1η Φεβρουαρίου 2022… Ηταν περίπου τέτοια ώρα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα όταν η ησυχία εκείνης της νύχτας στη Χαριλάου σκεπαζόταν από ουρλιαχτά, φωνές και τα λόγια που χαράχτηκαν στις ψυχές εκατομμυρίων Ελλήνων.
“Μην με χτυπάτε άλλο” φώναζε ο 19χρονος Άλκης Καμπανός… Οι στιγμές ξεγνιασιάς με τους φίλους του έμελλαν να είναι και οι τελευταίες του. Ένα παιδί που σήμερα θα ήταν 22 ετών, θα είχε ζήσει χαρές, λύπες, έρωτες και θα είχε τυλιχτεί πόσες φορές ακόμα στην αγκαλιά της μάνας του. Μία αγκαλιά που έμεινε άδεια εξαιτίας 12 δολοφόνων.
Οι 12 φίλοι του ΠΑΟΚ βγήκαν εκείνο το βράδυ για να κάνουν κακό. Για να πάρουν μία ανθρώπινη ζωή. Δεν το έλεγαν οι ίδιοι αλλά όσα κουβαλούσαν στα αυτοκίνητά τους. Το έλεγαν τα σημάδια που άφησαν στο σώμα του Άλκη.
Αυτά που κουβαλούσαν και τα ίδια τους χέρια έκοψαν σαν σήμερα πριν τρία χρόνια το νήμα της ζωής ενός παιδιού που εξελίχθηκε σε σύμβολο ελεύθερης έκφρασης. Η δολοφονία του θύμισε ξανά σε όλους μας ότι η διαφορετικότητα σε οπαδικές, πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις πρέπει να είναι σεβαστή.
Βγάλτε τα χρώματα των ομάδων, των κομμάτων ή ο,τιδήποτε άλλο. Και αυτό που μένει είναι ο άνθρωπος… Δυστυχώς η δολοφονία του Άλκη δεν ήταν το τέλος… Μακάρι όμως κάθε χρόνο που όλοι θυμόμαστε αυτή την επέτειο, να μπαίνει και ένα λιθαράκι για να μην χυθεί άλλο αίμα για τις ομάδες και τη διαφορετικότητα. Κάθε σπίτι και κάθε γονιός να εντάσσουν στην κοινωνία παιδιά που θα έχουν μεγαλώσει σεβόμενα τη διαφορετικότητα.
Μέχρι να γίνει αυτό και ΟΤΑΝ γίνει, εμείς δεν θα ξεχνάμε. Η κοινωνία δεν ΠΡΕΠΕΙ να ξεχνά. Τρία χρόνια από τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ!
