Τί χρειαζόταν ο ΑΡΗΣ χθες για να πάρει αποτέλεσμα στην Τούμπα; Να υπερβάλλει εαυτόν. Να βγάλει μία τελευταία καλή βραδιά από το… καπέλο του. Και τα κατάφερε περίφημα, δεδομένων των συνθηκών.
Εξ αρχής ήταν δεδομένο ότι οι έντεκα που θα ξεκινούσαν το ματς, θα το τελείωναν κιόλας. Άρα εκεί που η σωματική κούραση θα έκανε την εμφάνισή της, έπρεπε να βρεθρί ώθηση μέσα από την θέληση και το πάθος.
Για πρώτη φορά μετά την 1η Ιουλίου ο ΑΡΗΣ κατάφερε να βγάλει αντοχές και τρεξίματα σχεδόν για όλο το παιχνίδι, σε αντίθεση με άλλα ματς που μετά το 60′ ήταν εμφανής η πτώση στην απόδοση της ομάδας.
Το πάθος και μαχητικότητα των παικτών ισορρόπησαν τις χαμένες δυνάμεις, ακολουθώντας παράλληλα στον καλύτερο δυνατό και την τακτική προσέγγιση που δόθηκε από το τεχνικό τιμ.
Οπως στο ματς του πρωταθλήματος έτσι και χθες ο ΑΡΗΣ μπλόκαρε το παιχνίδι του ΠΑΟΚ στο σετ παιχνίδι και απειλήθηκε μόνο όταν οι γηπεδούχοι έβγαιναν στο επιθετικό τρανζίσιον. Στοιχείο που παραδόξως κατάφερε να περιορίσει στο δεύτερο μέρος, με σχεδόν όλους τους παίκτες να πιάνουν το αρκετό καλό ή και τελείο παιχνίδι σε ορισμένες περιπτώσεις.
Ο τρίτος άξονας του χθεσινού αποτελέσματος ήταν φυσικά ο Χουλιάν Κουέστα, κρατώντας για ακόμη ένα ματς την ομάδα όρθια σε κρίσιμα σημεία. Αποκορύφωμα των επεμβάσεών του ήταν η επέμβασή του σε σουτ του Μπίσεσβαρ στην επανάληψη και ενώ είχε τόσα σώματα μπροστά του που ήταν δύσκολο να έχει καλή ορατότητα.
Το πολύ θετικό για τον ΑΡΗ είναι ότι δεν προσπάθησε να παίξει αντι-ποδσόφαιρο. Ναι μεν είχε πρώτα τον νου του στα μετόπισθεν, αλλά με ακλή κυκλοφορία μπάλας σε αρκετές περιπτώσεις και προσπάθεια να απειλήσει στο ανοικτό γήπεδο. Άσχετα που δεν του βγήκε όπως θα ήθελε…
