανε. Αντε γεια τους είπα και έφυγα. Θα βάλω εγώ γκολ στον ΑΡΗ; Τί λέτε ρε; Ημαρτον”, θα δήλωνε ο Αλεξιάδης στο ARIS Media Factory.
Μπορούν να γραφτούν κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα… Για τον Αλεξιάδη μπορείς να μιλάς, να ρωτάς, να ακούς με θρησκευτική προσήλωση όσους τον έζησαν. Οσους τον είδαν… Δεν θα είναι όμως ποτέ αρκετά για έναν άνθρωπο που δεν ήταν απλά ΑΡΗΣ. Ο Αλεξιάδης… είναι ο ΑΡΗΣ. Όσα πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος και όσα πρέπει να έχουν όσοι αγωνίζονται σε αυτόν. Οπως τα είχε ο Αλεξιάδης.
Και όπως είπε είχε στον Παναιτωλικό “άντε γεια” και έφυγε, έτσι έκανε και στις 11 Μαρτίου… Μία απώλεια που θα αφήσει μία αιώνια πληγή στο σύλλογο αλλά του θυμίζει πολλά από αυτά που ίσως να είχε ξεχάσει.
