Clasico ήταν και πάει με τον ΑΡΗ να μένει στο 0-0 με τον αντίπαλό του και εν πολλοίς να χάνει μία σημαντική ευκαιρία να πλησιάσει στην τετράδα. Ενδεχομένως να έχει κι άλλη στην πορεία μιας και οι γκέλες όλων (πλην Ολυμπιακού) δίνουν και παίρνουν, ωστόσο καλό θα ήταν πλέον να αντιληφθούν όλοι πως καλύτερο είναι να «κλειδώσεις» την πεντάδα και με… διαφορά από τους κάτω κι αν σου προκύψει το κάτι παραπάνω, έχει καλώς.
Ο ΑΡΗΣ έφθασε τα τέσσερα σερί ματς χωρίς νίκη, έχοντας τρεις ήττες και μία ισοπαλία, τη χθεσινή. Προφανώς και κανείς δεν είναι ικανοποιημένος, όπως όμως και κανείς δεν μπορεί να μη παραδεχθεί ότι η ομάδα σαφώς και παρουσιάζει σημάδια βελτίωσης. Το έδειξε σε μεγάλα διαστήματα στο ματς με τον Ολυμπιακό. Το έδειξε και χθες στο clasico, ίσως όχι τόσο πολύ, παρ’ όλ’ αυτά υπήρχε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, ένα αγωνιστικό πλάνο και μια σχετική τακτική πειθαρχία.
Μεγάλη κουβέντα έγινε για τις επιλογές του Μαρίνου Ουζουνίδη για την ενδεκάδα. Και δεν αναφέρομαι στην παρουσία του Φαμπιάνο ως δεξί μπακ. Λίγο-πολύ φαινόταν ότι εκεί θα κατέληγε. Στα δικά μου μάτια, ο προπονητής ρίσκαρε, αλλά πήγε με το πλάνο «βάζω τους καλύτερους και πιο έτοιμους». Κάπως έτσι είδαμε στην ίδια ενδεκάδα Μόντσου, Σιφουένες, Νταρίντα και Μάνου, με τον τελευταίο να κινείται περισσότερο αριστερά, αλλά να συγκλίνει προς τον άξονα. Με αυτή την επιλογή, από τη μία «έχανες» τον Μάνου από την κανονική θέση του, από την άλλη είχες έναν επιπλέον παίκτη για να κρατήσει μπάλα στα χαφ. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως πάντα κάτι κερδίζεις και πάντα κάτι χάνεις.
Και είχε λογική η εξήγηση που έδωσε ο Ουζουνίδης. Ο ΑΡΗΣ δεν είναι μια ομάδα που έχει μάθει να παίζει άμυνα. Θέλει την μπάλα στα πόδια του και είδαμε χθες πόσο προβληματίστηκε όταν χρειάστηκε να πάει… απέναντι στις «αγωνιστικές αρχές του». Πάντως το τρικ με τον Μάνου, μετά το πρώτο 20λεπτο…χάθηκε.
Χθες θα μπορούσε να έχει κερδίσει, θα μπορούσε όμως να έχει χάσει. Τα ντέρμπι είναι στιγμές και λεπτομέρειες. Οι πρώτες υπήρχαν, κανείς δεν τις εκμεταλλεύτηκε κι έτσι μείναμε στο 0-0, που δεν βόλευε κανέναν, ίσως περισσότερο τον ΑΡΗ.
Όσα είπε ο Ουζουνίδης περί καθημερινότητας και προβλημάτων που… σκάνε σαν την Λερναία Ύδρα είναι έτσι κι ακόμη παραπάνω. Ψέματα δεν είπε, παρουσίασε μία πραγματικότητα. Το ίδιο έκανε και με τις παρεμβάσεις του στο ματς. Δύο αλλαγές από τις πέντε, η μία στο 82’ (Σίστο) και η άλλη στο 85’ (Σαμόρα). Προσωπικά θεωρώ ότι κάποιες κινήσεις θα μπορούσαν να έχουν γίνει νωρίτερα. Εγώ όμως δεν είμαι κάθε μέρα στο Νέο Ρύσιο. Δυστυχώς εδώ και χρόνια δεν βλέπουμε προπονήσεις, οπότε και άποψη δεν μπορούμε να έχουμε Το ότι όμως έκανε μόνο δύο αλλαγές κι αυτές αργά, δείχνει δύο πράγματα. Πρώτον ότι τελικά τα προβλήματα ήταν πολλά και δεν είχε επιλογές, αλλά ταυτόχρονα και τις αμφιβολίες που ακόμη έχει για το πώς μπορούν να ανταποκριθούν οι υπόλοιποι, πλην βασικών, σε αυτό που θέλει να κάνει. Οπότε είναι κι ένα μήνυμα για μεταγραφές
Ο ΑΡΗΣ σαφώς και παρουσιάζει βελτίωση, όμως αυτό δε φτάνει. Έχει ανάγκη από νίκες. Και πλέον είναι ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη να πάρει ματς μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Σαν αυτά τα δυο που έρχονται με Λαμία και Athens Kallithea.
