Η εικόνα του ΑΡΗ σε μεγάλο διάστημα του χθεσινού αγώνα δεν ήταν αυτή που ήθελε ο Μιχάλης Γρηγορίου και όχι τόσο αυτή που θα έπρεπε. Διότι το «πρέπει» είναι σχετικό με το «θέλω» του προπονητή.
Ένας ΑΡΗΣ που πίεζε καλά αλλά είχε θέμα λειτουργίας στον άξονα και ομοιογένειας μέχρι ένα σημείο. Ένα ρισκό το οποίο ο Γρηγορίου πήρε συνειδητά και το παραδέχθηκε μετά το τέλος του αγώνα. Με βάση, ωστόσο, το τελικό… ταμείο, του βγήκε αυτό το ρίσκο όπως και εκείνα που πήρε στην τελική ευθεία του ματς.
Τρία φορ, ένα καθαρό χαφ ή αλλιώς ένα all in του Έλληνα τεχνικού σταδιακέ μετά το 2-1 στην Τρίπολη, «ανεβάζοντας» και τον Φαμπιάνο στο τελευταίο τρίτο για να διαχειριστεί την υπεραριθμία στο χαμηλό μπλοκ της Καλαμάτας μετά την αποβολή του Μπολίβαρ. Ισως, όμως, πιο σημαντική να ήταν η πνευματική διαχείριση της ομάδας μέσα στο παιχνίδι και λίγο πριν το τελευταίο κρίσμο 20λεπτο, περνώντας σε όλους το μήνυμα ότι η ομάδα μπορεί όχι απλά να ισοφαρίσει αλλά και να κερδίσει το παιχνίδι. Μία νοοτροπία την οποία προφανώς πιστώνονται και οι ποδοσφαιριστές της ομάδας.
Σε άλλες εποχές ο ΑΡΗΣ δύσκολα θα γυρνούσε από μία τέτοια κατάσταση. Εκμεταλλεύτηκε, όμως, τις συνθήκες και το έκανε με το πλάνο και πίστη που αποτυπώθηκε μέσα στο γήπεδο μέχρι την τελευταία στιγμή. Ακόμα και στο 2- 2 που η ομάδα δεν επαναπαύθηκε. Έμεινε στη… ζώνη του ρίσκου και δικαιώθηκε, παίζοντας ένα «όλα ή τίποτα» που δικαίωσε τον προπονητή. Οσο δεν του «βγήκε» η επιλογή του Μπασίρου, άλλο τόσο του βγήκαν οι παρεμβάσεις του αγωνιστικά και πνευματικά στο δεύτερο μέρος. Μπορεί να μην αποτυπώθηκε στο γήπεδο ακριβώς αυτό που θέλει, αλλά αποτυπώθηκε η μαχητικότητα και η ένταση που θέλει να βλέπει από την ομάδα του ως το τέλος των αγώνων.
