Το ματς στη Λαμία δεν ήταν το τελευταίο της σεζόν. Για όσους όμως “έπιαναν” το vibe εντός αγωνιστικού τμήματος και του γενικότερου περιβάλλοντος στον οργανισμό, αντιλαμβάνονταν την κρισιμότητα και το οριακό σημείο στο οποίο δεν γινόταν να μην έρθει η νίκη ούτε χθες.
Αυτός ο 1,5 μήνας δίχως νίκη ήταν ένα πολύ μεγάλο διάστημα που ενίσχυσε τον προβληματισμό, έριξε την ψυχολογία παικτών-κόσμου και έφερε τον ΑΡΗ σε μία κατάσταση αμφισβήτησης ακόμα και για την 5η θέση της βαθμολογίας. Μία κατάσταση από την οποία δεν ξέμπλεξε χθες αλλά δεν μπήκε σε μεγαλύτερες περιπέτειες.
Στα λόγια του Μαρίνου Ουζουνίδη αποτυπώνεται και η πλήρης αλήθεια για το ματς στη Λαμία. Δεν ήταν το θέμα για τον ΑΡΗ η απόδοση αλλά η νίκη πάση θυσία. Το αποτέλεσμα με το οποίο άπαντες αναφωνήσαμε ένα “ουφ”, παίρνοντας μία “ένεση” ηρεμίας για τις επόμενες μέρες. Πόσο μάλλον ένας προπονητής που κάθε εβδομάδα βρίσκεται αντιμέτωπος με μία νέα δύσκολη κατάσταση για να καταστρώσει τα πλάνα του, όπως και για το γενικότερο πλαίσιο δουλειάς το οποίο επιχειρεί στον ΑΡΗ τον τελευταίο 1,5 μήνα.
Αυτά τα ματς, έτσι κερδίζονται
Θα ήταν βαρύ για τον ΑΡΗ να μην κέρδιζε σε αυτό το τάιμινγκ την τελευταία ομάδα της βαθμολογίας. Για τον ΑΡΗ όμως υπήρχε επίσης ο ίδιος του ο εαυτός ως αντίπαλος, λόγω και του άγχους το οποίο είχε ως βάση την αντίληψη σχεδό όλων ότι το χθεσινό ματς δεν έπρεπε να χαθεί.
Για 66 λεπτά, το ενδεχόμενο αυτό περνούσε από το μυαλό όλων και όσο η ομάδα προσπαθούσε κυριαρχικά αλλά ανούσια να ρίξει το… τείχος της Λαμίας. Είναι κωλοπαίχνιδα για τους “μεγάλους”. Εδώ η ΑΕΚ κέρδισε στη Λαμία με γκολ στο 85′. Ο ΑΡΗΣ άλλων εποχών και καλύτερων συνθηκών έχει “πετάξει” βαθμούς σε τέτοια ματς. Δύσκολα παίζεται ποδόσφαιρο. Χρειάζονται σουτ, στημένες μπάλες και ατομική ποιότητα. Την τελευταία επιστράτευσε ο ΑΡΗΣ χθες, σε δύο περιπτώσεις, ως απάντηση στην άμυνα της Λαμίας και στη δική του εικόνα ώστε να πάρει αυτό που ήταν ζωτικής σημασίας. Ένα γκολ αποτέλεσμα δουλειάς και εξυπνάδας του Μόντσου να παίξει για δεύτερη φορά κάθετα στην περιοχή, σημαδεύοντας την κίνηση του… εξτρέμ Μεντίλ που με τη σειρά του βρήκε ιδανικά τον Μορόν στη δική του καλή κίνηση. Μία όμορφη ποδοσφαιρική προσπάθεια, η οποία στα μάτια όσων… νιώθω είναι εξίσου όμορφη με τη μαγέια του Ανδαλουσιανού στο 0-2.
Ο ΑΡΗΣ δεν πανηγυρίζει για το χθεσινό. Ξαλαφρώνει για μερικά 24ωρα, μέχρι την ώρα που θα κληθεί να συνεχίσει στην λωρίδα που βρίσκεται από χθες, στρίβοντας το τιμόνι τελευταία στιγμή πριν τη… σύγκρουση. Μία νίκη που στο χέρι του ΑΡΗ μπορεί να εξελιχθεί σε βάση ενός σερί νικών που έχει ανάγκη η ομάδα για να σιγουρέψει την 5η θέση. Χρειάζεται συνέχεια για να υπάρχει αντίκρισμα και αυτή πρέπει να δοθεί στην δύσκολη έδρα της Καλλιθέας.
Μετά τη νίκη, ο ΑΡΗΣ σίγουρα κρατάει την επιστροφή του Μόντσου στις καλές εμφανίσεις. Από τον Μεντίλ έχουμε ένα πρώτο πολύ ενθαρρυντικό δείγμα ότι μπορεί να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς. Ο Φετφατζίδης χρειαζόταν τη χθεσινή του απόδοση αλλά πάλι ήταν πρόβλημα η έλλειψη απειλής από τα πλάγια όπου ο Ουζουνίδης ποντάρει αρκετά. Και εδώ “μπαίνει” η ενίσχυση.
Οι ανάγκες, ο χρόνος και το στίγμα του Ουζουνίδη
Τέσσερις μέρες ακόμα για το φινάλε των μεταγραφών. Γκαρθία και Σουλεϊμάνοφ στην πόρτα της εξόδου και μαζί οι ανάγκες που προϋπήρχαν. Ο ΑΡΗΣ καλείται να κάνει… παπάδες στα επόμενα 24ωρα -και μακάρι να το πράξει- ώστε να καλύψει τα ενδεκαδάτα κενά όπως και εκείνα του πάγκου.
Ο Ρώσος καλός, τίμιος και ό,τι καλύτερο παρουσιάζεις σε εξτρέμ. Τέτοιους όμως βρίσκεις, έχοντας ανάγκη μάλιστα για έναν πολύ καλύτερο και ουσιαστικό. Το μεγάλο θέμα είναι το κενό του Ισπανού και πώς θα το καλύψει ο ΑΡΗΣ. Θα φέρει έναν αντίστοιχο ή θα πάει σε μία άλλη λογική; Να πάρει δηλαδή ένα δυνατό “6άρι” και να το αλλάξει σε 4-3-3 με δύο εσωτερικούς μέσους ή με το 4-2-3-1 και μία λύση εκ των έσω για πίσω από τον Μορόν.
Μαζί με την πιθανή κίνηση για στόπερ και ίσως για τερματοφύλακα -υπάρχει μεγάλη ανάγκη και εκεί- μαζεύονται αρκετές κινήσεις και λίγος χρόνος που μακάρι να αποδειχθεί αρκετός.
Αυτό πάντως που παρουσιάζει ενδιαφέρον και στα δικά μου αυτιά ήχησε ευχάριστα είναι η νοοτροπία του Ουζουνίδη στα μεταγραφικά. Χρόνια τώρα ταυτίζομαι με την λογική “μην τρελαινόμαστε με τα βιογραφικά”, γιατί αρκετά ήρθαν και ακόμα… περιμένουμε.
Σαφώς και υπάρχει η ανάγκη για εμπειρία στο ρόστερ, αλλά ο Ουζουνίδης δείχνει τη διάθεση να συγκροτήσει έναν “κορμό” μίας πιο νεαρής και aggressive ομάδας, με φιλόδοξους και… εργάτες παίκτες. Να ακολουθήσει δηλαδή το σύχρονο ποδόσφαιρο που έχει πάει περισσότερα στα τρεξίματα, τις εντάσεις, press και repress. Θέλει μία σπιντάτη ομάδα και λιγότερο… ισπανική. Για αυτό και ο ΑΡΗΣ κοιτάει καιρό τώρα άλλες αγορές για να αντλήσει επιλογές. Οπως επίσης θα πρέπει να κοιτάξει περισσότερο το ελληνικό στοιχείο, με την… σπόντα του Ουζουνίδη στην ερώτηση για τον Φετφατζίδη να είναι εύστοχη. Ένα ελληνικό στοιχείο που μπορεί να τονωθεί ακόμα και μέχρι την Παρασκευή με μία περίπτωση ειδικότερα.
