){kind=icon}
Πριν από μερικά χρόνια, ο ΑΡΗΣ είχε γίνει σημείο αναφοράς στον ξένο Τύπο για έναν ασυνήθιστο λόγο: το ισπανικό του στοιχείο. Η παρουσία πολλών παικτών από την Ιβηρική χερσόνησο είχε τραβήξει την προσοχή μεγάλων μέσων της Ισπανίας, με αποτέλεσμα ο σύλλογος να παρουσιαστεί ως μια ομάδα που θύμιζε περισσότερο ισπανικό παρά ελληνικό κλαμπ.
Τότε, το κιτρινόμαυρο ρόστερ είχε γεμίσει με ποδοσφαιριστές που είχαν μεγαλώσει, εκπαιδευτεί ή αγωνιστεί στην Ισπανία. Ο αριθμός τους ήταν εντυπωσιακός: έντεκα παίκτες, σχεδόν το 40% του συνόλου.
Τα ονόματα ήταν πολλά και γνώριμα: Κουέστα, Χουάνκαρ, Μάγιο, Μοντόγια, Βέλεθ, Φατόρε, Μόντσου, Γκαρθία, Πάρδο, Μορόν, Σαβέριο. Μια ενδεκάδα που θα μπορούσε να αποτελεί ομάδα στη La Liga, με κοινό χαρακτηριστικό την τεχνική κατάρτιση, την ποδοσφαιρική παιδεία και το στιλ παιχνιδιού που χαρακτηρίζει την ισπανική σχολή.
Εκείνη την περίοδο, ο ΑΡΗΣ είχε ελάχιστους Έλληνες στο βασικό του κορμό. Η πολυεθνική του σύνθεση ήταν αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που στόχευε στη δημιουργία ομάδας με υψηλό επίπεδο τεχνικής ποιότητας και συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία: κατοχή μπάλας, έλεγχος ρυθμού, παιχνίδι με υπομονή και καθαρό μυαλό.
Σήμερα, η εικόνα αυτή έχει αλλάξει ριζικά. Με την αποχώρηση του Άλβαρο Τεχέρο, ο ΑΡΗΣ έχει μείνει με έναν μόνο Ισπανό στο ρόστερ: τον Λόρεν Μορόν. Και ακόμη κι αυτός δεν είναι βέβαιο ότι θα παραμείνει, καθώς η ομάδα είναι ανοιχτή σε ενδεχόμενη πρόταση που θα ικανοποιεί οικονομικά τον σύλλογο.
Παρότι η ισπανική παρουσία έχει σχεδόν εξαφανιστεί, οι Κιτρινόμαυροι δεν έχουν γυρίσει την πλάτη στην Ιβηρική. Στη λίστα των μεταγραφικών στόχων υπάρχουν ακόμη παίκτες από την Ισπανία, όμως η προσέγγιση είναι πλέον διαφορετική. Δεν υπάρχει διάθεση για μαζικές προσθήκες, ούτε για δημιουργία «ισπανικού πυρήνα».
Για να δείτε το βίντεο απενεργοποιήστε το adblock
