Το πένθος περνάει από συγκεκριμένες φάσεις. Ολοι το έχουμε ζήσει και ξέρουμε.
Αρχικά θα νιώσεις ένα μούδιασμα και το σώμα σου να παγώνει…
Αμέσως μετά, θα κλάψεις…
Θα ηρεμήσεις και θα ψάξεις να βρεις τη δύναμη…
Πάλι θα λυγίσεις… Αυτή τη φορά όμως δεν θα είναι ένα απλό κλάμα
Αυτή τη φορά θα ξεσπάσεις…
Αυτό έκανε χθες ολόκληρος ο οργανισμός του ΑΡΗ. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.
Δεν ήταν ακόμα μία μέρα στο γήπεδο… Πολλοί λιγομίλητοι, πολλοί σκεπτικοί . Οι σημαίες μεσίστιες και η σιωπή έλεγε όλα εκείνα που δεν μπορούσαν να πουν τα λόγια. Μία δολοφονία ήταν σαν μια περασμένη θηλιά στους λαιμούς των περισσοτέρων. Και τα λόγια έβγαιναν δύσκολα.
Λίγο πριν τη σέντρα άρχισε να ανάβει η σπίθα. Βοήθησε και το παιχνίδι. Η μπάλα κύλησε και δειλα-δειλά προσπαθούσε να σπρώξει σε μία άκρη του μυαλού τις άσχημες σκέψεις. Τη στεναχώρια, την οργή, τον προβληματισμό για το “πού πάμε πια ως κοιωννία;” Μπερδεύτηκε όμως με αυτά. Και δημιούργησε κάτι άλλο. Στο μυαλό του κόσμου και κυρίως στο μυαλό των παικτών.
Είδα έναν ΑΡΗ από τα όχι και τόσα παλιά. Τρέξιμο, πίεση και ένα καθαρό μυαλό κόντρα στο φορτισμένο κλίμα. Έναν Σούντγκρεν για ανανέωση, έναν Σάσα που είναι να… σκάσει τον τελευταίο μήνα και δεν σταματάει να τρέχει. Έναν Εντιαγέ υψηλού επιπέδου. Ολοι… όλοι! Μηδενός εξαιρουμένου. Ολοι πήγαιναν σε κάθε μπάλα σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να είναι η τελευταία τους ευκαιρία.
Ακόμα και στο δεύτερο μέρος που οι δυνάμεις στέρευαν, κρατούσαν στην ένταση και το πρέσινγκ της ΑΕΚ. Ακόμα και στο 1-1 που ήρθε από το πουθενά, δεν σταμάτησαν.
Είχαν φτερά στα πόδια τους; Υπήρχε μία ανώτερη δύναμη; Δεν ξέρω… Μπορεί. Ο,τι και να ήταν, η μοίρα δεν ήθελε τον ΑΡΗ να είναι χθες ο,τιδήποτε άλλο εκτός από νικητής. Του το έδωσε σε αυτές τις ρημάδες τις καθυστερήσεις που του έχουν στερήσει τόσα και τόσα πράγματα. Το έδωσε βέβαια και αυτός στον εαυτό του, παλεύοντας μέχρι το τέλος και όχι σαν την ΑΕΚ που φάνηκε σαν να πηγαίνει για την ισοπαλία.
Η δολοφονία του 19χρονου “μπούσταρε” το κίνητρο που είχε έτσι κι αλλιώς η ομάδα για τους τρεις βαθμούς. Ολοι ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη του.
Και στις καθυστερήσεις ήρθε η κορύφωση του ξεσπάσματος. Το ξέσπασμα του πένθους.
Μία χαρμολύπη. Να μην ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, να χαρείς ή να στεναχωριέσαι. Ολα μαζί ήταν. Ένας οργανισμός ξέσπασε, χάρηκε…
Η ζωή δυστυχώς ή ευτυχώς συνεχίζεται. Στο χέρι μας είναι ο τρόπος. Για μία κοινωνία χωρίς αίμα στους δρόμους λόγω των ομάδων. Και είναι στο χέρι της δικαιοσύνης να πράξει σωστά επιτέλους, σε μία πόλη όπου υπάρχει ανοχή τα τελευταία χρόνια, ώστε αυτά τα σκουπίδια -και συγχωρέστε με για την έκφραση- να σαπίσουν στη φυλακή. Η δική τους παραδειγματική τιμωρία, θα αφοπλίσει πολλούς, μαζί με με τις ενέργειες ΄ΟΛΩΝ ΜΑΣ. Πολιτεία, ομάδες, οπαδοί, δημοσιογράφοι, Ολοι!
Ολοι για να μην υπάρξει άλλος Άλκης, άλλος Τόσκο, άλλος Νάσος. Δεν θέλουμε άλλους να πεθαίνουν και να γίνονται σύμβολα. Θέλουμε να κυκλοφορούν ανάμεσά μας και να περνάμε τυχαία από δίπλα τους στον δρόμο. Να πιούμε ένα καφέ μαζί τους. Να γελάσουμε. Να μαλώσουμε… Οχι να τους έχουμε κάτω από το χώμα.
Υ.Γ. Η ΑΕΚ ως μεγάλη ομάδα που είναι, θα αφήσει για πολύ ακόμα ατιμώρητο τον Τζαβέλλα; Δεν γίνεται να απαιτούμε τα αυτονόητα, όπως και την κλήση από τον εισαγγελέα.
Υ.Γ.1 Οι παίκτες του ΑΡΗ… ένιωσαν και το έδειξαν. Παράλληλα όμως έδειξαν ότι μπορούν κιόλας, ακόμα και στα… κόκκινα.
