Για άλλους το Survivor είναι ένα παιχνίδι επιβίωσης. Η πραγματική μάχη της επιβίωσης όμως, δίνεται εκεί έξω. Στην πραγματική ζωή. Κόντρα σε δυσκολίες, δαίμονες και όλα εκείνα απέναντι στα οποία πρέπει να σφίξεις τα δόντια και να προχωρήσεις. Οσα έκανε δηλαδή ο Μόζες Οντουμπάγιο, βρίσκοντας διέξοδο στο ποδόσφαιρο, το οποίο ετοιμάζεται να τον φέρει στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΑΡΗ.
O νέος φουλ μπακ της ομάδας -υπάρχει καταρχή συμφωνία- έχει το δικό του life story, σμυλευμένο με οικογενειακές τραγωδίες, τραυματισμούς, προβλήματα κατάθλιψης και πολλά μαθήματα ζωής που δίνει.
Ορφανός στα 12 και με στήριγμα τα αδέλφια του
Στα 12 του ο Άγγλος είδε τη μητέρα του να φεύγει από τη ζωή σε ηλικία μόλις 45 ετών από Μαλάρια, μετά από ένα ταξίδι της στη Γκάνα. Δεν ήταν όλα ρόδινα μέχρι τότε.
Παιδί οικογένειας μεταναστών, οπότε ήταν κάτω από το ραντάρ των βρετανικών αρχών. Ζούσαν με όσα χρήματα έδινε ο πατριός τους και αγόραζαν λίγο ρύζι και άλλα πράγματα. Το ρεύμα κοβόταν συχνά στο σπίτι τους αλλά αυτός και τα αδέλφια του γελούσαν, όπως έχει δηλώσεις, ενώ πολλές φορές έκαναν μπάνιο στα σπίτια φίλων τους.
Οταν πέθανε η μητέρα τους, αρχικά δεν το δήλωσαν ώστε να μην χωριστούν τα αδέλφια από την πρόνοια. Στη συνέχεια τους ανέλαβε η θεία τους, αλλά και αυτή “έφυγε” από ελονοσία.
Η φυλάκιση του αδελφού, η διέξοδος του ποδοσφαίρου και η Λέιτον Όριεντ
Tο τρίτο “χτύπημα” που δέχθηκε η οικογένεια, ήταν η φυλάκιση του μεγαλύτερου αδελφού του. “Πήρε πολλές ευθύνες πάνω του μετά τον χαμό της μητέρας μου. Κάποια στιγμή σταμάτησε να έρχεται σπίτι και μετά από τρεις μήνες πήρα ένα γράμμα. Στην αρχή νόμιζα μου έγραψε η Βασίλισσα, ήταν όμως από τη Μπέλμαρς (σ.σ. φυλακές του Λονδίνου)”, έχει δηλώσει παλαιότερα σε συνέντευξή του ο Οντουμπάγιο.
Το ποδόσφαιρο ήταν η διέξοδός του απ’ όλα και το… κλειδί ήταν ο γείτονάς του. Με τη δική του κάρτα για τα ΜΜΕ της Αγγλίας είχε τη δυνατότητα να δοκιμαστεί στη Λέιτον Όριεντ και να πάρει υποτροφία, ανοίγοντας το πρώτο κεφάλαιο της ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Eκεί ήταν που μέχρι το 2015 έκανε το ξεπέταγμά του. Οχι ως φουλ μπακ αλλά ως winger, με γκολ και ασίστ που τον μετέτρεψαν στη συνέχεια σε έναν επιθετικογενή πλάγιο μπακ και ειδικά στη Χα΄λ, η οποία το 2015 δαπάντησε 5 εκατ. λίρες για να τον αποκτήσει.
Από τον Όλυμπο, στις πύλες του Άδη
Την πρώτη του χρονιά στη Χαλ, έζησε το όνειρο της ανόδου στην Premier League. Με 45 συμμετοχές και τρία γκολ ήταν από τους ακρογωνιαίους λίθους εκείνης της επιτυχίας.
Ολα άλλαξαν όμως σε με μία στιγμή. Εκείνο το καλοκαίρι του 2016 και ο τραυματισμός στο γόνατο, για το οποίο χρειάστηκε δύο χρόνια ώστε να αποκαταστήσει πλήρως τη ζημιά.
“Είδα τόσους ειδικούς και κανένας δεν είχε εξήγηση για το γεγονός ότι δεν υπήρχε επούλωση. Ξυπνούσα τα βράδια επειδή περνούσε η επήρεια των φαρμάκων και πονούσα. Λες και έμπαινα σε ένα τούλεν από το οποίο δεν μπορούσα να βγω”.
Η επανεκκίνηση και η κατάληξη στον ΑΡΗ
Έπειτα από μια διετία που έμεινε κενή στο βιογραφικό του, ο Οντουμπάγιο κάνει restart στη Μπρέντφορντ, καταγράφοντας 35 συμμετοχές τη σεζόν 2018-19 και δείχνοντας ότι ο εφιάλτης τελείωσε. Ακολούθησε μία διετία στη Σέφιλντ Γουένσντεϊ και η περσινή “γεμάτη” χρονιά στην ΚΠΡ (33 συμμ.), όπου συνυπήρξε με τον Άντρε Γκρέι.
Τώρα ετοιμάζεται να γράψει ένα κεφάλαιο μακριά από την comfort zone για εκείνο. Μακριά από το Νησί που του χάρισε όμορφες αλλά και τραγικές στιγμές. Πώς να τον φοβήσει όμως το ξένο, το διαφορετικό της Ελλάδας, όταν έχει πάει στην κόλαση και έχει γυρίσει πίσω; “Δεν θα τα παρατήσω ποτέ. Θα πιέζω πάντα τον εαυτό μου και θα προχωράω, ακόμα και στα δύσκολα. Θέλω περισσότερα”. Το είπε ο ίδιος και το κάνει πράξη.
