Η 11η Μαρτίου έχει κυκλωθεί στο ημερολόγιο του ΑΡΗ ως μία πένθιμη μέρα… Έτσι και σήμερα ένα… πέπλο θλίψης απλώνεται πάνω από τον σύλλογο της Θεσσαλονίκης, στη συμπλήρωση ενός χρόνου από την απώλεια του τεράστιου Αλέκου Αλεξιάδη, ο οποίος «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών.
Δεν ήταν σκληρός χαρακτήρας… Όσοι τον γνώρισαν πραγματικά μιλούν για έναν ποδοσφαιριστή που μέσα στο γήπεδο αγωνιζόταν δυναμικά, αλλά έξω από τις τέσσερις γραμμές είχε μια καθαρή και αγνή καρδιά. Μια καρδιά βαθιά δεμένη με τον ΑΡΗ, όπως και ολόκληρη η ψυχή του. Από την ημέρα που γεννήθηκε μέχρι τη στιγμή που άφησε την τελευταία του πνοή.
Οι νεότερες γενιές δεν είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν να παίζει. Μέσα όμως από τις αφηγήσεις των παλαιότερων και των πατεράδων μας, ο Αλεξιάδης ξαναφορούσε τα κιτρινόμαυρα και έβρισκε ξανά τον δρόμο προς τα δίχτυα… Με το πάθος, την αυταπάρνηση και τη θέληση που τον χαρακτήριζαν, έτοιμος πάντα να ρισκάρει τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Όχι μόνο τα πόδια του. Ακόμη και το κεφάλι του – και μάλιστα πολλές φορές.
Ένα γκολ που έγινε θρύλος για δεκαετίες
Το πρώτο πράγμα που θυμάται κανείς όταν ακούει το όνομα του Αλεξιάδη είναι το εμβληματικό γκολ με ψαράκι απέναντι στον ΠΑΟΚ το 1968, μετά από σέντρα του Συρόπουλου. Απέναντί του βρέθηκαν οι Φουντουκίδης και Μήτρακας, όμως εκείνος δεν δίστασε στιγμή. Έβαλε το κεφάλι του μπροστά, ρισκάροντας ακόμη και σοβαρό τραυματισμό, και πέτυχε ένα γκολ που άφησε όλους άφωνους. «Το έβλεπα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ μπροστά μου …ήταν ο Αλέκος παλικάρι και τρελός για τον ΑΡΗ», θα έλεγε χρόνια αργότερα ο Μήτρακας.
Ο Κλεάνθης Βικελίδης έβρισκε τον διάδοχό του
Το πρώτο μεγάλο σύμβολο του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ ήταν ο Κλεάνθης Βικελίδης, ένας θρύλος ακόμη και πριν φύγει από τη ζωή. Σε μια Θεσσαλονίκη δύσκολη οικονομικά αλλά γεμάτη αυθεντικότητα, συνήθιζε να περπατά στις γειτονιές και να αναζητά ταλέντα στις αλάνες.
Κάπως έτσι ανακάλυψε και τον Αλεξιάδη. Κανείς δεν γνωρίζει αν τότε μπορούσε να φανταστεί ότι το παιδί που έβλεπε μπροστά του θα γινόταν ο διάδοχός του. Κι όμως, έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα. Ο κυρ Αλέκος τα επόμενα χρόνια έδωσε όλη του την ψυχή για τον ΑΡΗ και δεν τον εγκατέλειψε ποτέ, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές.
Η τιμωρία από τη Χούντα και το «άντε γεια» στον Παναιτωλικό
Είναι γνωστό ότι ο ΑΡΗΣ εκείνη την περίοδο δεν είχε καλή σχέση με τη Χούντα, σε αντίθεση με άλλες ομάδες που απολάμβαναν πιο ευνοϊκή μεταχείριση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξουν και σημαντικές απώλειες.
Οι παλαιότεροι θυμούνται ακόμη την ένταση με τον Ασλανίδη στους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του Κυπέλλου το 1970, όπου η κατάσταση έφτασε κοντά στο ξύλο. Δύο χρόνια αργότερα όμως δεν υπήρχε μόνο ένταση, αλλά πραγματικές συμπλοκές σε ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Ο Αλεξιάδης κυνήγησε τον Μίχα, ενώ στη συνέχεια υπήρξαν συγκρούσεις και με αστυνομικούς. Τελικά τιμωρήθηκε με περίπου ενάμιση χρόνο αποκλεισμό, όπως και ο Σπυρίδων.
Το συμβόλαιό του με τον ΑΡΗ λύθηκε και μια σπουδαία ομάδα διαλύθηκε. Παρ’ όλα αυτά, ο κυρ Αλέκος συνέχισε να πηγαίνει στο γήπεδο για να βλέπει την αγαπημένη του ομάδα. Ο κόσμος τον αγαπούσε ακόμη, ακόμη και από την εξέδρα. Σε δύσκολες οικονομικά εποχές, δεν ήταν λίγες οι φορές που φίλοι της ομάδας γέμιζαν τις τσέπες του γιου του με χρήματα για να στηρίξουν την οικογένειά του.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική στιγμή που έδειξε πόσο Αρειανός ήταν, ήρθε όταν μεταγράφηκε στον Παναιτωλικό. Μια απόφαση που θεωρήθηκε ιστορικό λάθος του ΑΡΗ, καθώς απομάκρυνε μια από τις σημαίες του στο πλαίσιο ανανέωσης του ρόστερ. Όταν όμως ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσει τον ΑΡΗ, η μοίρα έφερε τον κυρ Αλέκο μπροστά σε μια δύσκολη επιλογή. Κι εκείνος την ξεπέρασε με τον δικό του τρόπο. «Εφυγα στα 30 και πήγα στον Παναιτωλικό. Ηρθε να παίξει ο ΑΡΗΣ εκεί, δεν έπαιξα και με διώξανε. Αντε γεια τους είπα και έφυγα. Θα βάλω εγώ γκολ στον ΑΡΗ; Τί λέτε ρε; Ημαρτον», θα δήλωνε ο Αλεξιάδης χρόνια αργότερα.
Θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά περισσότερα… Για τον Αλεξιάδη μπορείς να συζητάς, να ρωτάς, να ακούς ιστορίες από όσους τον έζησαν με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια. Από όσους τον είδαν να αγωνίζεται. Κι όμως, όσα κι αν ειπωθούν δεν θα είναι ποτέ αρκετά για έναν άνθρωπο που δεν ήταν απλώς μέρος του ΑΡΗ. Ο Αλεξιάδης… ήταν ο ίδιος ο ΑΡΗΣ. Όλα όσα πρεσβεύει ο σύλλογος και όλα όσα πρέπει να έχουν όσοι φορούν τη φανέλα του. Ακριβώς όπως τα είχε κι εκείνος.
Και όπως κάποτε είπε «άντε γεια» στον Παναιτωλικό και έφυγε. Ετσι αποχαιρέτησε και στις 11 Μαρτίου πέρυσι…
