Τα τελευταία 24ωρα παρακολουθήσαμε μία προσπάθεια του Ερασιτέχνη ΑΡΗ να ρίξει κάπως τους τόνους για το διοικητικό, το οποίο και προφανώς απασχολεί άπαντες. Πόσο μάλλον όταν η ομάδα έχει μέσα στο γήπεδο την πορεία που βλέπουμε όλοι και μας… τρυπάει το μυαλό.
Μία προσπάθεια από τον ΑΣ όχι να κοροϊδέψει, όχι να βάλει κάτω από το… χαλάκι, όχι να κοιμήσει. Απλά να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Οτι ναι, υπάρχουν επαφές, υπάρχουν συζητήσεις. Δεν υπάρχει, όμως, προς το παρόν κάποιος που να είναι έτοιμος να αναλάβει. Με την πένα στο χέρι για να υπογράψει.
Η προσπάθεια δεν σταματάει. Δεν πρέπει, ωστόσο, μέχρι να βρεθεί κάποιος να το κάνουμε Κούγκι. Κανένας δεν είπε να δοθεί στον Καρυπίδη το χαμένο λαϊκό έρεισμα και να σβηστούν όλα. Κανένας δεν είπε να μην υπάρχει κριτική. Κανένας δεν είπε να αναιρέσουμε το συμπέρασμα ότι ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί να κάνει το άλμα με την υπάρχουσα διοικητική κατάσταση. Δεν θα βοηθήσει, όμως, να ξεφύγουμε από αυτό το πλαίσιο, όσο δύσκολο και αν είναι. Και είναι, όταν ο κόσμος δικαιολογημένα έχει σκάσει από την πορεία της ομάδας. Έχει σκάσει βλέποντας την ομάδα να μην ανταποκρίνεται ούτε καν στο μίνιμουμ των προσδοκιών του. Ε, ας βοηθήσει και αυτή λίγο.
Οχι ότι μία ενδεχόμενη νίκη επί του Λεβαδειακού θα τα σβήσει όλα και ξαφνικά θα μιλάμε για κάτι διαφορετικό, σε μία χρονιά που έχει χάσει το ουσιαστικό ενδιαφέρον της. Ισα-ίσα να πέσουν λίγο οι τόνοι, ίσα ίσα μία μικρή ανάσα βαθμολογικά και κυρίως να αποφευχθούν όσα θα φέρει μία ενδεχόμενη ήττα. Με λίγα λόγια, ο ΑΡΗΣ πρέπει να κερδίσει για να γλιτώσει από ένα ακόμα πιο βαρύ κλίμα από αυτό που ήδη έχει απλωθεί πάνω από την ομάδα και την αγωνιστική κρίση την οποία βιώνει σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της φετινής σεζόν.
Η ομάδα περπατάει καιρό τώρα σε τεντωμένο σχοινί. Με αποτελέσματα όπως της περασμένης Κυριακής αλλά και με την εικόνα που είχε, χάνει παραπάνω την ισορροπία της. Φορτώνει πάνω της επιπλέον πίεση και μαζί με αυτή θα μπει αύριο στο γήπεδο για να αντιμετωπίσει ίσως την καλύτερη ομάδα του φετινού πρωταθλήματος, αναλογικά με τις υπόλοιπες.
Μόλις τρεις ήττες, η καλύτερη επίθεση της λίγκας και ένα σύνολο που συνδυάζει αρμονικά την τακτική δουλειά με εκείνη της φυσικής κατάστασης. Δεν είναι όμως άτρωτη, έχοντας αφήσει βαθμούς σε Περιστέρι και Τρίπολη πχ, απ’ όπου ο ΑΡΗΣ πέρασε.
Αυτή η ενέργεια στην οποία δίνει έμφαση διαρκώς ο Χιμένεθ, είναι και το πρώτο στοιχείο που πρέπει να επιστρατεύσει η ομάδα του αύριο. Να πιέσει και να χαλάσει το παιχνίδι του Λεβαδειακού, ώστε πάνω στους χώρους που θα αφήσει να… χτίσει το δικό του. Κάτι που θα τον ευνοήσει ως συνθήκη παιχνιδιού, με δεδομένο ότι στερείται της εκπαίδευσης τακτικά να καταφέρει παραπάνω πράγματα όταν οι χώροι περιορίζονται.
Ελπίζω η διαφαινόμενη παρουσία του Χόνγκλα στην ενδεκάδα να μην φέρει τον Ράτσιτς στον άχαρο ρόλο του «10ριού», εκτός εάν ο Χιμένεθ στραφεί στον Μισεουί που τον σκέφτεται για τα αριστερά. Γενικά ο προσανατολισμός θα έπρεπε εδώ και καιρό να είναι προς επιλογές που θα δώσουν παραπάνω πράγματα στην ουσία της επίθεσης και όχι μόνο τρεξίματα, αφού δεν βγαίνει στην ομάδα.
Ένα ματς το οποίο κρίνεται οριακό και τον Μανόλο Χιμένεθ που δικαίως βρέθηκε περισσότερο στο επίκεντρο μετά τη Λάρισα. Έχει μεγάλη ευθύνη, όχι όμως και την απόλυτο αφού σημαντικό μερίδιο αναλογεί και στους παίκτες, με ορισμένους εκ των οποίων να μην ανταποκρίνονται στα παχυλά συμβόλαιά τους και τις προσδοκίες που υπάρχουν από το κλαμπ. Ας αρχίσουν να το κάνουν έστω και τώρα. Μπορεί οι βασικοί στόχοι να χάθηκαν, αλλά η χρονιά δεν τελείωσε. Έχει δρόμο ακόμα και εικόνα όπως αυτή της περασμένης εβδομάδας απαγορεύεται να επαναληφθεί.
