Κάθε εβδομάδα βρίσκει τον Άρη να μην κερδίζει… Τις περισσότερες φορές με προβληματική εικόνα και σε λίγες περιπτώσεις να εμφανίζει ποδοσφαιρικά σημάδια ζωής.
Οι αντίπαλοι διαφορετικοί, αλλά κάθε βράδυ Κυριακής το συμπέρασμα είναι ίδιο. Το πόρισμα, αν θέλετε, για μία ομάδα που φέτος είναι ανεπαρκής καιρό τώρα. Απλά, το διαφορετικό είναι ότι κινδυνεύει να γίνει ανεπαρκής όσον αφορά τον αυτονόητο και κεκτημένο στόχο της 5ης θέσης.
Είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που ο Άρης βρίσκεται και στην άχαρη θέση να… κυνηγάει κάτι που ήταν δικό του. Το δια δύο τον σώζει ώστε η διαφορά από τον Λεβαδειακό να μειωθεί στους έξι και να του δώσει ρεαλιστικές πιθανότητες στα παιχνίδια των 5-8, όπου εν τέλει μπήκα στο νήμα. Κάτι που δεν φανταζόταν ίσως ούτε ο πιο απαισιόδοξος φίλος της ομάδας στις αρχές της σεζόν και με τις πληγές ανοικτές από τον αποκλεισμό στην Ευρώπη.
Ακόμα και αν οι ελπίδες του Άρη για την 5η θέση είναι υπαρκτές, δεν πείθει με την εικόνα του ότι μπορεί να το πετύχει. Οταν έχει μία νίκη σε δέκα ματς και 3 γκολ στα τελευταία επτά παιχνίδια. Μιλάμε για μία μερική μετάλλαξη που πρέπει να συντελεστεί στην απόδοισή του στα πλέι οφ, μαζί με συγκυρίες που θα τον βοηθήσουν να ανατρέψει την εις βάρος του κατάσταση. Ακόμα και τώρα είναι στο χέρι του.
Και να το πετύχει βέβαια, και να βγει 5ος δεν είναι έχει την ίδια αίσθηση με άλλες χρονιές ή την περσινή. Πέρυσι βρέθηκε τέσσερις βαθμούς από την 4άδα και είχε τον πρώτο λόγο ακόμα και με το δια δύο. Εάν φέτος βγει 5ος, θα έχει πάλι στα χέρια του αυτό το μίνιμουμ των στόχων του. Θα έχει έρθει όμως μετά από μία χρόνια η οποία έφθειρε άπαντες στον οργανισμό περισσότερο από κάθε άλλη την τελευταία οκταετία. Δεν θα αναιρέσει τα συναισθήματα που έχουν νιώσει άπαντες. Από προβληματισμό μέχρι και… άδειασμα. Θα του έχει βγει η ψυχή για να το πετύχει με πιο απλά λόγια, οπότε δεν θα είναι το ίδιο.
Νέα προβλήματα… πάνω στα γνωστά
Ο Άρης παραμένει μία ομάδα που προσπαθεί να συμμαζευτεί, αφού οι διορθώσεις θα έρθουν το καλοκαίρι. Σε μία τέτοια κατάσταση, χθες έγιναν επιλογές που δεν βοήθησαν στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι του αγώνα με τον ΟΦΗ. Περισσότερο προβληματική έκαναν την παρουσία της ομάδας μέσα στο γήπεδο και κυρίως η χρησιμοποίηση ενός δεύτερου επιθετικού. Του Κουαμέ στην προκειμένη περίπτωση.
Η επιλογή του Γρηγορίου είχε λογική. Να βάλει δεύτερο φορ απέναντι σε τρία στόπερ. Έχασε όμως τον Γκαρέ από τον άξονα. Το κουβάλημα της μπάλας, το άμεσο παιχνίδι, τις γρήγορες μεταβάσεις αλλά και τις επιστροφές του. Χόνγκλα-Ράτσιτς πάλευαν μόνοι τους στα χαφ, ο Κόντηξς τράβηξε εσωτερικά τους Νους-Φούντα και έτσι δημιουργήθηκε ένα μεγάλο πρόβλημα απέναντι σε μία πολύ καλά δουλεμένη ομάδα όπως ο ΟΦΗ. Δεν είναι τυχαίο ότι με τις αλλαγές μετά το 60′ ο Άρης πάραξε 24 (!) τελικές στο δεύτερο μέρος. Τότε όμως ήταν αργά και λίγο άτυχος σε φάσεις όπως με το δοκάρι του Καντεβέρε.
Βέβαια ο Γρηγορίου είναι ο τελευταίος που μπορεί να δείξει κάποιος με το δάχτυλο. Παρέλαβε μία πολύ προβληματική κατάσταση και δεν είναι εύκολο να διορθωθεί. μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες.Ισα ισα στα πρώτα ματς έδειχνε να δίνει μία ταυτότητα στην ομάδα. Επειδή όμως είναι έτσι τα πράγματα, χρειάζεται περισσότερη προσοχή αφού οποιοδήποτε λάθος είναι σαν σταγόνα σε ένα ήδη ξεχειλισμένο ποτήρι.
Και όπως κάθε εβδομάδα, έτσι και αυτήν καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι απλά περιμένουμε τη χρονιά να τελειώσει. Μία χρονιά που κούρασε άπαντες και περιμένουμε τί θα φέρει με το φινάλε της. Σε όλα τα επίπεδα αλλά για την ώρα κυρίως αγωνιστικά, μέχρι να προκύψει κάτι στο άλλο μέτωπο που θα αλλά
