Η σεζόν οδεύει προς το τέλος της και ο ΑΡΗΣ μπαίνει στην τελική ευθεία χωρίς πραγματικό αγωνιστικό διακύβευμα. Τέσσερις αγώνες απομένουν, τέσσερις εμφανίσεις που δεν αλλάζουν τη συνολική εικόνα μιας χρονιάς που αποδείχθηκε κατώτερη των προσδοκιών. Κι όμως, αυτό το φινάλε δεν είναι εντελώς αδιάφορο.
Για αρκετούς ποδοσφαιριστές, τα τελευταία παιχνίδια μοιάζουν με μια άτυπη διαδικασία αξιολόγησης. Όχι μόνο για όσους λήγουν τα συμβόλαιά τους, αλλά και για εκείνους που βρίσκονται σε μια γκρίζα ζώνη: παίκτες που δεν έχουν πείσει, παίκτες που δεν πήραν τον χρόνο που θα ήθελαν, παίκτες που πρέπει να δείξουν αν αξίζουν να βρίσκονται στο πλάνο της επόμενης μέρας.
Η απουσία ουσιαστικού στόχου δίνει στον προπονητή τη δυνατότητα να ανοίξει το rotation, να δώσει λεπτά σε όσους έμειναν πίσω, να δει αντιδράσεις, να μετρήσει χαρακτήρες. Είναι η στιγμή που κάποιοι μπορούν να κερδίσουν έδαφος, ενώ άλλοι ίσως αποκαλύψουν ότι το ταβάνι τους έχει ήδη φανεί.
Δεν χρειάζεται να μπούμε σε ονοματολογία. Το ζητούμενο δεν είναι ποιοι, αλλά τι θα δείξουν. Αν υπάρχει διάθεση, αν υπάρχει προοπτική, αν υπάρχει λόγος να συνεχίσουν να φορούν τη φανέλα και την επόμενη σεζόν.
Τα τέσσερα παιχνίδια που απομένουν δεν θα σώσουν τη χρονιά. Μπορούν όμως να βοηθήσουν να ξεκαθαρίσει το τοπίο για την επόμενη.
