Ο Τάσος Δώνης είναι η πρώτος Έλληνας που αποκτάει ο ΑΡΗΣ μετά από 1,5 χρόνο και την έλευση του Γιάννη Φετφατζίδη τον Ιανουάριο του 2023.
Η σύμπτωση είναι ότι αμφότεροι άφησαν τον ΑΠΟΕΛ για να μετακομίσουν στη Θεσσαλονίκη, με τον 28χρονο μεσοεπιθετικό να αποτελεί την αρχή της ενίσχυσης του ελληνικού στοιχείου στο κιτρινόμαυρο ρόστερ.
Η πόρτα του ΑΡΗ άνοιξε χάρη στο ισχυρό “θέλω” του Μαρίνου Ουζουνίδη, ο οποίος κοίταξε πέρα από τους τραυματισμούς. Είδε την εμπειρία, τις παραστάσεις από μεγάλα ευρωπαϊκά γήπεδα. Είδε το κίνητρο και την προσωπικότητα ενός παιδιού που ξέφυγε γρήγορα από τη βαριά σκιά του πατέρα του.
Ο Τάσος… ποτίστηκε από μικρός με το βάρος του ονόματος “Δώνης”. Δεν το άφησε να τον σκεπάσει. Δούλεψε και γρήγορα χάραξε τον δικό του δρόμο. Από τα 16 συγκεκριμένα, όταν άφησε την Ελλάδα για λογαριασμό της Γιουβέντους.
Δόθηκε δανεικός. Πρώτα στην Λουγκάνο της Ελβετίας, μετά στη Νις της Γαλλίας, όπου άφησε για πρώτη φορά έντονα τα… ίχνη του ταλέντου του. Εκεί άρχισαν να τον βλέπουν και να ψιθυρίζουν: “Ο μικρός Δώνης έχει κάτι”. Και όντως, είχε. Ταχύτητα, τεχνική και χαρακτήρα. Ενα θράσος, όχι παιδικό μα επαγγελματικό. Αυτό του ποδοσφαιριστή ο οποίος ξέρει πού πάει.
Ακολούθησε η Στουτγκάρδη και ύστερα η Ρεμς, στη Γαλλία ξανά. Εκεί όπου πάλεψε για θέση, για χώρο, για ρόλο. Και μέσα σ’ όλα οι τραυματισμοί. Η Άλλη σκιά που απλώθηκε από πάνω του και ενώ είχε ξεφύγει από εκείνη του ονόματος “Δώνης”. Ποτέ δεν τα παράτησε όμως. Και ούτε σκοπεύει να το κάνει όπως έδειξε στον ΑΠΟΕΛ ή με την απόφασή του να κουβαλήσει την πίεση μίας φανέλας όπως αυτή του ΑΡΗ.
Στην Ελλάδα όπου δεν γεννήθηκε -είδε το πρώτο φως στην Αγγλία όταν ο Γιώργος Δώνης έπαιζε στην Μπλάκμπερν- αλλά έχει περίσσιο κίνητρο για να ξεδιπλώσει τις ικανότητές του σε ένα μεγάλο κλαμπ και μακριά από τους τραυματισμούς που δεν του επέτρεψαν να διατηρηθεί στα ευρωπαϊκά γήπεδα που… έφαγε με το κουτάλι. Ο ΑΡΗΣ του δίνει τη “σκηνή” και τώρα είναι στα πόδια του για να αρπάξει την ευκαιρία.
Γιατί αν κάτι δεν έχασε ποτέ ο Τάσος Δώνης, είναι το πείσμα να αποδεικνύει πως ανήκει στο παιχνίδι. Όχι γιατί του χαρίστηκε τίποτα, αλλά γιατί κάθε του βήμα πάνω στο χορτάρι έχει μέσα πολλές μάχες που έδωσε όλα αυτά τα χρόνια. Με το όνομά του, με τους τραυματισμούς, με το “what if”…
