Στα χαρτιά και την ανάγνωση του pre-game, το ΑΡΗΣ-ΟΦΗ φάνταζε ως ένα αμφίρροπο παιχνίδι το οποίο θα κρινόταν στα σημεία. Στις λεπτομέρειες.
Απομονώνοντας το σκορ, έτσι φαίνεται… Στην πραγματικότητα, όμως, το 2-1 περισσότερο αδικεί τους κιτρινόμαυρους και τιμάει τους Κρητικούς. Οπως τιμάει τον Χρήστο Κόντη από τη μία ότι δεν επικαλέστηκε την εύκολη δικαιολογία της κούρασης αλλά και τον Γρηγορίου ότι για δεύτερη σερί νίκη δεν επαναπαύεται και σημειώνει ότι περιμένει περισσότερα πράγματα από την ομάδα του.
Ο δημόσιος ρεαλισμός του Γρηγορίου είναι παραπάνω από χρήσιμος για να αντιληφθούν άπαντες ότι ο ΑΡΗΣ βρίσκεται στα μισά της απόστασης την οποία ο προπονητής θέλει να διανύσει για να φτάσει στο δικό του «ιδανικό» ως εικόνα. Και παρόλα αυτά, αυτή η ομάδα έχει τέτοιες… εκρήξεις του πλάνου της ή της ποιότητάς της -ενίοτε μαζί- σε σημείο που φτάνουν για να κάνουν τη διαφορά.
Αυτά ήταν άλλωστε που υπερίσχυσαν απέναντι σε μία από τις πιο έτοιμες ομάδες του φετινού πρωταθλήματος. Λίγο η ποιότητα, λίγο το πλάνο του Γρηγορίου με το counter pressing ή το απλό πρέσινγκ στο high block. Λίγο η καλύτερη κυκλοφορία που παρουσίασε χθες η ομάδα σε μικρούς χώρους και ανάμεσα στις αντίπαλες γραμμές.
Λίγο απ’ όλα είναι ο ΑΡΗΣ σε αυτή τη φάση. Και του είναι αρκετά για να φτάσει… στο πολύ. Θα χρειαστεί χρόνο και αποτελέσματα τα οποία σε πρώτη φορά έρχονται και κρατούν σε πολύ καλά επίπεδα το κλίμα εντός της ομάδας.
Το βήμα-βήμα του Γρηγορίου είχε ως αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ να παρουσιάσει μία βελτιωμένη έκδοση της πρεμιέρας του στο πρωτάθλημα. Και το πιο βασικό απ’ όλα είναι ότι έγινε πολύ πιο παραγωγικός από την Τρίπολη. Και το έκανε σε διαφορετικές συνθήκες. Πχ στο πρώτο μέρος απείλησε περισσότερο μέσα από τους μικρούς χώρους, ενώ στο δεύτερο μέρος αξιοποίησε περισσότερο τα επιπλέον μέτρα που άφησε ο ΟΦΗ στην πλάτη του.
Και στις δύο περιπτώσεις ωστόσο, το πρόβλημα ήταν η ποιότητα των τελικών. Ο ΑΡΗΣ παρήγαγε φάσεις, που είναι κομβικής σημασίας για τη συνέχεια. Εάν είχε πιο καθαρό μυαλό και στις τελικές του, θα ήταν μία νίκη με διαστάσεις θριάμβου. Εκεί, όμως, δεν είναι η δουλειά του προπονητή αλλά η μέρα, η φόρμα, το καθαρό μυαλό του παίκτη.
Ευτυχώς χθες τα είχαν οι Γκαρθία και Κουαμέ. Τα δύο «δεκάρια» -αν μπορούμε να πούμε έτσι τον Ιβοριανό- που βάζουν στον Γρηγορίου δύσκολα εν όψει της αναμέτρησης με την ΑΕΚ σε λίγες μέρες στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ο Ισπανός είχε το γκολ, καλές στιγμές αλλά και σημεία του παιχνιδιού στα οποόα αποτυπώθηκε η απότομη ενσωμάτωσή του στην ομάδα. Θέλει χρόνο και σίγουρα περισσότερη ένταση την οποία ζητάει ο Γρηγορίου, τον οποίο ο Καντεβέρε δικαίωσε που τον λογίζει ως 1η επιλογή στο «9». Η αθλητικότητα, το πρέσινγκ, η έκρηξη στα πρώτα βήματα που του επέτρεψε να βγει 2-3 φορές στην πλάτη των στόπερ. Ισως μόνο ο Παλάσιος στα αριστερά δεν βγήκε ως επιλογή στον Γρηγορίου, αλλά δεν μπορούσε να ρίξει τον πολύ καλύτερο Γιαννιώτα από το ξεκίνημα.
Βγαίνει ο Καντεβέρει, μπαίνει ο Μιρ. Βγαίνει ο Μανού, μπαίνει ο Κουαμέ… Δεν χρειάζεται άλλο παράδειγμα για να αναδειχθεί η αναβάθμιση του ρόστερ φέτος. Ο ΑΡΗΣ έχει το υλικό και την ποδοσφαιρική ταυτότητα για να κάνει… κάτι φέτος. Εάν αυτό το βάθος έρθει και στα στόπερ, τότε το ρόστερ θα είναι ολοκληρωμένο. Οχι τίποτε άλλο,ο Φαμπιάνο φαίνεται να τη γλιτώνει αλλά δεν θα γίνεται εσαεί.
