Ο ΑΡΗΣ δεν κλωτσάει την καρδάρα με το γάλα το τελευταίο διάστημα… Το έχει κάνει καιρό τώρα και απλά προσπαθεί να κολλήσει πάλι τα κομμάτια, ώστε να αρχίσει να την γεμίζει. Δεν του βγαίνει, όμως, με την καμία.
Ως κόλλημα των κομματιών, μπορούμε να ορίσουμε τα ματς με Παναιτωλικό και ΑΕΚ στο ξεκίνημα του 2026. Και αμέσως μετά ο αποκλεισμός στο Κύπελλο… Η μισή χρονιά του ΑΡΗ. Για να έρθει στιο καπάκι το έκτρωμα που παρουσίασε η ομάδα στην ΑΕΛ FC Arena.
Μία τόσο αποκρουστική εικόνα, που ήταν χειρότερη και από το αποτέλεσμα. Ένας ΑΡΗΣ που για ακόμη μία φορά δεν είχε αγωνιστικό πλάνο επιθετικά, παρά μόνο να πιέσει. Ένα γρήγορο γκολ που τον αποσυντόνισε και τον άφησε ρέστο τακτικά, αδυνατώντας να βγάλει ποιότητα μπροστά για να φτάσει στην ισοφάριση. Μία ομάδα που μετά τη μεγάλη ευκαιρία του Φαντιγκά στο 28′, χρειάστηκε 50 (!) αγωνιστικά λεπτά για να φτάσει στην επόμενη φάση της με τον Ράτσιτς.
Παίκτες άνευροι, άχρωμοι, πλην λιγοστών εξαιρέσεων. Ο Μορόν να πηγαίνει απευθείας στα αποδυτήρια. Ο προπονητής τον έβγαλε ενώ η ομάδα κυνηγούσε την ισοφάριση, βάζοντας έναν παίκτη -τον Μορουτσάν- που βρίσκεται σε καθεστώς αποχώρησης και θα σκεφτεί αρκετά προτού βάλει τα πόδια του στη φωτιά. Και στο τέλος, ένας ΑΡΗΣ που φτάνει πλέον σε σημείο να ρισκάρει ακόμα και με την αυτονόητη -μέχρι πέρυσι- 5η θέση. Οχι μόνο βαθμολογικά αλλά και με την εικόνα μίας ομάδας που δεν πείθει ακόμα και για αυτό. Μία ομάδα που μετράει τρεις νίκες σε τέσσερις μήνες και μηδέν βελτίωση επιθετικά. Εκεί είναι και το προβλήμα της, όντας η 2η χειρότερη της κατηγορίας με 14 γκολ ενεργητικό.
Προφανώς και η ουσία για την εταιρία που λέγεται ΠΑΕ ΑΡΗΣ, δεν είναι το αγωνιστικό. Προφανώς και είναι η επόμενη μέρα στα διοικητικά. Να υπάρξει -επιτέλους- η διάδοχη κατάσταση με ένα μεγαλύτερο μέγεθος. Η κεφάλη, άλλωστε, έχει πάντα την πρώτη ευθύνη.
Η αλλαγή αυτή είναι και το… δάσος της υπόθεσης. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται άμεσα εάν δεν αλλάξει δραματικά κάτι. Οπότε… ας σωθεί ένα δέντρο. Ας σωθεί το αγωνιστικό. Να παίξει ό,τι χαρτί μπορεί για να αλλάξει πρωτίστως το κλίμα στην ομάδα, να αλλάξει η εικόνα της στο γήπεδο και να μην περιφέρεται άνευρα και μακριά από την ποδοσφαιρική λογική σε κάποιες περιπτώσεις. Κάτι για το οποίο η ευθύνη πέφτει όχι μόνο στις πλάτες της διοίκησης αλλά και στου τεχνικού διευθυντή.
Η 5η θέση δεν θα είναι τίποτα. Απλά τα κεκτημένα. Ούτε επιτυχία, ούτε αποτυχία. Πρέπει να παρθεί όμως για το γαμώτο και να μην βγάζει η ομάδα την εικόνα της παράδοσης των όπλων, χάνοντας από έναν αντίπαλο που είχε να κερδίσει τρεις μήνες!
Το αγωνιστικό έχει ελπίδα να έχει έστω και ένα… τσικ αλλαγής πιο άμεσα από τα διοικητικά, εάν δεν αλλάξει κάτι δραματικά. Και το αγωνιστικό θα συνεχίσει να μας απασχολεί, παρά την απάθεια που μπορεί να προκαλεί σε αρκετούς.
