Ο ΑΡΗΣ, μέσα σε μια σεζόν γεμάτη κλυδωνισμούς, χαμένες στιγμές και βαριές απογοητεύσεις, βρήκε απέναντι στον Λεβαδειακό μια έκδοση του εαυτού του που έμοιαζε να έχει χαθεί μήνες τώρα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, η ομάδα έδειξε πως ίσως άξιζε περισσότερα απ’ όσα τελικά διεκδίκησε.
Η προσέγγιση του Μιχάλη Γρηγορίου ήταν ξεκάθαρη: ένταση, πλάνο, πρωτοβουλία. Ο ΑΡΗΣ δεν περιορίστηκε στο να ακολουθεί τον ρυθμό του αντιπάλου· τον επέβαλε. Σε μεγάλα διαστήματα του αγώνα ήταν η ομάδα που έπρεπε να είναι, δημιουργώντας τις βάσεις για ένα αποτέλεσμα που θα την έβαζε ξανά στο κυνήγι της πέμπτης θέσης. Το γεγονός ότι αυτό δεν ήρθε, οφείλεται σε δύο γνώριμες αδυναμίες.
Πρώτον, η αδυναμία στο τελείωμα των φάσεων. Τρία δοκάρια, ευκαιρίες που χάθηκαν, φάσεις που δεν ολοκληρώθηκαν. Δεν είναι ατυχία· είναι επαναλαμβανόμενη παθογένεια που έχει στοιχίσει βαθμούς. Δεύτερον, η διαιτησία, με το ακυρωθέν γκολ να αναζωπυρώνει το αίσθημα αδικίας που συνοδεύει τον Άρη σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς.
Κι όμως, το πιο ουσιαστικό δεν βρίσκεται σε αυτά που δεν έγιναν, αλλά σε αυτά που επιτέλους εμφανίστηκαν. Ο ΑΡΗΣ έδειξε συνοχή, πειθαρχία, καθαρή αγωνιστική ταυτότητα — στοιχεία που σπάνια συνυπήρξαν φέτος. Η διαφορά των έξι βαθμών παραμένει και η αποστολή δυσκολεύει, αλλά για πρώτη φορά υπάρχει κάτι χειροπιαστό πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί.
Ρεαλιστικά, η προσπάθεια μοιάζει οριακή. Πέντε νίκες στα υπόλοιπα παιχνίδια ίσως χρειαστούν για να αλλάξει η εικόνα, εκτός αν ανοίξει παράθυρο μέσω Κυπέλλου. Με βάση όσα έχει δείξει η ομάδα, μια τέτοια αντεπίθεση μοιάζει υπέρβαση. Αλλά το ποδόσφαιρο δεν υπακούει πάντα στη λογική — και αυτό είναι το μοναδικό σημείο στο οποίο μπορεί να στηριχθεί η αισιοδοξία.
Το ματς με τον Βόλο στο «Κλεάνθης Βικελίδης» αποκτά χαρακτήρα τελικού. Εκεί θα φανεί αν η εμφάνιση στη Βοιωτία ήταν μια φωτεινή παρένθεση ή η απαρχή μιας διαφορετικής νοοτροπίας. Αν ο ΑΡΗΣ συνδυάσει την ίδια ένταση με ουσία, θα μείνει ζωντανός. Αν όχι, η σεζόν θα συνεχίσει να κυλά στο γνώριμο μοτίβο.
Όπως και να ’χει, το δείγμα ήταν θετικό. Όχι αρκετό για να αλλάξει μόνο του τη μοίρα της χρονιάς, αλλά αρκετό για να υπενθυμίσει το πραγματικό ζητούμενο: την επιστροφή σε μια αγωνιστική ταυτότητα που θα επιτρέψει στον ΑΡΗ να κοιτάξει την επόμενη μέρα με περισσότερη βεβαιότητα και λιγότερη αμφιβολία.
