){kind=icon}
Για τον Γιάννη Γιαννιώτα, η περσινή επιστροφή στην ομάδα της καρδιάς του δεν ήταν εύκολη. Διότι από τη μία ήταν η χαρά που τον κυρίευσε και από την άλλη η αδυναμία του για μεγάλο διάστημα να βρει χρόνο συμμετοχής.
Και δεν μιλάμε για χρόνο συμμετοχής… χαριστικά, αλλά επειδή το αξίζε βάσει της δικής του παρουσίας αλλά και εκείνης των υπολοίπων στα «φτερά» της επίθεσης.
Ο Γιαννιώτας είχε δείξει στα πρώτα ματς της σεζό ότι μπορεί να προσφέρει, αλλά επί Μανόλο Χιμένεθ παραγωνίστηκε και περιορίστηκε μόνο σε κάποια λεπτά ως αλλαγή. Ένα σκηνικό το οποίο άλλαξε σταδιακά με την έλευση του Μιχάλη Γρηγορίου, ο οποίος λειτούργησε με το αίσθημα του δικαίου βλέποντας την παρουσία του Έλληνα εξτρέμ στις προπονήσεις.
Συν τοις άλλοις, ο Γιαννιώτας… κούμπωσε στην ενέργεια και αυτό το aggressive στοιχείο που απαιτεί ο Έλληνας τεχνικός από τους μεσοεπιθετικούς του, με τις εμφανίσεις του στα πλέι οφ να… κλειδώνουν μία απόφαση που λίγο-πολύ είχε παρθεί όσον αφορά το μέλλον του.
Μία απόφαση στην οποία φυσικά έπαιξε ρόλο ότι ο Γιαννιώτας… νιώθει. Αυτός και ο Διούδης… ακούγονταν πέρυσι στα αποδυτήρια -όπως και άλλοι σαν τον Αθανασιάδη πχ- πιάνοντας καλύτερα το κλίμα και γνωρίζοντας τις απαιτήσεις που υπάρχουν στο κλαμπ. Στοιχεία που είναι χρήσιμα σε κάθε ομάδα και τα οποία θα μπορέσουν να προσφέρουν και τη νέα σεζόν.
