Μετά από εμφανίσεις όπως η χθεσινή στη Λιβαδειά, το σύνηθες είναι να αναρωτιέται κάποιος, «γιατί;»
Γιατί ο ΑΡΗΣ των τελευταίων ελπιδοφόρων -όχι τέλειων- εμφανίσεων και των σερί νικών κατέρρευσε στη Βοιωτία; Γιατί η ομάδα που είχε οκτώ γκολ σε τρία ματς, έχτιζε μομέντουμ και την ταυτότητά της, παρουσίασε μία εμφάνιση που θύμισε εποχή… Μανόλο Χιμένεθ.
Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με το κομμάτι της άμυνας, αλλά της επίθεσης για την οποία οι φάσεις περιορίζονται σε εκείνη του Γκαρέ στο πρώτο μέρος και του Καντεβέρε στο δεύτερο. Από εκεί και πέρα, ήταν μία ομάδα που όλοι ξέρουμε ότι έχει πλάνο, αλλά αυτό δεν αποτυπώθηκε ποτέ στον αγωνιστικό χώρο του «Λάμπρος Κατσώνης». Μία ομάδα χαμένη μέσα στις κακές συνήθειες που έχει παρουσιάσει φέτος και τις… συγκέντρωσε όλες μαζί στο χθεσινό ματς για να χάσει με αυτό το βαρύ και ντροπιαστικό 3-0.
Η βάση της χθεσινής εμφάνισης είναι η νοοτροπία. Ο ΑΡΗΣ ήταν… σοφτ και ο Λεβαδειακός έπαιζε με το μαχαίρι στα δόντια. Ούτε εντάσεις, ούτε πρέσινγκ και τα σημειώνουμε επειδή γύρω από αυτά περικλείεται η φιλοσοφία του Γρηγορίου. Μία φιλοσοφία επιθετική που περιλαμβάνει ρίσκα, ειδικά όταν παίζει με δύο επιθετικούς. Το ξέρει και το κάνει συνειδητά.
Οταν αυτό «βγαίνει», έχουμε δει τα αποτελέσματα. Χθες όμως ούτε τα χαφ ούτε και οι δύο επιθετικοί έκαναν τη δουλειά που έπρεπε ώστε ο ΑΡΗΣ να έχει σωστή μετάβαση και παράλληλα καλή ανσταλτική λειτουργία, με τον Λεβαδειακό να τον βρίσκει… μπόσικο στον χώρο και να του κάνει ζημιά.
Ο ΑΡΗΣ είναι δεδομένο ότι θα δέχεται γκολ. Άρα πρέπει να βάζει κιόλας. Μόνο που χθες… τερμάτισε την κακή αμυντική συμπεριφορά του και παράλληλα την κακή επιθετικά. Με τρία χαφ ο Λεβαδειακός, του έβαλε δύσκολα από τη στιγμή που πάλι ο Χόνγκλα έτρεχε μόνος στο κέντρο. Ο Γένσεν φιλότιμος αλλά ανεπαρκής στον άξονα και ίσως η μετατόπισή του στις πλευρές ή τα στόπερ -θα γίνει με τον Παναιτωλικό- θα τον βοηθούσε περισσότερο όπως και την ομάδα.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα ποιοτικού βάθους το οποίο δεν έχει το ρόστερ. Φάνηκε με τα δύο κένα στην ενδεκάδα, φάνηκε και στις αλλαγές, αν και οι Γιαννιώτας-Γαλανόπουλος δεν είχαν αρνητικό πρόσημο. Εδώ όμως ανοίγει μία άλλη κουβέντα που δεν μπορεί να φέρει άμεσα αλλαγές. Αυτές πρέπει να έρθουν τον Ιανουάριο. Για το ποιοτικό βάθος όμως, μπορεί να γίνει και τώρα κουβέντα μέχρι ένα σημείο αφού οι περισσότεροι παίκτες έπαιξαν τρία ματς σε επτά μέρες. Και κάμποσοι 90λεπτα. Άρα και εξτρά κόπωση.
Το να πεις κάποιος «γιάτι όχι ένας τρίτος χαφ σε αυτό το ματς» δεν θα ήταν λάθος. Μόνο και μόνο επειδή έλειπε ο Ράτσιτς που ακόμα και στην μέτρια μέρα του είναι καλύτερος από τους υπόλοιπους. Ο ΑΡΗΣ βελτιώνεται αλλά ακόμα δεν είναι σταθερός. Οπότε ίσως δεδομένης και της κατάστασης στο κέντρο να μπορούσε να πάει σε κάτι πιο compact.
Eίναι φυσιολογικό να χάσεις, όχι όμως όπως χθες.Και αυτό… πόνεσε περισσότερο. Είναι η χειρότερη εμφάνιση της εποχής Γρηγορίου και η ατάκα του περί αναθεώρησης για πολλά πράγματα έχει πολύ ενδιαφέρον ως προς την αποτύπωσή της μέσα στο επόμενο διάστημα. Ισως να περιορίσει τις ευκαιρίες σε κάποιους και να δώσει περισσότερες σε άλλους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να περάσει στους πάντες ότι η χρονιά τελειώνει τον Μάιο και ότι ένα σερί νικών δεν είναι αρκετό για χαλάρωση και πολλά-πολλά χαμόγελα. Ειδικά όταν ο ΑΡΗΣ ήταν χθες λες και… έβλεπε και αυτός το μπάσκετ που παιζόταν την ίδια ώρα.
