Ηταν πολλοί οι λόγοι για τους οποίους ο ΑΡΗΣ προτιμούσε το “τρίποντο” κόντρα στον Πανσερραϊκό έστω και κυνικά… Επαγγελματικά, πείτε το όπως θέλετε.
Πέραν της δεδομένης ανάγκης για βαθμούς και ουδεμία σκέψη ακόμη μίας αγωνιστικής απώλειας εντός έδρας, η νίκη ήταν ζητούμενο και για ένα… βελούδινο ξεκίνημα του Μαρίνου Ουζουνίδη στον κιτρινόμαυρο πάγκο. Το χρειαζόταν, το πήρε και μαζί με αυτό την απαραίτητη ηρεμία για έναν καινούργιο προπονητή στο πρώτο του αγναγνωριστικό διάστημα σε μία ομάδα.
Οσο ο 56χρονος βρίσκεται σε μία αναγνωριστική περίοδο, γνωρίζει ότι θα ζει μέσα από τα αποτελέσματα. Μέσα από την ουσία του 1-0 όπως το χθεσινό, έστω και αν ήρθε με άγχος, την τελευταία στιγμή ή με ανάμεικτη εμφάνιση από την ομάδα του.
Οχι ότι φυσικά η απόδοση μπαίνει κάτω από το χαλάκι σε αυτές τις περιπτώσεις. Κανένας προπονητής δεν θα έμπαινε σε αυτή τη διαδικασία και πόσο μάλλον ο Ουζουνίδης, που έδειξε με τις εξωστρεφείς δηλώσεις του ότι εάν υπάρχουν παράπονα, εάν δεν του αρέσει κάτι θα το εξωτερικεύσει δημόσια, πόσο μάλλον εντός της ομάδας του. Και σίγουρα όσον αφορά το χθεσινό, θα έχει να πει πράγματα στους παίκτες του.
Οι δύο εικόνες, τα κοινά σημεία και ο… ρισκαδόρος Ουζουνίδης
Ένα ημίχρονο μέτριο έως κακό και ένα σαφώς καλύτερο για τον ΑΡΗ του… Μάντζιου αλλά και του Ουζουνίδη, αφού νομοτελειακά ο νέος τεχνικός δεν προλαβαίνει σε 2,5 προπονήσεις να καταπιεί σπαθιά και να αλλάξει την ομάδα. Οχι ότι θα τη μεταλλάξει κιόλας αφού υπάρχουν κοινά σημεία με την προσέγγιση του Μάντζιου. Και ένα από αυτά είναι το πρέσινγκ που ζήτησε ο Ουζουνίδης και πήρε εν τέλει στο δεύτερο μέρος, περιορίζοντας έτσι περισσότερο τη δράση του Πανσερραϊκού.
Το έργο του Ουζουνίδη δεν ήταν εύκολο δίχως τα βασικά του χαφ και ειδικά όταν πάνω στην πίεση τους Πανσερραϊκού είχε τους χώρους αλλά όχι τις σωστές αποφάσεις για να βγει μπροστά. Ο Νταρίντα όμως βγήκε λίρα εκατό και μαζί με τον Μοντόγια κράτησαν τα χαφ σε καλά επίπεδα, μοιράζοντας τους ρόλους. Ο Τσέχος περισσότερο επιθετικά και ο Μοντόγια αμυντικά, αν και…
Το ‘αν και…” εντάσσεται στο παραπάνω ρίσκο που φαίνεται ότι έχει τη διάθεση να πάρει ο Ουζουνίδης. Να βγάζει πολλούς παίκτες προς το αντίπαλο μισό και ειδικότερα μέσα ή γύρω από την περιοχή. Οχι μόνο τα πλάγια μπακ αλλά ενιότε και τα δύο χαφ του. Ρίσκο λόγω του αμυντικού τρανζίσιον στο οποίο ο ΑΡΗΣ έχει θέμα και σε 1-2 περιπτώσεις θα μπορούσε να το πληρώσει.
Το ίδιο ισχύει και με τις δύο καλές στιγμές του Μπετανκόρ στο φινάλε του ματς και σε άλλες συνθήκες αγώνα… Εκεί όμως ο ΑΡΗΣ είχε τον καθοριστικό Κουέστα, ο οποίος μαζί με τον Νταρίντα και τον Σαβέριο κλείνουν την τριάδα των κορυφαίων του χθεσινού αγώνα. Ο τελευταίος είναι μεγάλη έκπληξη και σίγουρα ευχάριστη, με τον ΑΡΗ να παίζει με τέτοιο τρόπο σε αρκετές περιπτώσεις ώστε να τον βγάλει στο 1vs1 με τον Δεληγιαννίδη και έχοντας από κοντά τον Φρίντεκ.
Μέσα από το ιδανικό ντεμπούτο του Ουζουνίδη, ο ΑΡΗΣ διευρύνει το σερί του και φτάνει στα μισά του δρόμου ενός σημαντικού στόχου. Το απόλυτο των βαθμών μέχρι τα πρώτα ντέρμπι του 2ου γύρου, ώστε να επιστρέψει στην 4άδα ή έστω να παραμείνει σε απόσταση αναπνοής.
Αυτή την εβδομάδα θα έχει σαφώς λιγότερη πίεση από αυτή των προηγούμενων ημερών και περισσότερο χρόνο για τον Ουζουνίδη να προετοιμάσει την ομάδα για την Τρίπολη και παράλληλα να συνεχίσει με τις παρεμβάσεις του.
Υ.Γ. Δεν θα συνηθίζω τα υστερόγραφα πλέον αλλά η εξωστρέφεια του Ουζουνίδη και ο τρόπος που συνεχίζει να εκφράζεται για τον Μάντζιο είναι σημεία αναφοράς. Ένα μήνυμα προς όσους… μισούν η ισοπεδώνουν ελέω αρνητικών αποτελεσμάτων. Για να επαινεί τη δουλειά του Μάντζιου, το νιώθει. Λέει πολλά για τον πρώην τεχνικό της ομάδας και περισσότερα για τον χαρακτήρα του τωρινού.
