… που το λένε πεπρωμένο και κανείς δεν μπορεί να τα αποφύγει”, τραγούδουσε ο Γιώργος Νταλάρας το 1993. Την χρονιά δηλαδή που γεννήθηκε ο Γιάννης Γιαννιώτας.
Η επιστροφή του στον ΑΡΗ θυμίζει εκείνη την εκκρεμότητα που όλοι έχουμε αναβάλλει, μέχρι τελικά να καταπιαστούμε μαζί της. Κάπως έτσι και η μοίρα είχε εξελίξει σε εκκρεμότητα την επιστροφή του Γιαννιώτα στο “σπίτι” του.
Τα τελευταία χρόνια υπήρχε ένα μόνιμο “φλερτ”. Επαφές, τηλεφωνήματα αλλά πάντα κάπου “κολλούσε”. Ο Γιαννιώτας δεν χανόταν… Έβρισκε ποδοσφαιρική στέγη, είχε “γεμίσει” με παραστάσεις από την Ευρώπη και απέδειξε πολλά στην καριέρα του. Οπου και να πήγαινε όμως, υπήρχε μέσα του η φλόγα που δεν τρεμόπαιζε, αλλά τον έκαιγε. Η επιθυμία να πατήσει ξανά στο χορτάρι του “Κλεάνθης Βικελίδης”. Σε εκείνη τη δεξιά πλευρά όπου σε ηλικία 19 ετών… όργωνε πάνω-κάτω σαν μηχανάκι.
“Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον οργανισμό ΑΡΗ, στην διοίκηση και στον τεράστιο κόσμο για την τιμή που μου έκαναν να με βραβεύσουν σε ένα γήπεδο που γεννήθηκα και ανδρώθηκα ποδοσφαιρικά κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου! Σας ευχαριστώ”, δήλωνε τον περασμένο Νοέμβριο όταν επέστρεφε ως αντίπαλος με τον Λεβαδειακό. Νωρίτερα παρέλαβε μία φανέλα με το όνομά του και δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή του. Από το προηγούμενο βράδυ γνώριζε τι του ετοίμαζε ο ΑΡΗΣ και δεν έκλεισε μάτι στο ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει η αποστολή των Βοιωτών.
Η αγάπη του Γιαννιώτα για τον ΑΡΗ δεν είναι οπαδιλίκι… Είναι η τρέλα που “κουβαλάει” για το κλαμπ από μικρό παιδί ως οπαδός. Πολύ πριν αρχίσει ο… ήρωας πατέρας του το δρομολόγιο Νεοχώρι-Θεσσαλονίκη ώστε ο γιόκας του να κάνει πράξη το παιδικό του όνειρο. Να γίνει ποδοσφαιριστής και μάλιστα με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας.
Το “Βικελίδης” άνοιξε την αγκαλιά του και ανέδειξε το ταλέντο του Γιαννιώτα σε δύσκολες εποχές για το κλαμπ. Το 2013 άνοιξε τα φτερά του για την Fortuna Düsseldorf, στη Γερμανία. Στη συνέχεια, ανήκε στον Ολυμπιακό, όμως δόθηκε δανεικός στον Αστέρα Τρίπολης, όπου και αναδείχθηκε.
Το 2015 μετακόμισε στην Κύπρο για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ, όπου κατέκτησε πρωτάθλημα και έπαιξε στους ομίλους του Champions League. Ακολούθησε δανεισμός στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ στην Ισπανία και συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδας, στην οποία μέτρησε 9 συμμετοχές και 2 γκολ.
Η πορεία του πέρασε και από την ΑΕΚ, τον Απόλλωνα Λεμεσού… Ήταν όμως πάντα ξεκάθαρο ότι δεν είχε τελειώσει με τον ΑΡΗ. «Έχω παίξει σε ομάδες και σε πρωταθλήματα με ιστορία, αλλά το συναίσθημα όταν πατάς ξανά το χορτάρι του Χαριλάου… δεν συγκρίνεται», δήλωνε σε μία από τις πολλές φορές που κλήθηκε να μιλήσει για τον αγαπημένο του ΑΡΗ.
Η επιστροφή του στον ΑΡΗ δεν είναι από αυτές που γίνονται για να πουλήσουν φανέλες. Ο Γιαννιώτας επιστρέφει για να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε. Τότε ήταν το παιδί που έσκυβε το κεφάλι και έτρεχε. Τώρα, ένας ώριμος ποδοσφαιριστής που έχει δει το ποδόσφαιρο απ’ όλες του τις γωνίες, έκανε πρωταθλητισμό και έσβησε όλα τα απωθημένα του πλην ενός. Να φορέσει ξανά τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδα.
Ο Άρης τον υποδέχεται σαν ένα παιδί που γυρίζει σπίτι. Γιατί στο ποδόσφαιρο – όπως και στη ζωή – δεν ξεχνάς ποτέ πού ανήκεις. Ο Γιαννιώτας δεν απαίτησε ρόλο, χρόνο… Ακούει την “ταμπέλα” της συμπληρωματικής λύσης και δεν ξενερώνει. Αντίθετα, πεισμώνει για να δείξει σε όλους ότι ακόμα… έχει να δώσει και δεν ήρθε απλά για να γεμίζει με την παρουσία του το Ρύσιο και τις προπονήσεις.
