Πέρασαν περίπου τρία χρόνια από την ημέρα που αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, ωστόσο ο Παναγιώτης Κατσιαρός θυμίζει ακόμη εν ενεργεία ποδοσφαιριστή.
Συνέντευξη στον ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Πέρασαν περίπου τρία χρόνια από την ημέρα που αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, ωστόσο ο Παναγιώτης Κατσιαρός θυμίζει ακόμη εν ενεργεία ποδοσφαιριστή.
Σαραντάχρονος σήμερα, παραμένει “στεγνός”, ίσως διότι η δραστηριοποίηση στον επιχειρηματικό στίβο απαιτεί ένα άλλου είδους “τρέξιμο”, σαφώς περισσότερο αγχωτικό και ενδεχομένως λιγότερο διασκεδαστικό από εκείνο ανάμεσα στις τέσσερις γραμμές. Μας φιλοξένησε στο κατάστημα καφέ που διατηρεί κοντά στο “Κλεάνθης Βικελίδης”, Χαριλάου όπως ο ίδιος το έμαθε και δε θα πάψει να το αποκαλεί. Μιλήσαμε για τα χρόνια του στα κιτρινόμαυρα, τα παιδικά όνειρα που έγιναν πραγματικότητα, τις χαμένες ευκαιρίες του κλαμπ και το μέλλον.
Ο χαμένος τελικός της Τούμπας δε θα μπορούσε να λείψει απ’ το μενού της συζήτησης. Άλλωστε, εκείνο το τάκλιν που δεν “έπιασε” θα τον “στοιχειώνει” για μια ζωή, έστω κι αν έχει ήσυχη τη συνείδηση του ότι έκανε τη σωστή ενέργεια. Ο πόνος ενός χαμένου τροπαίου δεν απαλύνεται. Πήγαμε στο “σήμερα”, τον ΑΡΗ που θέλει να δει την ερχόμενη σεζόν, τις βάσεις που θεωρεί ότι πρέπει να τεθούν και τον μονόδρομο της εφαρμογής του μοντέλου των ακαδημιών.
“Ο ΑΡΗΣ αντιπροσωπεύει τα πιστεύω μου”
-Με τι συναισθήματα έρχονται στο μυαλό σου τα πρώτα χρόνια στον ΑΡΗ;
“Ξεκίνησα σε πάρα πολύ μικρή ηλικία. Έπαιζα σε αυλές, σχολεία και αλάνες. Να είναι καλά ο Φώτης Χατζηθεοδωρίδης, ο οποίος έβγαλε πολλούς παίκτες στο προσκήνιο. Για ένα χρόνο με παρακαλούσε να πάω στον ΑΡΗ και τελικά με έπεισε. Για 9 χρόνια έκανα μισή ώρα δρόμο για να πάω στην προπόνηση, εκείνα τα χρόνια ήταν τελείως διαφορετικά. Τότε ξεκινήσαμε μαζί με Θεοδωρίδη και Χαριστέα, πρόλαβα λίγο και τους Ηπειρώτη, Δέλλα και Λαμπριάκο”.
-Πότε ξεκίνησες να σκέφτεσαι ότι “το ‘χω”;
“Στα πρώτα χρόνια προσπαθούσαμε να μάθουμε πράγματα. Γύρω στα 15 μου κατάλαβα ότι οι άνθρωποι της ομάδας με πίστευαν πολύ και αισθάνθηκα ότι το ποδόσφαιρο ήταν κάτι που μπορούσα να κάνω καλά. Μου έλεγαν ότι έπρεπε να κάνεις θυσίες και αυτό εγώ το κατάλαβα νωρίς. Εγώ δεν πήγα ούτε εκδρομές, ούτε για καφέδες, ούτε για ποτά. Ο Σεμερτζίδης μου έλεγε: “που θα πας; Η ζωή σου είναι το ποδόσφαιρο”. Αυτοί οι άνθρωποι δε μας χάιδεψαν ποτέ τα αυτιά, μας μετέδιδαν τις εμπειρίες τους και μας βοήθησαν να δούμε το ποδόσφαιρο ρεαλιστικά”.
-Το επαγγελματικό ντεμπούτο ξεχνιέται;
“Ό,τι και να γίνει, τα βιώματα δεν ξεχνιούνται. Μπορώ να σου αναλύσω όλα τα παιχνίδια μου ένα προς ένα. Υπάρχουν κάποια ματς που μου άρεσαν και τα θυμάμαι ευχάριστα και άλλα δυσάρεστα. Το ντεμπούτο κανείς δεν το ξεχνά. Το δικό μου είναι στην πρεμιέρα της Β’ Εθνικής το 1997 με τους Λύκους (νίκη 0-2 για τον ΑΡΗ)”.
-Η εποχή Κοντομηνά ήταν χαμένη ευκαιρία;
“Νομίζω ότι ήταν η πιο “λαμπρή” εποχή του ΑΡΗ, κυρίως γιατί το κλαμπ λειτουργούσε καλά. Αυτό δε γίνεται μόνο με λεφτά, αλλά με χρόνο, δουλειά και στελέχη. Αυτά τα είχε τότε η ομάδα. Εγώ που το έζησα από μέσα, θεωρώ ότι χάθηκε η μεγαλύτερη ευκαιρία του ΑΡΗ για να γίνει ένα πολύ μεγάλο κλαμπ, να διαπρέπει για χρόνια, να πάρει τίτλους και να έχει συνεχόμενη παρουσία στην κορυφή. Δεν ξέρω γιατί δε λειτούργησε όλο αυτό. Μόνο ο ίδιος ο Κοντομηνάς γνωρίζει”.
“Έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές εκείνο το τάκλιν”
-Είπες προηγουμένως ότι θυμάσαι όλα τα ματς. Να μαντέψω ότι η χειρότερη ανάμνηση ήταν ο τελικός Κυπέλλου του 2003;
“Είναι το ματς που θυμάμαι με τη μεγαλύτερη απογοήτευση. Στη ζωή μου είχα ονειρευτεί να κατακτήσω κάτι με τον ΑΡΗ και εκείνο το ματς ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία μου, όπως και για όλη την ομάδα. Απ’ το πουθενά καταφέραμε να φτάσουμε στον τελικό και να βγούμε Ευρώπη, μια ομάδα που ξεκίνησε προετοιμασία με 11 παίκτες, κάτι που λίγοι θυμούνται. Κι όμως, υπό αυτές τις συνθήκες, παίξαμε σ’ έναν τελικό που -κατά την άποψή μου- ήμασταν καλύτεροι απ’ τον αντίπαλο, παρά τις αντίξοες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί. Εκείνο το δοκάρι ακόμη κουνιέται. Θα το θυμάμαι για όλη μου τη ζωή”.
-Θα έκανες ξανά εκείνο το τάκλιν στη φάση του γκολ;
“Ναι, θα το έκανα. Το έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές. Ο Γεωργιάδης είχε τη δυνατότητα να σουτάρει κατευθείαν και το σκεπτικό μου είναι να εμποδίσω το σουτ. Σκέφτηκα ότι θα τον καθυστερήσω και θα τον προλάβει κάποιος άλλος. Και όντως, βγήκε ο Λαμπάκης και τον έκλεισε, αλλά έκανε καλό πλασάρισμα. Αν το αναλύσουμε, νομίζω ότι έκανα τη σωστή ενέργεια”.
-Όσο για το καλύτερο ματς;
“Για ένα παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα στον ΑΡΗ, το να ανεβεί κατηγορία και στη δεύτερη αγωνιστική να κερδίσει 1-4 στην Τούμπα είναι κάτι που ούτε καν το ονειρεύεται. Δε θέλω να φανεί οπαδικό, αλλά έτσι είναι. Ήταν λες και είχαμε πάρει τίτλο. Η όλη μαγεία εκείνης της στιγμής ήταν κάτι διαφορετικό και μοναδικό. Δεν είναι τόσο η νίκη, όσο και όλο αυτό που είχε προηγηθεί”.
-Τι σημαίνει ο ΑΡΗΣ για τον Κατσιαρό;
“Ο ΑΡΗΣ άλλαξε τη ζωή μου. Αν δεν υπήρχε ο ΑΡΗΣ για να με εμπιστευτεί αυτή τη στιγμή δε θα ήμουν αυτό που είμαι. Είναι κάτι πολύ σημαντικό. Ο ΑΡΗΣ είναι ιδέα που αντιπροσωπεύει τα δικά μου πιστεύω. Έπαιξα και στη Λάρισα, όπου πέρασα πολύ καλά, είναι μια μεγάλη ομάδα, αλλά ο ΑΡΗΣ είναι η παιδική μου ηλικία. Όσο και να ‘ναι, είναι διαφορετικό”.
“Αξιοπρεπές ποδόσφαιρο και βάσεις”
-Πάμε στο παρόν. Ποιο ήταν το κλειδί της επιτυχίας της φετινής ομάδας;
“Πέρυσι είχε ποιοτικούς παίκτες, όμως φέτος ήταν περισσότερο ομάδα. Τα παιδιά έπαιζαν περισσότερο ο ένας για τον άλλον, έτρεχαν πιο πολύ στο γήπεδο, ήταν αγωνιστές. Ένας καλός παίκτης μπορεί να μην έχει τον τρόπο να αποδώσει στη Β’ Εθνική, αυτό ήταν το πρόβλημα πέρυσι. Φέτος η ομάδα προσαρμόστηκε στις καταστάσεις”.
-Με τι θα ήσουν ευχαριστημένος την επόμενη χρονιά στη Σούπερ Λιγκ;
“Είμαι υπερβολικά ρεαλιστής. Θεωρώ ότι η ομάδα πρέπει να διατηρήσει αρκετά στελέχη, γιατί δε γίνεται να πάει σε ριζική αναδιάρθρωση. Μια μεγάλη αλλαγή μπορεί να φέρει ανάποδα αποτελέσματα. Μακάρι να καταφέρει να κερδίσει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο, αλλά εγώ θα είμαι ικανοποιημένος ακόμη και με την 8η ή 9η θέση. Θέλω να δω αξιοπρεπές ποδόσφαιρο, να μπουν οι βάσεις για να δημιουργηθεί κάτι καλό, να έρθει ο κόσμος στο γήπεδο”.
-Φαίνεται όμως ότι λόγω τηλεοπτικών δικαιωμάτων, του χρόνου διαμορφώνεται ένα διαφορετικό σκηνικό στη Σούπερ Λιγκ, όπου ίσως ο ΑΡΗΣ να καταλήξει με ένα απ’ τα μεγαλύτερα μπάτζετ.
“Πέρυσι είχε πολύ μεγάλο μπάτζετ, αλλά δε βγήκε κατηγορία. Φέτος με σχεδόν το μισό μπάτζετ τα κατάφερε. Δεν παίζουν ποδόσφαιρο τα χρήματα, αλλά οι επιλογές και τα στελέχη. Δε θέλω να λέω λόγια του αέρα. Δηλαδή, θα είναι αποτυχία αν η ομάδα δε βγει Ευρώπη; Όχι, δε θα είναι. Ο ΑΡΗΣ πέρασε μια τετραετία στην… Ξ κατηγορία. Πρέπει να σταθεροποιηθεί στη Σούπερ Λιγκ και σιγά-σιγά να βάλει τις βάσεις για κάτι καλό. Όλα γίνονται σταδιακά, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη δεν πετυχαίνεις τίποτα”.
-Θεωρείς ότι μπορεί να μείνει ένας κορμός απ’ το φετινό ρόστερ;
“Νομίζω ότι μπορούν να συνεχίσουν πολλά παιδιά. Δεν είναι δική μου δουλειά να πω ποια θα είναι αυτά. Αρκετά έχουν παίξει ήδη Α’ Εθνική και έχουν εμπειρίες. Γιατί να τους αλλάξω και να φέρω κάποιους περίεργους ξένους; Είμαι υπέρ των Ελλήνων, ο ΑΡΗΣ έχει παίκτες που “ματώνουν” τη φανέλα και αυτό εκφράζει την ομάδα”.
-Κάνε μου ένα σχόλιο για τον Βαλεριάνο, που παίζει στη θέση σου.
“Είναι πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Έχει τρομερές δυνατότητες, έστω κι αν τακτικά έχει ορισμένα θέματα. Δεν ξέρει πότε θα βγει μπροστά, πότε θα μείνει πίσω, αλλά αυτά διορθώνονται. Είναι απ’ τα στελέχη που -για εμένα- έχουν θέση στον ΑΡΗ της ερχόμενης χρονιάς”.
-Γίνεται πολλή κουβέντα τελευταία για τα τμήματα υποδομών. Είναι ένας τομέας που πρέπει να προσέξει ο ΑΡΗΣ;
“Πρέπει κάποια στιγμή να δούμε κι άλλα παιδιά να έρχονται απ’ τις ακαδημίες. Ο ΑΡΗΣ πάντα βασιζόταν σ’ αυτούς τους παίκτες. Οι τελευταίοι που βγήκαν ήταν οι Διούδης και Γιαννιώτας το 2011, είναι αστείο. Συζητάμε για μια ομάδα που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει όποιον παίκτη θέλει. Άρα, πρέπει να στηριχθείς στις ακαδημίες. Η λογική είναι αυτή. Όποιος δεν το βλέπει, αργά ή γρήγορα θα καταλάβει ότι κάνει λάθος”.
-Πως ήταν η μετάβαση απ’ τη ζωή του ποδοσφαιριστή στη ζωή του επιχειρηματία;
“Είναι πολύ μεγάλη η διαφορά. Η αλλαγή ήταν πολύ δύσκολη, έρχονταν στιγμές που δεν ήξερα ποιος ήμουν. Τώρα πλέον έχω προσαρμοστεί. Οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα είναι μια δύσκολη υπόθεση, αλλά εμείς τα καταφέρνουμε. Έχουμε μια υγιή κατάσταση, βγάζουμε ένα μεροκάματο, είμαστε καλά”.
