){kind=icon}
Υπάρχουν εκείνοι οι παίκτες που πάντα αποτελούν θέμα συζήτησης στον ΑΡΗ, ακόμα και αν έχουν αποχωρήσει. Γιατί;
Άλλες φορές είναι η αίσθηση μίας σχέσης που έληξε πριν την ώρα της. Άλλες φορές το αγωνιστικό κενό που δεν αναπληρώθηκε ποτέ. Η νοσταλγία για όσα προσέφερε κάποιος με τα κιτιρνόμαυρα μέσα στο γήπεδο. Είτε αυτό είναι μαχητικότητα είτε… τέχνη.
Στην περίπτωση του Μάνου Γκαρθία, είναι όλα τα παραπάνω! Ολοι ακόμα νοσταλγούν την αρχοντική παρουσία του Ισπανού στον άξονα του ΑΡΗ. Την ικανότητά του με 1-2 αγγίγματα να κάνει τη διαφορά στην επίθεση,να… αδειάσει δύο αντιπάλους, να στείλει τη μπάλα στην αντίπαλη εστία λες και είναι “τηλεκατευθυνόμενη”.
Η παρουσία του στη Θεσσαλονίκη, έστω και για λίγα 24ωρα, “ξύπνησε” σε πολλούς όλες εκείνες τις στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας που χάρισε την περίοδο που αγωνιζόταν στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν ακόμα αρκετοί τονίζουν εύστοχα ότι ο ΑΡΗΣ δεν αντικατέστησε ποτέ τον Γκαρθία, αναζητώντας ακόμα εκείνον τον παίκτη που θα κάνει τη διαφορά πίσω από τον Λορέν Μορόν. Για αυτό και υπήρξαν εκείνοι που μέσα τους βαθιά ήλπιζαν ότι η επιστροφή του Γκαρθία στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν μόνο για διακοπές…
«Πάντα υπήρχαν καλές και κακές στιγμές. Τα σπουδαία πράγματα χρειάζονται χρόνο. Κάθε χρονιά, το κλαμπ προσπαθεί και βελτιώνεται. Αυτό ένιωσα και τώρα που βρέθηκα στο Ρύσιο, σε σχέση με την περίοδο που έφυγα. Απλά, καμιά φορά χρειάζεται περισσότερος χρόνος και υπομονή. Ετσι τα βλέπω εγώ, τουλάχιστον. Και μακάρι μια μέρα να μπορέσω να γυρίσω πίσω. Ημουν χαρούμενος όταν έπαιζα στον ΑΡΗ. Πήρα πολύ αγάπη από τον κόσμο».
Γυρνώντας έναν χρόνο πίσω, ο Γκαρθία θυμήθηκε την αποχώρησή του από το κλαμπ και για πρώτη φορά έδωσε τη δική του εικόνα. «Ηταν ένα… μιξ. Λίγο απ’ όλα. Για μένα ήταν σίγουρα ένα καλύτερο συμβόλαιο στο MLS και η προοπτική να αγωνιστώ σε μία λίγκα που αναπτύσσεται συνεχώς. Για τον ΑΡΗ, ήταν ευκαιρία, σίγουρα, να βάλει ένα σημαντικό ποσό στα ταμεία του. Οπότε σε εκείνο το σημείο, ήταν η καλύτερη επιλογή για όλους μας».
Και όλα αυτά ενώ η θητεία του στο «Κλεάνθης Βικελίδης» σημαδεύτηκε από έναν τραυματισμό που τον άφησε εκτός για έναν χρόνο. «Το πιο… σκοτεινό σημείο της καριέρας μου. Σε εκείνη την ηλικία, είναι απίστευτα δύσκολο να σου λένε ότι θα μείνεις έξω για έναν χρόνο. Είναι μία δοκιμασία την οποία πρέπει να ξεπεράσεις σωματικά αλλά και πνευματικά. Το κλαμπ στάθηκε στο πλευρό μου. Και επίσης, ήμουν τυχερός που ο Γιάννης (σ.σ. ο γιατρός της ομάδας, Γιάννης Χρήστου) ήταν εκεί για μένα. Μου έσωσε την καριέρα και πάντα θα του είμαι ευγνώμων, Κρατάμε ακόμα επαφή και έχουμε ιδιαίτερη σχέση. Ημουν μακριά από το σπίτι μου, σε μία δύσκολη κατάσταση και όλο το κλαμπ με περιέβαλε με την βοήθεια και την στήριξη που χρειαζόμουν για εκείνη την περίοδο».
