Η ήττα σε έναν τελικό και η απώλεια ενός τροπαίου, προφανώς και φέρνει ένα αίσθημα απογοήτευσης το οποίο ήταν κυρίαρχο στην Κ-19 του ΑΡΗ.
Σκυμμλενα κεφάλια, στεναχώρια και μία… τρέλα, διότι πολύ απλά η ομάδα άξιζε κάτι παραπάνω στον χθεσινό. Ηταν καλύτερη, απείλησε περισσότερο και προδόθηκε σε μία φάση λίγο πριν το φινάλε του αγώνα.
Η χθεσινή απώλεια… χτύπησε στον εγωισμό αυτών των παιδιών που περίμεναν πως και πως αυτή την ευκαιρία. Την ίδια στιγμή, όμως, η πορεία τους στο θεσμό και εμφανίσεις όπως οι χθεσινές προκαλούν ένα αυθόρμητο «μπράβο» και δίνουν την ελπίδα ότι έστω κάποιοι από αυτούς έχουν το potential για να στελεχώσουν την πρώτη ομάδα.
Μία Κ-19 που μαζί με τη δουλειά του σταφ και των παικτών, αξιοποιεί και την βελτίωση που υπάρχει στις καθημερινές συνθήκες της, συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια. Οχι ότι έχουν γίνει τεράστια άλματα προόδου. Υπάρχει όμως κάτι παραπάνω την τελευταία διετία. Αξίζει όμως πολύ μεγαλύτερης προσοχής, επένδυσης και οργάνωσης, όταν με τα ήδη υπάρχοντα κάνει τέτοια προσπάθεια και παρουσιάζει κάτι παραπάνω στο γήπεδο σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια. Το αξίζει, ώστε ο ΑΡΗΣ να γίνει ξανά μετά από χρόνια αυτό που ήταν. Μία μόνιμη πηγή Ελλήνων ποδοσφαιριστών.
Το χθεσινό από μόνο του πρέπει να αποτελέσει ένα ερέθισμα για τη διοίκηση ώστε να στρέψει ακόμα περισσότερο την προσοχή της σταν τμήματα υποδομής. Μία Κ-19 η οποία έδειξε χθες ότι διαθέτει παιδιά τα οποία έχουν την προοπτική να προσφέρουν σταδιακά και στην πρώτη ομάδα. Τόσο παίκτες που έχουν επαγγελαμτικό συμβόλαιο αλλά και κάποιοι οι οποίοι δεν έχουν πραγματοποιήσει το εν λόγω άλμα. Δεν αποκλείεται, όμως, να το κάνουν το καλοκαίρι, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του υλικού και της κλήσης κάποιων εξ αυτών στην προετοιμασία των «μεγάλων».
