Η εμφάνιση της ατομικής ποιότητας του ΑΡΗ -και έκρηξη κατά διαστήματα- είναι στη λίστα των θετικών του χθεσινού φιλικού με τον Αστέρα Τρίπολης. Ισως είναι και το πρώτο που μένει ως γεύση από ένα ματς με ανάμεικτα συναισθήματα.
Μία “πρόβα” πρωταθλήματος στην οποία η ομάδα είχε ένα “πρέπει” να αιωρείται από πάνω της. Μία υποχρέωση να παρουσιάσει μία καλύτερη εκδοχή της από τα ματς κόντρα στην Αράζ. Και τότε, η ποιότητα ήταν ένα υπαρκτό στοιχείο αλλά περισσότερο στα χαρτιά. Δεν ήταν τόσο αισθητή η παρουσία της. Δεν υπήρχε ο Μισεουί, δεν υπήρχε στο δεύτερο ματς ο Πέρεθ, που ήταν φανερά ανέτοιμος στο πρώτο, ενώ ο Μορούτσαν δεν ήταν τόσο έτοιμος όσο τώρα.
Η ποιότητα και ο Μισεουί
Οι συγκεκριμένοι παίκτες δεν αναφέρονται τυχαία, αφού ήταν εκείνοι που… τράβηξαν επιθετικά τον ΑΡΗ σε διάφορες στιγμές του αγώνα. Μία τριάδα από την οποία βγαίνει ένα πρόωρο συμπέρασμα ότι ίσως φέτος ο Λορέν Μορόν έχει τους συμπαραστάτες που του λείπουν εδώ και δύο χρόνια από την επίθεση της ομάδας. Μεσοεπιθετικοί που… μιλάνε στη μπάλα και έχουν την παραπάνω ενέργεια. Παίκτες που σε συνδυασμό με κάποιους ακόμα οδηγούν στο προφανές συμπέρασμα ότι φέτος υπάρχει παραπάνω ποιότητα στο ρόστερ και κυρίως μεσοεπιθετικά που έλειπε πέρυσι.
Ειδικά ο Μισεουί δικαιώνει σε πρώτη φάση την επιμονή του Ρούμπεν Ρέγες και τον ντόρο που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά του από την εποχή που ακόμα ήταν στον Άγιαξ. Παίκτης που σε κάποιες επαφές του με τη μπάλα θυμίζει Γκαρθία και ίσως να είναι ο κατάλληλος για να καλύψει το κενό που άφησε ο Ισπανός τον περασμένο Ιανουάριο.
Το δεύτερο βασικό θετικό ήταν η φρεσκάδα της ομάδας. Η ενέργειά της. Ο ΑΡΗΣ έτρεξε παραπάνω, πίεσε πιο αποτελεσματικά πάνω από το μεσαίο τρίτο και αυτό του έδωσε περισσότερες μπάλες που έφτασαν την κατοχή στο 72% μέχρι το 45′. Στο ποδόσφαιρο όμως δεν έχει σημασία πόση ώρα έχεις τη μπάλα, αλλά τί την κάνεις όταν την έχεις. Αυτό που έκανε δηλαδή ο Αστέρας σε ποσοστό κατοχής 28%, με μία τελική και ένα γκολ.
Αυτά ήταν τα δύο βασικά “συστατικά” για την βελτίωση που παρουσίασε ο ΑΡΗΣ μετά την Αράζ. Πάντα συγκριτικά με το προηγούμενο ματς και… τόσο όσο. Ναι, η ομάδα έδειξε σημάδια βελτίωσης. Μέχρι εκεί όμως. Δεν είναι για να… τρελαίνεσαι. Ηταν φιλικό. Το δείγμα είναι μικρό… και με αστερίσκους. Δηλαδή την άλλη πλευρά του φιλικού.
Το μόνιμο πρόβλημα συνολικά… και ατομικά
Αν ο Αστέρας είχε καλύτερες αποφάσεις στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, θα είχε κάνει μεγαλύτερη ζημιά. Ο ΑΡΗΣ έχει πρόβλημα στην γρήγορη ανάκτηση και αν ο αντίπαλος… του φύγει στον χώρο, τότε αυτό γίνεται μεγαλύτερο. Η ομάδα δεν λειτουργεί όπως πρέπει στο αμυντικό τρανζίσιον, με την ευθύνη να ξεκινάει μεσοεπιθετικά και μετά να πηγαίνει στην άμυνα. Ο Ράτσιτς δεν μπορεί ακόμα να ακολουθήσει και ο Μόντσου μένει μόνος, δείχνοντας παράλληλα ότι είναι πιο χρήσιμος μπροστά. Βάλτε στα παραπάνω την δυσκολία στο γκολ όπως και την αδυναμία της ομάδας να αποτυπώσει παραπάνω το αγωνιστικό πλάνο της για τη φάση που βρίσκεται.
Με πιο απλά λόγια, ο ΑΡΗΣ χθες κέρδισε με την ποιότητα και την παραπάνω ενέργεια την οποία είχε. Απαραίτητα και αυτά σε κάποιες περιπτώσεις ή με αμυντικογενείς ομάδας όπως ο Αστέρας που προσέφερε μία καλή προσομοίωση για τον Βόλο. Από εκεί και πέρα όμως χρειάζεται δουλειά, χρειάζεται σίγουρα έναν χαφ με διαφορετικά χαρακτηριστικά και να περιορίσει τα γκολ που δέχεται μέχρι στιγμής σε όλα τα φιλικά και επίσημα τα οποία έχει δώσει.
Ο ΑΡΗΣ της πίεσης ψηλά και της ενέργειας είναι αυτό που θέλει να “χτίσει” ο Ουζουνίδης. Μέχρι να το πετύχει όμως και επειδή έχουμε πρωτάθλημα από το Σάββατο, θα ήταν συνετό να πάει πιο safe και με τις πιο έτοιμες επιλογές του. Να παίρνει τους βαθμούς, να κερδίζει ηρεμία και να δουλεύει. Διότι το κλίμα παραμένει βαρύ και ο ΑΡΗΣ δεν σηκώνει απώλειες τις πρώτες αγωνιστικές.
