Το περασμένο καλοκαίρι ο ΑΡΗΣ αποφάσισε να κάνει… λίφτινγκ στα χαφ του και να εοενδύσει για την αναβάθμισή τους, με τις κινήσεις των Μόντσου Ροντρίγκεθ και του Χοσέ Σιφουέντες.
Αμφότεροι κατέθεσαν από νωρίς τα διαπιστευτήριά τους, καλύπτοντας ακόμα και τα ερωτηματικά που υπήρχαν σχετικά με την ανασταλτική τους παρουσία. Από τη μία ο aggresive Μόντσου και από την άλλη ο Σιφουέντες που έφτασε σε σημείο να είναι ο πρώτος σε κλεψίματα στο πρωτάθλημα.
Η δική τους πτώση επηρέασε, μεταξύ άλλων, και την γενικότερη εικόνα της ομάδας το τελευταλιο δίμηνο. Σε συνδυασμό με την παρουσία του Ζουλ αλλά και τη συγκεκριμένη χρήση που απέκτησε φέτος ο Νταρίντα, ήταν φυσιολογικό να ανοίξει από καιρό η κουβέντα για την προσθήκη ενός χαφ.
Ο Άκης Μάντζιος είχε ρίξει πρώτος το θέμα στο τραπέζι και ο Μαρίνος Ουζουνίδης… το κρατάει εκεί με την ίδια ζέση, κρίνοντας ότι το ρόστερ χρειάζεται έναν πιο αμυντικογενή παίκτη στη μεσαία γραμμή. Έναν στυλ… Σιώπη ίσως, τρεχαλατζή και “καταστροφέα”, αλλά με καλύτερη ικανότητα όταν έχει τη μπάλα στα πόδια.
Η πρώτη προϋπόθεση είναι φυσικά να βρεθεί ένας τέτοιος ποδοσφαιριστής, σε μία χειμερινή αγορά που προσφέρει περιορισμένες επιλογές. Η δεύτερη είναι ο ΑΡΗΣ να μπορέσει να απεμπλακεί από συμβόλαια όπως αυτά των Πάρντο και Ζουλ, ώστε να αδειάσει χώρος στο salary cap και παράλληλα να αποφευχθεί ο συνωστισμός επιλογών στη μεσαία γραμμή και γενικότερα στο ρόστερ. Να υπάρχει ισορροπία με λίγα λόγια.
Η όλη συζήτηση προφανώς δεν γίνεται για ποδοσφαιριστή πρώτης γραμμής αλλά περισσότερο για μία εναλλακτική επιλογή, η οποία θα εξυπηρετεί τον Ουζουνίδη σε συγκεκριμένες συνθήκες αγώνα όπως αυτές στην Τρίπολη ή σε περιπτώσεις που δεν θα είναι διαθέσιμος ένας εκ των Μόντσου ή Σιφουέντες. Ένα κενό που έχει φανεί φέτος και με τη χρησιμοποίηση του Μοντόγια ως χαφ, άσχετα εάν ο Ισπανός ανταποκρίθηκε ικανοποιητικά και στις δύο περιπτώσεις.
