%20you…){kind=icon}
Οταν σε καμιά δεκαριά χρόνια ο Ματέο Γκαρσία θα ολοκληρώνει την καριέρα του -κατά πάσα πιθανότητα- και θα κοιτάει πίσω για τον απολογισμό, σίγουρα ο ΑΡΗΣ θα έχει περίοπτη θέση.
Ο,τι και να πετύχει στο Μεξικό ή όπου αλλού πάει από εκεί και πέρα, οι “κιτρινόμαυροι” και το “Κλεάνθης Βικελίδης” έχουν σημαδέψει ήδη την καριέρα του.
Από τα εννέα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας, τα τέσσερα ήταν στον ΑΡΗ. Δηλαδή σχεδόν τα μισά και σε δύο “δόσεις” με τη δεύτερη να κρατάει μία γεμάτη τριετία.
Οι 136 συμμετοχές και τα 20 γκολ είναι αριθμοί στους οποίους αποτυπώνεται η έντονη παρουσία του Αργεντινού, ο οποίος αποτελεί έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ξένους της σύγχρονης εποχής του ΑΡΗ. Ο τρόπος που το προσεγγίζει βέβαια ο καθένας διαφέρει.
Ο διχασμός και οι απαιτήσεις
Το 1991 οι Erasure τραγουδούσαν για πρώτη φορά “I love to hate you”, δηλαδή “αγαπώ να σε μισώ”… Σίγουρα δεν ήταν μίσος αυτό που βρήκε μπροστά του ο Γκαρσία σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, αλλά δεν αμφισβητείται ότι αποτελούσε πολλές φορές τον εύκολο στόχο στην κριτική αρκετών.
Οχι ότι είχαν άδικο σε πολλές περιπτώσεις, όμως υπήρχαν εξίσου πολλές που ο 26χρονος μεσοεπιθετικός δέχθηκε άδικη κριτική επειδή… ήταν ο Ματέο. Επειδή όλοι περίμεναν παραπάνω από τον Ματέο. Επειδή με εκείνη την πρώτη του χρονιά ως δανεικός από τη Λας Πάλμας δημιούργησε προσδοκίες παρά την έλλειψη σταθερότητας που τον χαρακτήριζε.
Είναι από τους λίγους παίκτες που αποτέλεσε σημείο διαφωνίας μεταξύ Αρειανών που περίμεναν περισσότερο από αυτόν και εκείνων που έβλεπαν τη χρησιμότητά τους σε αρκετές περιπτώσεις, σε σημείο… αγάπης για το χαμογελαστό παιδί από την Αργεντινή.
Η ταύτιση των προπονητών
Αυτοί που συμφωνούσαν πάντως είναι όλοι εκείνοι που πέρασαν από τον πάγκο του ΑΡΗ. Ερέρα, Παντελίδης, Μάντζιος, Μπούργος και φυσικά ο Τόλης Τερζής με τον οποίο είχαν πολύ καλή χημεία.
Άπαντες έβλεπαν κάτι παραπάνω και τον χρησιμοποιούσαν με αποτέλεσμα να έχει μόνο γεμάτες χρονιές. Άπαντες έβλεπαν τη θέληση, τα χιλιόμετρα που… κατάπινε και την προσπάθεια να αντεπεξέλθει ακόμα και σε θέσεις που δεν ήταν τόσο… περασμένες στο dna του.
Εκεί όπου ο Ματέο αδίκησε τον εαυτό του
Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν γράφονται για να φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι ο Αργεντινός ήταν καλός αλλά αδικήθηκε. Είχε τις καλές στιγμές του, καλές περιόδους αλλά πάντα κρινόταν ορθώς και με το potential που είχε βάσει του ταλέντου.
Ολα αυτά τα χρόνια όμως ο Γκαρσία φάνηκε να… επαναπαύεται σε αυτό το ταλέντο, δίχως να έχει την εργασιομανία που επέδειξε πχ ο Μαντσίνι και παρουσίασε τέτοια αλματώδη εξέλιξη τα προηγούμενα χρόνια, ξεφεύγοντας από τον ρόλο του ρολίστα σε έναν παίκτη που έκανε τη διαφορά για την ομάδα.
Αυτό δεν κατάφερε ο Ματέο. Να γίνει ο παίκτης με το κάτι παραπάνω μέσα στο γήπεδο. Να ξεφύγει από το… καλούπι του καλού, φιλότιμου, εργάτη και να δώσει το κάτι παραπάνω που απαιτούν οι θέσεις της επίθεσης.
Στο τέλος της ημέρας ο Ματέο Γκαρσία ήταν για τον ΑΡΗ ένα… εργαλείο πολυτελείας. Ένας παίκτης που έδινε λύσεις αλλά σπάνια αυτό που περίμεναν οι περισσότεροι βάσει των ικανοτήτων του.
