Η νοσταγλία για παίκτες του μακρινού παρελθόντος ή ακόμα και του προσφάτου είναι κάτι που συνηθίζεται στις ομάδες. Πόσο μάλλον στον ΑΡΗ…
Μία τέτοια νοσταλγία θα αρχίζει να αναδύεται τους επόμενους μήνες και για την περίπτωση του Βλάντιμιρ Νταρίντα, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα αποχαιρέτησε το κοινό του ΑΡΗ μετά από 2,5 χρόνια σταθερής προσφοράς στο σύλλογο.
Μία προσφορά που δεν συνδυάστηκε με κάποιο τίτλο, εκφράζοντας και ο ίδιος την πικρία που πάντα θα “κουβαλάει” για τον χαμένο τελικό Κυπέλλου. Είχε όμως μπόλικη αφοσίωση, επαγγελματισμό, νοοτροπία και την απόλυτη ισορροπία που προσέφερε ο Τσέχος στα δύο μισά του γηπέδου.
Ο Νταρίντα φεύγει αφήνοντας πίσω του όλα τα παραπάνω ως σημεία αναφοράς, σαν κομμάτια που αν ενωθούν τότε θα συγκροτήσουν ένα “καλούπι”. Ένα μέτρο σύγκρισης, όπως έχουν κι άλλοι τα προηγούμενα χρόνια.
Γκάμα, Σιώπης, Σάσα, Τζέγκο, Σούντγκρεν ή ακόμα και οι Φαμπιάνο-Μπράμπετς που βρίσκονται στο ρόστερ της ομάδας. Παίκτες που ακόμα μνημονεύονται και ειδικά όταν ο ΑΡΗΣ αποτυγχάνει να φέρει τις κατάλληλες λύσεις στις θέσεις που αγωνίζονταν. “Καλούπια”, δίπλα στα οποία μπαίνει και εκείνο του Νταρίντα.
Η κάλυψη του κενού που αφήνει ο Τσέχος είναι μία πρόκληση για την ομάδα το επόμενο καλοκαίρι. Οχι μόνο για όσα προσέφερε στο γήπεδο… Είναι και ο χαρακτήρας που “γέμιζε” τα δύο χρόνια τα αποδυτήρια με επαγγελματισμό και την κατάλληλη νοοτροπία, με την τελευταία να είναι και πολυσυζητημένη τη χρονιά που ολοκληρώθηκε.