Πόση κουβέντα είχε γίνει πριν μία εβδομάδα, μετά τη νέα ήττα του ΑΡΗ από την ΑΕΚ. Στοχευμένα βέβαια και από συγκεκριμένες πλευρές -όχι πολλές- για την παρουσία των “κιτρινόμαυρων” στα πλέι οφ.
Κάποιοι έπλαθαν τα δικά τους παραμύθια και μάλιστα έφτιαξαν μόνοι τους πλάνα για πλέι οφ με τέσσερις ομάδες, επειδή οι άλλες δύο δεν έχουν κίνητρο ή είναι αδιάφορες. Μέχρι που στα στόματα έκλεισαν απότομα πάλι τις τελευταίες μέρες.
Στη κουβέντα μπορεί να μπει και το 1-1 της Λαμίας κόντρα στον ΠΑΟΚ, αλλά πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει ο ΑΡΗΣ. Ένας ΑΡΗΣ που πήγε αρκετά πίσω τον Ολυμπιακό με το 1-1 του “Κλεάνθης Βικελίδης”, κρατώντας το καλύτερο για τη Λεωφόρο όπου έθεσε τον Παναθηναϊκό εκτός διεκδίκησης του τίτλου.
Στην καθαρά ποδοσφαιρική προσέγγιση, ήδη από το ματς με την ΑΕΚ στο “Βικελίδης” ο ΑΡΗΣ έδειχνε να μπαίνει σε φάση φορμαρίσματος, μετά από μία κοιλιά που πέρασε κι άλλες φορές φέτος κάποιες σημαντικές απουσίες.
Το ματς της Λεωφόρου ήταν ίσως το αποκορύφωμα, φτάνοντας τους δέκα βαθμούς στα φετινά πλέι οφ και χρειάζεται ακόμη δύο για να ξεπεράσει την περσινή του επίδοση!
Την ίδια στιγμή η ΑΕΚ 16, ο Παναθηναϊκός 15, ο Ολυμπιακός 11 και ο ΠΑΟΚ 10. Οι δύο τελευταίο έχουν ματς λιγότερο…
Ο ΑΡΗΣ μπορεί κάλλιστα να περάσει ακόμα και τον Παναθηναϊκό. Δεν έχει όμως σημασία διότι δύο αγωνιστικές πριν το φινάλε οι αποστάσεις με τους υπόλοιπους είναι μικρές και όχι χαώδεις όπως της Λαμίας, με τον ΑΡΗ να βρίσκει κίνητρα και ενίοτε αποτελεσματικότητα, μαζί με τα στόματα που έκλεισαν τις τελευταίες μέρες. Στόματα που προφανώς “φωνάζουν” επειδή ο ΑΡΗΣ δεν τους βολεύει ή δεν τους κάνει τη δουλειά τους. Εδώ όμως δεν μπορούν καλά-καλά να την κάνουν αυτοί και τα περιμένουν όλα από την ομάδα του Μάντζιου. Άνθρωποι που αν δεν υπήρχαν, σίγουρα το ποδόσφαιρο θα ήταν καλύτερο ή έστω λιγότερο τοξικό απ’ ότι το κάνουν αυτοί, στην προσπάθειά τους να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εντολοδόχων τους.
Η επιβεβαίωση του μομέντουμ και το πόρισμα τεσσάρων αγώνων
Επιστρέφοντας στο αμιγώς ποδοσφαιρικό σκέλος του αγώνα, λέγαμε και πριν το ματς για το μομέντουμ, την αύρα και τη σημασία τους. Ο ΑΡΗΣ είχε αυτά τα στοιχεία και απλά έπρεπε να τα αξιοποιήσει απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν τα διέθετε.
Το γρήγορο γκολ του Σαμόρα απλοποίησε σημαντικά τα πράγματα για τους “κιτρινόμαυρους”, βοηθώντας το πλάνο του προπονητή να αποδώσει σαφώς καλύτερα.
Ο Τερίμ… έβαλε και αυτός το χεράκι του με τα εξτρέμ που επέλεξε. Ο Λημνιός ήταν σαν να μην έπαιζε, ο Βέρμπιτς 1-2 προσπάθειες αλλά ως εκεί και ένα κέντρο όπου έτρεχε μόνο Τσέριν απέναντι σε μία πολύ καλή τριάδα με Ζουλ-Νταρίντα-Γκαρθία. Γενικά ο ΠΑΟ είχε θέματα στον άξονα και λόγω των στόπερ αλλά και του Ιωαννίδη που μία εμφανίστηκε με ένα σουτ στο 31′ και μία προς το τέλος όταν… έπεσε πάνω στον Μοντόγια για να πάρει πέναλτι.
Ο ΑΡΗΣ οδήγησε τον Παναθηναϊκό στα αριστερά, σε φορτώματα και τα αντιμετώπισε αποτελεσματικά από τα αριστερά -εκπληκτικός Οντουμπάζιο όπως και όλοι στα μετόπισθεν- ακόμα και όταν άρχισαν να πληθαίνουν στο δεύτερο μέρος. Πριν γίνει αυτό ο Μάντζιος διαβάζει σωστά το τί έρχεται και με την είσοδο του Ρόουζ το γυρίζει σε 3-5-2, για πρώτη φορά φέτος με τόσο μεγάλη διάρκεια. Και έτσι ήρθε ένα “διπλό” στο οποίο ο ΑΡΗΣ δεν αγχώθηκε ιδιαίτερα για να το πάρει.
Ο τελικός είναι πολύ διαφορετικός σε σχέση με τις αναμετρήσεις των δύο ομάδων για το πρωτάθλημα. Στο τέλος τους όμως δείχνει να… έχει τον Παναθηναϊκό όταν δεν υπάρχουν κακές μέρες σαν του Μπράμπετς ή διαιτητές σαν τον Στάβρεφ, τον Αλ Χακίμ ή τον Αγκάγιεφ. Έχει βρει τα “κουμπιά” του και είναι ζήτημα της δικής του αποτελεσματικότητας να τα αξιοποιήσει.
Με το πρωτάθλημα βέβαια να χάνεται, το Κύπελλο γίνεται αυτοσκοπός για τον Παναθηναϊκό ώστε να σώσει τη χρονιά. Το “πρέπει” μεγαλώνει, αλλά ο ΑΡΗΣ έχει να παρατάξει το δικό του που είναι σαφώς μεγαλύτερο. Αυτά τα δύο θα συγκρουστούν σε τρεις εβδομάδες στο Πανθεσσαλικό και το περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον.
