Την άποψη μου για τον Μανόλο Χιμένεθ και για το αν πρέπει να αντικατασταθεί ή όχι, την έχω εκφράσει.
Έχω αναφερθεί στις εκπομπές μου, με πιο πρόσφατη τοποθέτηση μου αυτή το βράδυ της Δευτέρας (16.02), στην κεντρική εκπομπή, του AllAboutARIS TV.
Το ξαναγράφω.
Για να ξηγιόμαστε και να μην παρεξηγιόμαστε.
ΜΑΚΑΡΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΝΑ ΗΤΑΝ Ο ΧΙΜΕΝΕΘ.
Μακάρι με την αντικατάσταση του Χιμένεθ από κάποιον άλλον, να γινόταν μια μετάλλαξη, να μεταμορφωνόταν η ομάδα και να πετούσε φωτιές!
Θα βοηθούσε όμως κάτι τέτοιο στην παρούσα φάση, ή θα έκανε τα πράγματα χειρότερα…;
Κι αν τελικά αποφασιστεί η αντικατάσταση, ποιος θα έρθει να αναλάβει για το υπόλοιπο της χρονιας;
Ποιον θα οφελούσε τελικά μια τέτοια απόφαση στην παρούσα φάση;
Σίγουρα όχι τον ΑΡΗ.
Γιατί επιμένω, οτι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι ο Χιμένεθ.
Γιατί πολύ απλά, το πρόβλημα της ομάδας ΔΕΝ είναι αγωνιστικό.
Γιατί το πρόβλημα της ομάδας, δεν είναι ΜΟΝΟ αγωνιστικό, αν το θέλετε και το προτιμάτε.
Το πρόβλημα δεν είναι απλά και μόνο το γεγονός ότι ο φετινός ΑΡΗΣ παρουσιάζει παρατεταμένα μια μέτρια εικόνα και δε δείχνει την παραμικρή βελτίωση.
Όποιος θεωρεί ότι το πρόβλημα του ΑΡΗ είναι ο Χιμένεθ, τότε μάλλον πιστεύει στα παραμύθια και στον Αι Βασίλη…
Άρα είναι πολύ λογικό, να πιστεύει ότι αν αυτή την στιγμή, απομακρυνθεί ο Χιμένεθ και έρθει κάποιος άλλος, ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας…
Ασφαλώς και έχει κι αυτός το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί, για αυτό το κουραστικό και μονότονο αγωνιστικό πρόσωπο που βγάζει η ομάδα.
Έχει κι αυτός την ευθύνη του, για αυτή τη στασιμότητα και το γεγονός οτι όλο αυτό το διάστημα, η ομάδα δεν έχει κάνει την παραμικρή βελτίωση στο δημιουργικό κομμάτι.
Δεν αρκεί μόνο η καλή αμυντική λειτουργία.
Ειδικά για μεγάλες ομάδες όπως ο ΑΡΗΣ.
Ωστόσο δεν ξέρω, ούτε είμαι στις προπονήσεις για να έχω άποψη, εάν αυτό το κουραστικό και μονότονο παιχνίδι που κάνει η ομάδα, είναι αυτό που θέλει ο Χιμένεθ ή τελικά είναι αυτό που μπορούν να παίξουν αυτοί οι ποδοσφαιριστές που έχουμε στο φετινό ρόστερ.
Γιατί τι βλέπουμε;
Ένα επιφυλακτικό παιχνίδι-κρυφτούλι, με την μπάλα να γυρίζει γύρω-γύρω στο κέντρο και με την παραμικρή υποψία πίεσης, να γυρίζει πίσω στα σέντερ μπακ ή στον τερματοφύλακα.
Ένα παιχνίδι χωρίς φαντασία, χωρίς ατομική ενέργεια, χωρίς ένα συνδυασμό, χωρίς μια καλή επέλαση από τα πλάγια μπακ, χωρίς μια καλή “μπούκα” από τα εξτρέμ, χωρίς έναν αυτοματισμό και μια κίνηση που να βγάλει απειλή και να δημιουργήσει καταστάσεις στην αντίπαλη περιοχή.
Χωρίς βοήθεια από το κέντρο, να κατέβει η μπάλα σωστά και ορθολογικά, να γίνει η ιδανική μεταβίβαση και να δημιουργηθούν οι συνθήκες και οι προυποθέσεις, για να βγει μια ευκαιρία ή και κάτι παραπάνω.
Δεν θέλω να είμαι ισοπεδωτικός και μηδενιστής.
Αλλά αυτή είναι η αλήθεια και η ευθύνη για αυτή την αγωνιστική εικόνα της ομάδας, είναι τόσο στους παίκτες, όσο και στον προπονητή.
Πιστεύω όμως ότι το μεγάλο πρόβλημα του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ, δεν είναι οι παίκτες και ο Χιμένεθ.
Θα το ξαναπώ.
Μακάρι να ήταν εκεί το πρόβλημα και με την αντικατάσταση του Ισπανού, να βλέπαμε την πλήρη μεταμόρφωση.
Προσωπικά, δεν είμαι αισιόδοξος ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.
Γιατί θεωρώ ότι το βασικό πρόβλημα του ΑΡΗ, είναι στον τρόπο που λειτουργεί διοικητικά, δομικά και οργανωτικά.
Το πρόβλημα είναι αυτή η κακή νοοτροπία που υπάρχει και αυτή η κοντόφθαλμη και επιπόλαια πρακτική στο κάθε τι.
Είναι η ανυπαρξία μιας ποδοσφαιρικής λογικής και η έλλειψη ενός σοβαρού σχεδίου, ενός πλάνου με ξεκάθαρους στόχους, βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους.
Τα έχουμε πει και τα έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη για τις ευθύνες της διοίκησης και ειδικότερα του Θόδωρου Καρυπίδη.
Εκεί λοιπόν είναι το πρόβλημα.
Στο τρόπο που αντιλαμβάνεται ο Θ. Καρυπίδης την ενασχόληση του με τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ.
Στο τρόπο που διοικεί και λειτουργεί ως παράγοντας και κυρίως, ως επικεφαλής μιας από τις μεγαλύτερες ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Κι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο.
Ο ΑΡΗΣ έχει βαλτώσει επικίνδυνα…
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια κι όποιος δεν θέλει να τη δει, θέλει οτιδήποτε άλλο εκτός από το καλό του ΑΡΗ.
Ξεκάθαρα.
Ο κόσμος δεν είναι χαζός.
Στήριξε. Έδωσε μαζικά και δυναμικά το παρόν. Γέμισε τις κερκίδες. Φώναξε. “Άφησε το λαρύγγι του” στα τσιμέντα. Τραβήχτηκε και ακολούθησε την ομάδα παντού.
Όταν χρειάστηκε, βγήκε στους δρόμους κατά χιλιάδες κι έδωσε τις μάχες του, για να προασπίσει τα συμφέροντα της ομάδας.
Έδωσε πολλές ευκαιρίες, καταπίνοντας τραγικές ήττες, γελοίους αποκλεισμούς και αγωνιστικές ξεφτίλες.
Έδωσε ευκαιρίες σε λάθη και πρακτικές που όχι μόνο δεν ωφέλησαν, αλλά έβλαψαν την ομάδα.
Νομίζω οτι φέτος έπιασε τα όρια του.
Στέλνει το μήνυμα.
Δείχνει τη δυσαρέσκεια του.
Και δεν είναι μόνο οι (light) αποδοκιμασίες που ακούμε σε κάθε ματς.
Είναι αυτή η πρωτόγνωρη άθλια εικόνα με τις άδειες κερκίδες του “Κλ. Βικελίδης” να μιλάει και να φωνάζει ξεκάθαρα:
ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ.
Ο ΑΡΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ.
Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΑΡΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ.
Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι οι ευθύνες τω Θεσμών του Συλλόγου, είναι μεγάλες και ιστορικές.
