Ένα από τα κάμποσα… στραβά του ΑΡΗ στη Νέα Φιλαδέλφεια, ήταν και το κέντρο του. Μία παθογένεια -έτσι είναι για την ώρα- η οποία δεν έκανε πρώτη φορά την εμφάνισή της.
Σε μεγάλο κομμάτι της προετοιμασίας, η τριάδα Ράτσιτς-Βοριαζίδης-Κουαμέ ήταν αυτή που δουλευόταν από τον Μιχάλη Γρηγορίου. Τόσο από επιλογή όσο και από ανάγκη, αφού δεν υπήρχαν άλλες έτοιμες επιλογές ή προσθήκες στο ρόστερ που θα διευκόλυναν το έργο του.
Ένα σκηνικό το οποίο άλλαξε σταδιακά με την… είσοδο του Τομ Ντέλε-Μπασίρου και προσφάτως εκείνη του Μανού Γκαρθία.
Ο Νιγηριανός χαφ μπήκε αργά και το ίδιο αργά προσαρμόζεται. Ναι μεν με σημάδια σταδιακής προόδου, αλλά όχι ακόμα στον επιθυμητό βαθμό ετοιμότητας. Από την άλλη ο Γκαρθία είναι έτοιμος από πλευράς φυσικής κατάστασης αλλά όχι με τις απαιτούμενες εντάσεις, όντας ακόμα σε διαδικασία προσαρμογής στο πλάνο του προπονητή. Και την ίδια στιγμή υπάρχει ένας Μάρτιν Χόνγκλα, για τον οποίο η απουσία του στην καλοκαιρινή προετοιμασία ξεκάθαρα του κοστίζει και δεν θυμίζει ούτε στο ελάχιστο τον χαφ της περσινής σεζόν.
Και στο τέλος… μένει μόνος του ο Ράτσιτς. Οπως μόνος του πάλευε σε αρκετές περιπτώσεις κόντρα στην ΑΕΚ, σε σημείο που έδειχνε και αυτός να υστερεί.
Ολα τα παραπάνω δεν αποτελούν τον βασικό λόγο της συντριβής του ΑΡΗ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είναι όμως ένα φαινόμενο που δεν έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του. Κόντρα, όμως, σε μία ομάδα για την οποία τα πάντα περνούν από τον άξονα, αυτή η κατάσταση κόστισε πολύ παραπάνω στους «κιτρινόμαυρους».
