Ο Κρίστιαν Κουαμέ είναι το σημείο αναφοράς στον ΑΡΗ το τελευταίο 24ωρο και πιθανότατα η κίνηση που θα ρίξει την αυλαία στην χειμερινή μεταγραφική περίοδο για τους κιτρινόμαυρους.
Ο Αφρικανός άσσος έφτασε νωρίς το μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, «κουβαλώντας» μαζί του ακριβές αποσκευές, ιταλικό ντύσιμο και μία… φινέτσα που κληρονόμησε ως κάτοικος Ιταλίας για πάνω από δέκα χρόνια. Οταν, όμως, πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στη χώρα των ζυμαρικών και της πίτσας, ήταν εν μέσω μίας άλλης και πολύ πιο δύσκολης πραγματικότητας για τον ίδιο.
Με την άφιξή του στην Ελλάδα, στο «κάδρο» μπαίνουν τα πεπραγμένα του στο ποδόσφαιρο, οι μεταγραφές, τα εκατομμύρια, οι τραυματισμοί. Ολα θεμιτά… Πηγαίνοντας, ωστόσο, πιο πίσω ανακαλύπτεις τις ρίζες του Κουαμέ στο ποδόσφαιρο. Οχι ως το ταλέντο που περιβαλλόταν από λάμψη και ουρές ατζέντηδων, αλλά ως ένα παιδί που μία μέρα… τα βρόντηξε και έφυγε από την φτώχεια του Αμπιτζάν. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τον ίδιο και για την οικογένεια του.
Στην Ιταλία ως… παράνομος μετανάστης
Δεν είναι υπερβολή, αλλά η αλήθεια για τον τρόπο που μετακόμισε στην Ιταλία σε ηλικία 16 ετών. Ηξερε πως αν έμενε στην πατρίδα του, οι πιθανότητες να ξεφύγει από τη φτώχεια ήταν ελάχιστες. Έπαιζε μπάλα στους δρόμους του Αμπιτζάν, σε χωμάτινα γήπεδα, μπροστά σε ανθρώπους που έβλεπαν σε εκείνον ένα ταλέντο, αλλά όχι απαραίτητα μια διέξοδο. Η ευκαιρία ήρθε μέσα από ένα δίκτυο μάνατζερ και μεσαζόντων που υπόσχονταν δοκιμές στην Ευρώπη. Δεν υπήρχαν εγγυήσεις. Δεν υπήρχαν συμβόλαια. Υπήρχε μόνο η ελπίδα.
Στο αεροδρόμιο, δεν τον περίμεναν φωτογράφοι και δημοσιογράφοι όπως σήμερα. Ηταν το άγνωστο, η άγνοια της γλώσσας και άνθρωποι τους οποίους απλά άκουγε να τον καθοδηγούν και προχωρούσε. Για ένα διάστημα έμεινε σε ανάδοχη οικογένεια. Μοιραζόταν ένα δωμάτιο, μάθαινε ιταλικά από την τηλεόραση, προσπαθούσε να καταλάβει πώς λειτουργεί μια κοινωνία τελείως διαφορετική από αυτή που γνώριζε.
Στις ακαδημίες της Prato δεν ήταν «το μεγάλο ταλέντο από την Αφρική». Ήταν απλώς ένας ακόμα νεαρός που έπρεπε να αποδείξει ότι αξίζει. Κάθε προπόνηση ήταν εξετάσεις. Κάθε αγώνας, μια πιθανή απομάκρυνση και ξανά πίσω στην Ακτή Ελεφαντοστού.
Μέσα σ’ όλα, ο ρατσισμός που συνάντησε και πάλεψε μαζί του για αρκετά χρόνια, μέχρι που η αξία του μέσα από το ποδόσφαιρο ήταν εκείνη που τον έκανε να φαντάζει ως «ξένος».
Το επόμενο βήμα και το πρώτο σοκ
Η επιμονή του τον έφερε στη Serie A με τη Τζένοα. Εκεί, για πρώτη φορά, ένιωσε πως το όνειρο παίρνει σάρκα και οστά. Σκόραρε, ξεχώρισε, έγινε βασικός. Τα ιταλικά ΜΜΕ μιλούσαν για «έναν σύγχρονο επιθετικό με αθλητικότητα και ένστικτο». Μέχρι που το 2020 έρχεται ο πρώτος μεγάλος τραυματισμός. Ρήξη χιαστών και σχεδόν οκτώ μήνες μακριά από τα γήπεδα. Τους πρώτους μήνες, όπως έχει παραδεχτεί, ένιωθε άχρηστος. Έβλεπε τους άλλους να παίζουν, να προχωρούν, κι εκείνος να μετράει βήματα στο φυσικοθεραπευτήριο.Τ
Τα 15,5 εκατ. της Φιορεντίνα
Η Φιορεντίνα τον πήρε γνωρίζοντας το ρίσκο και ενώ ήταν τραυματίας. Αρχικά με δανεισμό και λίγους μήνες μετά με 15,5 εκατ. ευρώ. Τότε ο κορωνοϊός, το 2020, του έδωσε το χρόνο να επιστρέψει και να αγωνιστεί σε ματς του πρωταθλήματος που έγιναν το καλοκαίρι. Επένδυσε πάνω του, τον στήριξε στην αποκατάσταση και τον ενέταξε στο πλάνο της. Στη Φλωρεντία, ο Κουαμέ έζησε τα πιο αντιφατικά χρόνια της καριέρας του. Από μεγάλες στιγμές, ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλά και περιόδους που έμενε στον πάγκο.
Υπήρξαν δανεισμοί στο Βέλγιο και στην Ιταλία. Οπού και να πήγε κάτι άφησε, επιστρέφοντας πάντα στη Φιορεντίνα, αναζητώντας σταθερότητα. Ηταν ήδη πάντως ένας παίκτης με πάνω 100 συμμετοχές στη Serie A, που δεν το λες και λίγο πράμα.
Συνολικά έχει 155 συμμετοχές με τη Φιορεντίνα, χαρή σε μία σταθερή τριετία από το 2022 έως το 2025 που η ατυχία χτύπησε ξανά την πόρτα του, κατά τη διάρκεια του δανεισμού του στην Έμπολι Ξανά χιαστοί, ξανά οκτώ μήνες έξω, μέχρι που επέστρεψε.
Και τώρα, ο ΑΡΗΣ. Έδω όπου θα προσπαθήσει να δείξει πράγματα για πρώτη φορά μετά από χρόνια εκτός Ιταλίας. Στο λιγότερο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα που έχει παίξει. Με όλα τα φόντα από πλευράς ταλέντου για να διακριθεί, αρκεί να μην… βρεθεί ξανά αντιμετώπος με τους τραυματισμούς που τον έχουν ταλαιπωρήσει. Ο ίδιος πάντως δεν φαίνεται να είναι ο τύπος που θέλει να… κολλήσει ένσημα. Πόσο μάλλον στα 28 του. «Δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Αν δεν δούλετα, θα είχα χαθεί», είχε πει μία φορά σε ομιλία του σε σχολείο. Μένει να το αποδείξει ξανά, αυτή τη φορά στο «Κλεάνθης Βικελίδης».
