ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΕΛΑΛΜΑΖΙΔΗ«Όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις Έλληνα…», αναφέρει μια λαϊκή παροιμία και το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τον ΑΡΗ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Γιώργου Σιταρά, ο οποίος από το 2013 κατοικεί μόνιμα στη Καρταχένα της Κολομβίας, κρατώντας ψηλά το λάβρο της αγαπημένης του ομάδας. Χαρακτηριστικό είναι, μάλιστα, το γεγονός ότι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισε δεν ήταν η προσαρμογή σε μια ξένη χώρα, αλλά το ότι βρέθηκε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το «Κλεάνθης Βικελίδης». «Αυτό είναι κάτι που δεν συνηθίζει κανείς και ειδικότερα αυτά τα χρόνια που αντιμετωπίζει προβλήματα ο ΑΡΗΣ. Στα δύσκολα πρέπει ένας οπαδός να βρίσκεται στο πλευρό της ομάδας του και να τη στηρίζει με όλη την ψυχή του και πιστέψτε με είναι ψυχοφθόρο να μην μπορείς να αφήσεις το… λαρύγγι σου στο γήπεδο», λέει στην εφημερίδα «ΑΡΗΣ ΕΙΣΑΙ!».
– Τι σε οδήγησε στην Κολομβία; «Το 2013, τον Φεβρουάριο, μου πρότεινε ο αδερφός, Πέτρος Γκρίλης, να πάμε στη Καρταχένα της Κολομβίας και να ανοίξουμε το πρώτο ελληνικό εστιατόριο. Κάτι που το δέχθηκα με χαρά. Είχα πολύ καλή δουλειά στην Ελλάδα, δεν είχε να κάνει με την κρίση η απόφασή μου. Μετά από 4,5 χρόνια δε το μετανιώνω, αν και είναι δύσκολη η καθημερινότητα εδώ και ο τρόπος ζωής των Κολομβιανών είναι πολύ διαφορετικός».
– Ποια ήταν η τελευταία φορά που πήγες στο «Κλεάνθης Βικελίδης»; “Σε επίσημο παιχνίδι στη νίκη με 4-0 επί του Λεβαδειακού, το 2013. Η συγκεκριμένη αναμέτρηση έγινε μια μέρα πριν αναχωρήσω για την Κολομβία. Πέρυσι το καλοκαίρι ήρθα διακοπές στην Ελλάδα, μετά από 3,5 χρόνια περίπου και παρακολούθησα το φιλικό με την Α.Ε.Κ. Παρακολουθώ, πάντως, τα παιχνίδια της ομάδας. Για να φανταστείς έχω σταματήσει να βγαίνω έξω το Σάββατο γιατί ξυπνάω νωρίς την Κυριακή λόγω της διαφοράς ώρας που υπάρχει, ώστε να προλάβω τους αγώνες της ομάδα μας».
– Έχεις συναντήσει στην Κολομβία άλλον οπαδό του ΑΡΗ ή κάποιον πρώην παίκτη της ομάδας; «Τα τελευταία χρόνια έρχονται σποραδικά Έλληνες και οπαδοί του ΑΡΗ και έχω συναντήσει αρκετούς. Χαρακτηριστικά θυμάμαι τις περιπτώσεις δύο παιδιών, που μένουν ο ένας στο Βέλγιο και ο άλλος στην Αγγλία. Ακόμα, το περσινό καλοκαίρι με επισκέφτηκε με την οικογένειά του ο Μάριο Κάσερες. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι είναι “αρρωστάκι” με την ομάδα, είναι φανατικός οπαδός της και παρακολουθεί τα όσα γίνονται».
– Κάποιο περιστατικό που σου έχει τύχει στην Κολομβία και σου έκανε εντύπωση, καθώς κυκλοφορείς παντού με τη φανέλα του ΑΡΗ; «Μη σας φαίνεται καθόλου περίεργο, ο κόσμος εδώ γνωρίζει τον ΑΡΗ μας κυρίως από τη φοβερή κερκιδάρα μας και τα βίντεο που κυκλοφορούν στο ίντερνετ. Στη Βενεζουέλα με σταμάτησαν κάτι αλάνια μόλις με είδαν με τη φανέλα και ήξεραν την ομάδα. Μάλιστα ο ένας, που ήταν οπαδός της Μπόκα είχε έρθει το 2009 στο “Βικελίδης” για το φιλικό. Στην Μπογκοτά πήγα πριν ένα μήνα μαζί με φιλαράκια της Στρόνγκεστ, που φοράει κιτρινόμαυρα και αυτή, στο ματς με τη Σάντα Φε για το Λιμπερταδόρες και η ομάδα μας είναι πασίγνωστη λόγω Νάτσο Γκαρσία. Μέχρι και συνέντευξη έδωσα στο σάιτ της ομάδας αναφέροντας τον ΑΡΗ. Μόνο που κρέμασα τη σημαιάρα μας στο γήπεδο με τα υπόλοιπα 30 αλάνια ήταν φοβερή φάση για κάποιον που έχει… έλλειψη από ΑΡΗ! Τραγουδούσα συνθήματα δικά μας και με κοιτούσαν σαν… εξωγήινο. Κάνω ό,τι μπορώ για να διαδώσω την ιδέα του ΑΡΗ μας εδώ στην Κολομβία και σε όλη τη Λατινική Αμερική γενικότερα. Και κάτι τελευταίο. Όσο και να έχουμε πληγωθεί από την ομάδα μας, όσες πίκρες και να μας έχει δώσει, εμείς πρέπει να αφήσουμε την εσωστρέφειά μας και να πεισμώσουμε ακόμη περισσότερο στο να βοηθήσουμε τον ΑΡΗ με κάθε τρόπο. Είχαμε την ευλογία να είμαστε ΑΡΗΣ σε αυτή τη ζωή και όσο διαρκέσει πρέπει να τον υποστηρίζουμε και να μην τον αφήσουμε ΠΟΤΕ μοναχό, γιατί… ΑΡΗ ΜΟΥ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ».
