Ο ΑΡΗΣ πέτυχε μια σπουδαία νίκη στο χθεσινό (7/12) παιχνίδι με τον Ατρόμητο στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Σε ένα ματς ειδικών συνθηκών, όπως ήταν το συγκεκριμένο με την ομάδα του Περιστερίου. Μια νίκη την οποία ακολούθησε η – διαφαινόμενη γιατί δεν ανακοινώθηκε ακόμα, επίσημα – απόφαση του Θόδωρου Καρυπίδη για αλλαγή στην τεχνική ηγεσία και συγκεκριμένα την αποχώρηση του Μάντζιου και την έλευση του Φαν Σιπ.
Υπάρχουν δεδομένα και συμπεράσματα σε ότι αφορά τη συγκεκριμένη απόφαση. Αρχικά ο Άκης Μάντζιος φεύγει, ενώ η ομάδα με τους βαθμούς που της στέρησαν τα διαιτητικά λάθη, θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Επίσης, προφανώς και ο Θόδωρος Καρυπίδης θεωρεί ότι ο Έλληνας τεχνικός δεν μπορεί να διαχειριστεί την όποια αναστάτωση προκλήθηκε στα αποδυτήρια το προηγούμενο χρονικό διάστημα. Θεωρεί, επίσης, ότι η ομάδα χρειαζόταν ένα ηλεκτροσόκ και αυτό είναι η πρόσληψη του πρώην τεχνικού του Άγιαξ και της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου. Όσοι δεν ήθελαν τον Μάντζιο θα πανηγυρίζουν, όσοι δεν γουστάρουν τον Καρυπίδη θα του τα… χώνουν.
Το σίγουρο είναι ότι ο ιδιοκτήτης της ομάδας πήρε την απόφαση και έχει και την ευθύνη. Το σημαντικό είναι ότι η επόμενη μέρα θα πρέπει να βρει τον οργανισμό Άρη ενωμένο και με την ευχή ο νέος τεχνικός να οδηγήσει την ομάδα στην επίτευξη των στόχων της. Σε ότι αφορά το αγωνιστικό, η χθεσινή αναμέτρηση ξεκινούσε με ένα τεράστιο «πρέπει», σε ότι αφορά την ανάγκη για την κατάκτηση της νίκης και των τριών βαθμών.
Και ένα ακόμα μεγαλύτερο «χωρίς», καθώς η ομάδα δεν είχε τη συμπαράσταση των οπαδών της, λόγω της τιμωρίας της ΔΕΑΒ και όσων προηγήθηκαν. Κανείς, φυσικά, δεν μπορεί να πει ότι ο ΑΡΗΣ έπαιξε μπαλάρα και… μάγεψε με την εικόνα του στον αγωνιστικό χώρο. Είναι αρκετά καλός στο πρώτο ημίχρονο, όταν και το σκορ θα μπορούσε άνετα να είναι 3-0, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο επηρεάστηκε σημαντικά από το άγχος, ειδικά μετά τη μείωση του σκορ από τον Ατρόμητο. Αυτό, όμως, που πρέπει να γίνει κατανοητό, είναι ότι μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες στο πρωτάθλημα, αυτό που είχε ανάγκη ο ΑΡΗΣ – και δεν μιλάω μόνο για την ομάδα, αλλά και τον οργανισμό, γενικότερα – ήταν η νίκη και όχι η καλή εμφάνιση. Ή για να το πω καλύτερα, προτεραιότητα είχε η νίκη και θα ήταν ευχής έργον αυτή να συνοδευόταν και από μια καλή εμφάνιση.
Αν όμως, πρέπει να βάλουμε σε μια ζυγαριά το τι χρειαζόταν τη δεδομένη στιγμή ο ΑΡΗΣ, δεν νομίζω ότι τίθεται καν θέμα συζήτησης. Είναι θετικό ότι με τον ΑΡΗ συγκάτοικο στη δεύτερη θέση τη δεδομένη χρονική στιγμή, υπάρχει απαίτηση για κάτι περισσότερο. Είναι απόδειξη ότι υπάρχει πίστη στην ομάδα, και στις δυνατότητες της. Απέναντι σε έναν υπολογίσιμο αντίπαλο, που την προηγούμενη αγωνιστική έκανε τη ζημιά στον Παναθηναϊκό. Στα τελευταία λεπτά, λοιπόν, λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Είναι λογικό, επίσης, να υπάρχουν περισσότερες απαιτήσεις, σε ότι αφορά την εμφάνιση, στο παιχνίδι της επόμενης αγωνιστικής με τον Πανσερραϊκό. Γιατί, πλέον, δεν υπάρχει, σε τόσο μεγάλο μέγεθος τουλάχιστον, η πίεση των τριών σερί ηττών στο πρωτάθλημα.
ΥΓ. Παρά τη νίκη, η διαιτησία δεν ήταν καλή ούτε στο χθεσινό παιχνίδι. Μπορεί να μην έγινε το μεγάλο λάθος, όμως, δόθηκαν αρκετά φάουλ που δεν ήταν, από λάθος εκτίμηση της φάσης, προφανώς, γύρω από τη μεγάλη περιοχή του ΑΡΗ. ΥΓ. Ο Μάγιο πραγματοποίησε την καλύτερη του εμφάνιση με τη φανέλα του ΑΡΗ. Όχι μόνο για το γκολ που σημείωσε αλλά και για την ηγετική παρουσία του.
